R. Zalski: Leadership with Chinese Characteristics

Zapraszamy do lektury artykułu autorstwa Ryszarda Zalskiego* na temat azjatyckiej soft power, który ukazał się na prestiżowym, anglojęzycznym portalu Asia Sentinel.

No soft power here

A common theme in the international media and academic papers emphasizes China’s rise vs. America’s decline and presents China as the coming superpower. However, the question is how China can lead the globe if it is not trusted in its own turf.

So far, Beijing has failed to lead in Asia, making it unlikely that it will be able to do so internationally without major changes in policy. China’s closest neighbors have asked its main challenger, the United States, to maintain its military presence in the region to balance that of the rising Middle Kingdom. They regard China as incapable of adjusting to internationally accepted norms, setting multilaterally respectable standards, improving its relationship with the west, and compromising on border issues, the environment, regional cooperation and principally hegemony over the South China Sea, which China regards as its lake.

Weak in Soft Power, Strong in Hard Power

China’s relationships with its immediate neighbors — Japan, India, Russia, South Korea, Vietnam and the Philippines – while stable with some, have not improved in recent years and have deteriorated with others. The neighbors also notice that China’s closest allies are almost without exception blacklisted by the United States and its western partners – Somalia, North Korea, Burma and Iran, plus military alliances with Sudan and Nigeria.

China’s rising military expenditure and the People’s Liberation Army’s sea-and airborne intrusions into neighboring territories, arrests of fishermen, the never-ending expansion of ‘historical’ core interests, are causing neighboring governments to protest.

Even Australia, a country currently enjoying a monthly influx of A$8 billion from Chinese iron ore and coal imports, has expanded its military program, designed to protect it from China’s rise. Canberra is also intensifying its support for the US military in the region, which says a lot about China’s regional perception: business – yes, but that is all. To counterbalance China’s might in Asia a year ago, the US and Russia were invited to participate in the East Asian Summit.

With this in mind it is worth noting what Robert Kaplan, a US-based authority on the nature of American power, mentioned in a speech: the biggest untold story in the international media is the rising military expenditures in the Asian region. Only recently Singapore and the US called on China and other claimants to specify the extent of their pretensions in the South China Sea.

Many think-tankers and politicians claim there has been a breakthrough with Taiwan, China’s major testing ground. Where else would it be easier if not with an ‘ancestral’, ‘undeniable’ part of China? The neighbors are watching and, unlike many Washington-based observers, see that there is little rapprochement across the Taiwan Strait. Instead of mutual cooperation and consensual understanding, one of US foreign policy’s major achievements risks being given away to an autocratic regime.

Add the continuing military build-up directed to a huge extent at intimidating Taiwan and constraining pro-DPP sympathies. The militarization in the Strait can be seen not only as preparation for Asia-wide military dominance. In terms of Taiwan, Beijing knows there is no way it will win Taiwanese hearts and minds. It is left with coercing Taiwan into obedience, luring the KMT and DPP leaders into businesses and exerting constant pressure on the White House and Congress. In terms of Taiwan, Zhongnanhai currently has two supporters – the Ma Ying-jeou and Obama administrations. Whereas the former one’s attitude is no surprise, the latter one is, and is exemplified by Washington’s decision earlier in August to deny Taiwan the right to purchase a new generation of 55 F-16 jet righters.

If or when the US backs off and the annexation of the island is accomplished, there will be time to continue with the South China Sea and maybe Okinawa-related claims.

One of the major contending issues – territorial disputes, seem to cause more and more friction and angst – proportionally to the growing military clout of China — not only in Asia, but also with the United States. The recent breakthrough – a diplomatic bargain achieved more than a month ago between China and the Association of Southeast Asian Nations, turned out to be non-binding guidelines for joint activities in the South China Sea. The document fails to address the root of recurring tensions.

Unlike European 20th century foes, Southeast Asian countries are far from working out their old grievances. However, for their economies to grow, they need stability, which for decades has been provided by US military forces, and for which currently there is no replacement.

