Artykuły,Filipiny news

W. Tomaszewski: Niezwykła katedra – cz.2 Ostatnia katedra

Część pierwsza artykułu

Odbudowa

Arcybiskupi Manili: Michael O’Doherty (1916-1949) oraz Gabriel Reyes (1949-1952),  ten drugi to pierwszy Filipińczyk na stolicy arcybiskupiej, rozważali bardzo poważnie możliwość przeniesienia katedry z tak okrutnie doświadczonego przez wieki miejsca do miasta Mandaluyong, wchodzącego podobnie jak Manila, w skład megalopolis pod nazwą Metropolitan Manila.  Jednakże następny arcybiskup, Rufino Santos (1953-1973), pierwszy Filipińczyk, który otrzymał kapelusz kardynalski, miał inną koncepcję. Ponieważ na szczęście ruiny katedry (ocalała fasada) nie zostały zniwelowane przez buldożery jak to miało miejsce w pozostałych miejscach najstarszej części Manili, czyli Intramuros, uznał, że zachowując resztki ruin można w tym samym miejscu zbudować nową katedrę. Ona została zbudowana w latach 1954-1958 według projektu znanego architekta Fernando Ocampo. Unikając odtwarzania poprzedniego projektu architektonicznego, Ocampo zaprojektował nową katedrę z wyglądu podobną do poprzedniej, ale z lepszym, bardziej funkcjonalnym wykorzystaniem przestrzeni.

Wygląd katedry        

Ocampo zachował neoromańską fasadę, niemniej styl jest bardziej eklektyczny, w tym częściowo bizantyjski a także częściowo: orientalny oraz renesansowy i modernistyczny z zarazem z silnymi motywami maryjnymi. Można powiedzieć, że architekt starał się połączyć elementy tradycji z bardziej nowoczesnymi tendencjami w architekturze występującym w połowie XX w. Katedra została zbudowana na planie krzyża łacińskiego i zajmuje powierzchnię 3 tys m2.

Fasada jest zdobiona posągami sześciu świętych, wśród nich posągiem św.Róży z Limy patronki Filipin. Na drzwiach głównych znajduje się osiem płaskorzeźb przedstawiających najważniejsze wydarzenia z historii katedry począwszy od pierwszej konsekracji aż do zniszczenia przez wojnę. Na obu bocznych drzwiach jest także po osiem płaskorzeźb z brązu, poświęconych tematyce maryjnej. Nad katedrą dominuje kopuła w kształcie bębna mająca osiem par witraży. Katedra jest niezmiernie przeszklona. Posiada w sumie 134 witraży. One są rezultatem pracy i geniuszu filipińskiego artysty Galo Ocampo. Odbył on studia heraldyczne zagranicą, następnie został wysłany do Rzymu żeby się zapoznał z trudną sztuka projektowania witraży, a ponadto przy projektowaniu witraży współpracował z Instytutem Sztuki Liturgicznej, który jego projekty przetworzył w witraże. Te przepiękne witraże są zdobione scenami z historii chrześcijaństwa. Do katedry dobudowano dzwonnicę, której brakowało od trzęsienia ziemi w 1880 r.

Wnętrze           

Nad głównym wejściem, za fasadą, znajduje się chór, któremu oświetlenie dają dwa okrągłe witraże zawierające postacie: króla Dawida grającego na harfie i św.Cecylii na organach.

Świątynia jest trzynawowa. Nawy boczne oddzielone są od głównej kolumnadą z arkadami. Nawa główna kończy się przy głównym ołtarzu, który jest poświęcony patronce archidiecezji i samej katedry, Matce Boskiej Niepokalanego Poczęcia. Głównym motywem ołtarza jest hołd składany patriarchów Starego Testamentu i świętych chrześcijaństwa. Tabernaculum ołtarz głównego, zawiera postać Maryi przyjmującej Ciało i Krew Jezusa Chrystusa od apostoła Jana. Ołtarz jest pracą niemieckiego artysty Antoniego Fiedlera. Pod głównym ołtarzem znajduje się krypta zawierająca grobowce: kardynała O’Dohertego i jego następców. Ambona znajdująca się po prawej stronie głównego ołtarza i zdobiona jest wykonanymi z brązu, płaskorzeźbami czterech ewangelistów przedstawionych jako: Mateusz anioł. Marek lew, Łukasz byk, Jan orzeł. Po lewej stronie głównego ołtarza znajduje się tron arcybiskupi wykonany ze słynnego marmuru włoskiego z Carrary.

W prawej nawie jest 6 kaplic. W lewej nawie jest baptysterium z chrzcielnicą oraz rzeźbą Jezusa chrzczonego prze św. Jana Chrzciciela oraz dwie kaplice. Jedna z nich,  Kaplica Najświętszego serca Pana Jezusa i Najświętszego Sakramentu, jest przygotowana do prowadzenia Mszy Św. Większość wyposażenia wnętrz jest stworzona z włoskiego marmuru.

Katedra została konsekrowana, zgodnie z tradycją,  7 grudnia 1958 r., a więc w przeddzień święta maryjnego. Katedra, która bullą papieską Jana Pawła II, otrzymała statut bazyliki mniejszej, jest zarówno głównym kościołem Filipin jak i siedzibą archidiecezji i arcybiskupa  Luisa Antonio Tagle, prymasa Filipin. Patronką katedry i główną patronką Filipin jest NMP Niepokalanego Poczęcia („drugorzędnymi” patronkami Filipin są: św.Róża z Limy i św. Potenciana – rzymianka z II w.). Katedra jest aktualnie zamknięta. Na początku 2012 r. została poddana długiej renowacji. Parę trzęsień ziemi, które przeżyła i wilgotny klimat, szybko niszczący elewacje, spowodowały potrzebę generalnego remontu.

Udostępnij:
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
W. Tomaszewski: Niezwykła katedra – cz.2 Ostatnia katedra Reviewed by on 29 grudnia 2012 .

Część pierwsza artykułu Odbudowa Arcybiskupi Manili: Michael O’Doherty (1916-1949) oraz Gabriel Reyes (1949-1952),  ten drugi to pierwszy Filipińczyk na stolicy arcybiskupiej, rozważali bardzo poważnie możliwość przeniesienia katedry z tak okrutnie doświadczonego przez wieki miejsca do miasta Mandaluyong, wchodzącego podobnie jak Manila, w skład megalopolis pod nazwą Metropolitan Manila.  Jednakże następny arcybiskup, Rufino Santos (1953-1973), pierwszy

Udostępnij:
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  

O AUTORZE /

Avatar