Against this background we can quantify the accomplishments of Chinese diplomacy. In 2009 the Center for Strategic and International Studies published a report titled “Strategic Views on Asian Regionalism: Survey Results and Analysis”. One of the charts presents ‘Greatest threat to peace and stability in 10 years.’ In every country other than China, China was listed by Asian elites as the most likely threat to peace and security (38 percent), with North Korea the second-greatest (21 percent), and the US the third (13 percent). Since then the PLA has grown considerably. In terms of which nation that respondents thought would be the greatest force for peace, a weighted average was the US (40 percent), China (24 percent) and Japan (15 percent).

We can also quantify how much Chinese citizens, vs. Taiwan, for example value their commitments to their closest allies. After the March tsunami and earthquake disaster in Japan, 23 million Taiwanese donated more than US$200 million, with the presidential couple joining a TV fundraiser that raised almost US$25 million alone. By contrast, during the July floods in Pakistan a year earlier 1,3 billion Chinese offered less than US$50 million although more has been pledged.

One needs to consider growing controversies related to the PRC propaganda of the Confucius Institutes on western college campuses, which function more as propaganda arms and do not allow discussion of China’s weaknesses. As well, bids have failed by Chinese multinationals to acquire foreign assets, in countries suspicious of Bejjing. It then seems the approach to win not only Asian but also global hearts and minds, is not functioning well.

Why does China not attract trust? There is a constant din of righteous indignation. “If you invite the Dalai Lama, you offended the feelings of over a billion people and I won’t visit you during my EU tour; if you sell weapons to Taiwan, I will unleash my financial weapons and cancel military exchanges; if your journalistic or scholarly work touches upon certain issues – no visa, If you invite or let transfer Taiwanese high-level officials – I will …,’ the list goes on.

Then there is the Dalai Lama effect (meetings between a political leader and the Dalai Lama decrease exports to China by 8.1 percent or 16.9 percent on average, as established by Andreas Fuchs and Nils-Hendrik Klann).

The once-widely-promoted peaceful rise policy has failed and seems to have been replaced by the concept of asymmetric warfare. To add insult to injury, the US is currently very limited in its possibilities to engage in Asia. It appears forced to scale down its military naval presence and back away from Taiwan.

It looks mostly like Chinese money is welcome. Its leaders fail to grasp the fact that the way they intimidate Chinese society won’t necessarily work abroad, especially where democracy and law have become the norm. As at home, so abroad, They have to rely more on muscle than on charm.

Ryszard Zalski przybył w 2002 r. na Tajwan na roczne stypendium. Zbierał materiały do pracy doktorskiej. Przeprowadził wywiady z wieloma politykami zarówno Kuomintangu, jak i Demokratycznej Partii Postępu, parlamentarzystami, doradcami prezydentów Lee Teng-huia, Chen Shui-biena, dziennikarzami, pisarzami i naukowcami. Obecnie uczestniczy w comiesięcznych spotkaniach miejscowych intelektualistów i dziennikarzy, a także zagranicznych dyplomatów, korespondentów i specjalistów, omawiających aktualną sytuacje na wyspie i w regionie. Doktoryzuje się na tajwańskim Tamkang University. Pracował na Tajwanie w działach sprzedaży Gigabyte’a, Eten’a. Często występuje na stronie jako komentator pod nickiem „Rysiek”

R. Zalski: Leadership with Chinese Characteristics Reviewed by on 14 września 2011 .

Zapraszamy do lektury artykułu autorstwa Ryszarda Zalskiego* na temat azjatyckiej soft power, który ukazał się na prestiżowym, anglojęzycznym portalu Asia Sentinel. No soft power here A common theme in the international media and academic papers emphasizes China’s rise vs. America’s decline and presents China as the coming superpower. However, the question is how China can




komentarzy 49

  • Odnosnie kontroli nad urzednikami trwoniacymi publiczne pieniadze zadaje retoryczne pytanie: Ilu wysokich urzednikow w demokratycznej Unii Europejskiej siedzi lub zawislo za przekrety finansowe a ilu w Chinach? W ChRL swieci nie sa ale nikt na zewnatrz za bez cen zakladow obcym nie sprzedaje, nie oddaje kraju pod kontrole urzednikow z obcych panstw, nie wpuszcza na swoj teren obcych wojsk, nie sciga swoich obywateli za to ze handluja na ulicy badziewiem itd itp.

    • Chiny mają również ogrom problemów, ale póki co, to one są lokomotywą gospodarczą świata. Europa przestała nią być dawno temu i nic nie wskazuje, by to miała odzyskać tę rolę.
      Powiem więcej: Unia Europejska kiedyś przestanie istnieć, jeśli nie zmieni metod działania. Jej obecny dogmatyzm przypomina niezłomną wiarę przepitych liderów ZSRR, że ich księżycowy model gospodarczy jest lepszy od kapitalistycznego – mimo, że fakty mówiło co innego, że kołchozowy ZSRR (w odróżnieniu od Rosji za Mikołaja II) nie był w stanie nawet wyżywić swoich mieszkańców, że upaństwowione sklepy często zionęły pustkami, że zanieczyszczenie środowiska było niewspółmiernie wielkie w stosunku do osiąganych efektów, że poziom życia obywateli pozostawał na żenująco niskim poziomie w relacji do krajów Zachodu itd.
      Niektórych (a może większość) włodarzy UE cechuje ta sama niechęć do wolnego rynku, wolnej przedsiębiorczości, przejawów ludzkiej samodzielności i zaradności. Windują podatki, mnożą przepisy, dyrektywy, limity, zakazy i nakazy krępujące ludzką przedsiębiorczość. Promują co bardziej hałaśliwe grupy interesów (np. rolników) kosztem ogółu. Gdy się przypatrzeć życiorysom takich ludzi jak Jose Manuel Barroso, człowiek przestaje się dziwić, dlaczego tak się dzieje. Barroso to były (?) komuch, maoista. Nic więc dziwnego, że on i jemu podobni mają w sobie to typowo komunistyczne zaślepienie, dogmatyzm i traktowanie oponentów nie jako partnerów do rzeczowej dyskusji tylko jako osobników niespełna rozumu, których najlepiej wyśmiać, wygwizdać jeśli już nie można ich inaczej uciszyć. Np. jak potraktowano w Parlamencie Europejskim Prezydenta Republiki Czeskiej, Pana Vaclava Klausa, jak lekceważąco, pogardliwie eurodeputowani przyjęli rady głowę Państwa Czeskiego, w dodatku doświadczonego człowieka, który poznał czym NAPRAWDĘ JEST sowiecki komunizm… Tak, Vaclav Klaus naprawdę poznał co to komuna, żył w niej. Barroso żył w swojej słodkiej Portugalii i zawsze wolał kochać komunę na odległość. Zachowywał się jak ktoś, kto z uporem maniaka wmawia innym, że grizzly to łagodne misie, ale sam na wszelki wypadek woli je oglądać przez kraty. :-)
      Co jeszcze nam zgotują eurokomisarze? Czas pokaże. Jedno jest pewne: z prawami ekonomii nikt nie wygrał i nie wygra.

      • Avatar wute

        Barroso miał w swoim życiu zawirowanie lewackie, ale wyrósł z
        tego. W PE są znacznie ciekawsze postacie. Np Martin Schulz,
        lider socjalistów europejskich. Znany z dużej tolerancji dla poglądów innych osób. Kiedyś w towarzystwie dwóch innych
        eurodygnitarzy przyjechał na Hradczany i podczas spotkania z
        prezydentem Klausem krzyczał na niego starając się go zmusić
        do natychmiastowego podpisania Traktatu Lizbońskiego. Jeszcze ciekawszą postacią jest Cohn-Bendikt, lider Zielonych.
        Jako wychowawca w przedszkolu „eksperymentował” z 5-letnimi dziećmi.

      • Avatar Zyggi

        Nie wiem, czy Barroso rzeczywiście wyrósł z lewackości. Wydaje mi się, że raczej ją „utemperował”. A co do Martina Schulza – ten typ pasowałby do rosyjskiej Dumy; najlepiej u komunistów Giennadija Ziuganowa. W dodatku mógłby od czasu do czasu boksować się z Żyrynowskim na sali obrad. :-)
        Jeśli faktycznie Schulz zachował się w Pradze tak jak mówisz, to nie bardzo rozumiem, dlaczego Pan Prezydent Vaclav Klaus nie wywalił tego indywiduum za drzwi. Miałby pełne prawo to zrobić zamiast słuchać niemieckich wrzasków. To ostatnie zresztą Czesi już raz przerabiali… W Brukseli i Berlinie może by się lekko zakotłowało, ale to wszystko; nikt nie wyśle czołgów na Pragę jak w 1938 i 1968. Sankcji też by nie było, bo każdy myśli realistycznie i bliższe ciału inwestycje i współpraca gospodarcza niż ujma na honorze pyskatego lewaka. A Czesi na pewno byliby dumni ze swojego Prezydenta jeszcze bardziej niż dotąd.
        P.S. Nie wiem jak Czesi podpisali Traktat Lizboński, czy tak jak Niemcy i Brytyjczycy – z aneksami chroniącymi narodowe interesy, czy tak jak Polacy – w takiej formie jak im podsunięto pod nos. Jedno jest pewne, dla nikogo, kto podpisał Traktat Lizboński życie nie będzie już takie jak przedtem. :-)

      • Avatar wute

        Schulz będzie w przyszłym roku przewodniczącym parlamentu po
        Buzku. Swego czasu stwierdził, że Polskę należy izolować bo
        polski rząd (JK) otwarcie popiera karę śmierci. LPR nazwał partią stojąca na granicy klerykalnego faszyzmu. Stwierdził też, że szczyt Unii w Lizbonie (X 2007) jest „doskonała okazją do ukarania Polski. Swego czasu tak wkurzył Berlusconiego w PE, że ten zaproponował Schulzowi, żeby żeby został aktorem i zagrał rolę kapo.
        Dlaczego Klaus nie zareagował nie wiem. Klaus był wtedy pod
        wielką presja a Czechy są małym państwem. Jestem pewien
        że na Kremlu Schulz by się tak nie awanturował.

      • Avatar Zyggi

        Fakt, Rosja to nie małe Czechy. Poza tym na Kremlu panują inne zwyczaje. Gdyby tam Schulz się rzucał, to znając życie do kolacji dodano by mu jakiegoś „głupiego Jasia”. Potem sfilmowano by go w jakiejś kompromitującej sytuacji, np. na golasa z panienkami, a jego polityczny żywot stałby się igraszką medialnych łowców sensacji.

      • Avatar wute

        Z pewnością by mu to nie uszło na sucho.

    • Schulz nie wybrał się także do Polski, żeby namawiać prezydenta Kaczyńskiego do podpisania TL. Może ktoś się zreflektował w Strasburgu, że krzyczący niemiecki polityk na prezydenta RP w Warszawie to trochę za
      dużo, a może znając impulsywność Lecha Kaczyńskiego nie chciano, że
      Schulz usłyszał: „spieprzaj dziadu”.

  • Jesli chodzi o kwestie wydatkow na zbrojenia to warto to dostrzec w perspektywie golabka pokoju, ktory na zbrojenia wydaje prawie 700 mld USD rocznie (4.7% PKB), Chiny przynajmniej oficjalnie 114 mld USD (2.2% PKB). Po USA kolejne piec krajow (wlaczajac Chiny) dobija ledwo do polowy tego co w rok wyrzuca na strzelajacy zlom wujek sam. Moim zdaniem jest to jakas nadwrazliwosc (lub hipokryzja) zachodu na to, ze pojawila sie na wschodzie dynamiczna gospodarka, ktora i owszem ma interesy narodowe, o ktore chce dbac.
    Oczywiste jest, ze przy imporcie ropy, ktorej ponad 80% jest transportowane tankowcami beda wydawac pieniadze na marynarke i nie roznia sie tym od innych zdrowo kalkulujacych krajow.
    Co moze ciekawsze ponad 20% ropy pochodzi z Arabii Saudyjskiej, ktorej zachodnie demokracje nie odwazyly sie umiescic na liscie krajow „osi zla” (mimo watpliwych raczej osiagniec w dziedzinie demokracji i praw czlowieka oraz wydatkow na zbrojenia na poziomie 11% PKB), pewnie bojac sie zakrecenia kurka.
    Zgadzam sie z tym, ze Chiny nie opanowaly sztuki PR (propagandy) w takim stopniu jak kraje zachodu. Swietnie ilustruja to wskazniki, ktore przytoczyles na temat zagrozenia dla pokoju. Zachod prowadzi trzy wojny i jest uwazany za mniejsze zagrozenie niz Chiny.
    W kwestii demokracji temat jest obszerny i osobiscie uwazam, ze porownywac skutecznosc ustroju mozna biorac pod uwage przede wszystkim dwa kraje, ktore staraja sie zarzadzac populacja o zblizonej wielkosci. Oczywiscie, ze w Chinach jest korupcja (na kazdym szczeblu), ale w Indiach nie jest mniejsza (i tez na kazdym szczeblu) mimo istnienia demokratycznego systemu „checks and balances”. Jedna z przyczyn takiego stanu rzeczy jest brak edukacji spoleczenstwa w kwestii demokratycznych praw i obowiazkow oraz niski poziom zycia (albo wysoki ubostwa), a obydwa te warunki sa konieczne do sprawnego funkcjonowania demokracji. Wedlug mnie Chin na to nie stac na tym etapie rozwoju, bo pewnie zakonczyloby sie to rozpadem kraju, z czego zdaja sobie sprawe zarowno Chiny jak i zachod, moze tez dlatego usilnie stara sie o promowanie tegoz ustroju w Chinach liczac na pozbycie sie konkurencji. :)
    Zatem swiete przekonania zachodu o wyzszosci demokracji nad wszystkim innym, sa co najmniej nie potwierdzone w takiej skali populacji. System ten w miare dobrze funkcjonuje na zachodzie, przy wszystkich kulturowych aspektach ktore wyksztalcily demokracje, proba eksportu do krajow nie przygotowanych na taki system (np. Irak) nie wrozy dobrze. Smiem twierdzic, ze przecietnego zjadacza chleba niewiele interesuje czy ustroj bedzie taki czy inny, pod warunkiem ze bedzie mial chleb i rosnacy standard zycia. W tej kwestii na obecna chwile Chiny sa w nieco lepszej sytuacji wyciagajac ludzi z biedy, niz na przyklad amerykanie, gdzie coraz bardziej na ulicach widoczne jest ubostowo.
    Zdaje sobie sprawe, ze wzrost Chin wywoluje zaniepokojenie w regionie i niektore reakcjie sa przesadzone takze ze strony Chin, co wynika chociazby z tego ze do roli mocarstwa nie sa gotowe (co zreszta zarowno premier i prezydent podkreslaja).
    Najwazniejsza jednak kwestia, czy w ogole chca taka przewodnia role w swiecie pelnic w sposob w jaki widzi to swiat zachodni, czy sa swiatem sami dla siebie?

    • @ PZ.
      Zgadzamy się w wielu punktach. Jednak nie sądzę, by Chinom miał grozic rozpad.
      Cyt. „Wedlug mnie Chin na to nie stac na tym etapie rozwoju, bo pewnie zakonczyloby sie to rozpadem kraju, z czego zdaja sobie sprawe zarowno Chiny jak i zachod, moze tez dlatego usilnie stara sie o promowanie tegoz ustroju w Chinach liczac na pozbycie sie konkurencji.”
      Skoro dużo bardziej zróżnicowane etnicznie, językowo, kulturowo, religijnie Indie trwają jako jeden kraj, to dlaczego Chinom w warunkach demokracji miałby grozic rozpad? Przecież nawet w latach chaosu po śmierci Sun Jat-Sena Chiny pozostały jednym krajem, jedynie japońska agresja doprowadziła do powstania marionetkowego państwa Mandżukuo.
      Co do Arabii Saudyjskiej, jest to wciąż jeden z ostatnich na świecie krajów pod względem swobód obywatelskich, teokratyczna monarchia islamska. To kraj nawet bardziej represyjny od Iranu (NB w tym ostatnim są przynajmniej wybory – namiastka demokracji). W Arabii za samo posiadanie przedmiotów lub symboli związanych z inną religii niż islam grozi kara śmierci… To nie szkodziło kolejnym amerykańskim prezydentom w sprzedawaniu broni tamtejszemu reżimowi. Gospodarze Białego Domu zawsze byli zatroskani przestrzeganiem praw człowieka wszędzie tylko nie tam, gdzie rządziły – jak mawiali – „nasze sukinsyny”: Suharto, Marcos, Yahya Khan, szach Iranu, Pinochet, Stroessner, Somoza, Duvalier, Mobutu i cała masa innych lokalnych hitlerków. Pod tym względem nie różnili się od włodarzy Kremla z podległymi im kacykami.

      • Avatar PZ

        Wedlug mnie prawdopodobne proby wspierania samodzielnosci Tybetu i Xinjiang’u przez zachod bylyby mozliwe, z czym zreszta niektorzy amerykanscy doradcy nawet sie nie kryja.
        Co do calej listy zasluzonych, ktora wymieniles to podobne to do „Samych Swoich” – „wrog to wrog, ale ale swój, mój, nasz na własnej krwi wyhodowany”. :)

      • Avatar ciekawy

        „Skoro dużo bardziej zróżnicowane etnicznie, językowo, kulturowo, religijnie Indie trwają jako jeden kraj, to dlaczego Chinom w warunkach demokracji miałby grozic rozpad?”

        Jest wiele logicznych argumentów zarówna za, jak i przeciw demokracji w Chinach natomiast znamienne jest to, że najgłośniejszymi przeciwnikami systemu demokratycznego są aparatczycy partyjni i urzędnicy, którzy czerpią z obecnego stanu największe korzyści. Jeśli Chińczycy rzeczywiście tak mocno popieraliby partię jak twierdzi propaganda, to czy przywódcy partyjni tak bardzo obawialiby się zmiany ustroju ? Przecież w sytuacji powszechnej aprobaty dla działań partii jej zwycięstwo w wyborach byłoby tylko formalnością.
        Jestem głęboko rozczarowany polską demokracją, ale przynajmniej możemy tu bez najmniejszych obaw dyskutować i wyrażać krytyczne wobec władzy opinie.
        Prawdą jest, że biedakowi obojętne jest kto rządzi byle miska była pełna, ale dla ludzi których horyzont sięga dalej niż kanapa i telewizor wolność jest sprawą najważniejszą.
        Żeby docenić wolność, trzeba ją utracić, tylko zasadnicze pytanie: czy Chińczycy kiedykolwiek ją mieli ? Zdaję się, że nigdy.
        Jest taka znana bajka, wybitnego przedstawiciela polskiego oświecenia:
        „Czegoż płaczesz? — staremu mówił czyżyk młody —
        Masz teraz lepsze w klatce niż w polu wygody.
        Tyś w niej zrodzon — rzekł stary — przeto ci wybaczę;
        Jam był wolny, dziś w klatce — i dlatego płaczę”

      • Avatar PZ

        Widze, ze w jakis sposob laczy Pan ustroj demokratyczny z mniejsza korupcja, a jego brak z wieksza. Tak jak mowilem juz wczesniej wedlug mnie jesli juz chcemy porownywac to kraje podobnej wielkosci (o czynnikach kulturowych nie wspominam, bo wtedy porownanie jest juz zupelnie ciezkie). Prosze zatem spojrzec na ranking Corruption Perception Index publikowany co rok przez Transparency International (im wyzsza pozycja tym lepiej). Chiny miejsce 78, Indie 87, Tajwan 33, a kraje tak niedemokratyczne jak Katar 17, Brunei 38. Dla porownania ease of doing business Chiny 79, Indie 134, Taiwan 33. Wedlug mnie wiec ciezko powiazac jedno z drugim i twierdzic, ze demokracja uzdrowi w Chinach wszelkie bolaczki. Tak ma Pan racje w Chinach jest korupcja, naiwne jest myslec ze KPCH tego nie widzi. Myslenie, ze zachod wie lepiej niz Chiny jak sobie z tym poradzic tez jest dosyc ryzykowne, bo zarzadzania panstwem na taka skale nikt nie probowal (oprocz Indii, ktorym ekonomicznie wychodzi to gorzej). Do tej pory w Polsce jest wiele w kwestii korupcji do zrobienia, jak rowniez w kwestii demokracji ktora regularnie ponad 40% spoleczenstwa olewa.
        Co do pelnego zoladka, wie Pan od 30 lat Chiny dostarczaja wymiernych dowodow na to, ze system dziala (lepiej lub gorzej ale dziala) zoladki te napelniajac coraz wiekszej grupie ludzi. Sporo jeszcze wody w Jangcy uplynie zanim to zadanie zostanie dokonczone. Za absurd uwazam na tym etapie rozwoju postawienie priorytetu na inne aspekty (wlaczajac w to samorealizacje, ktora jako potrzeba pojawia sie jednak nieco pozniej niz napelnienie zoladka). Ponadto, wielokrotnie Chiny zwracaly sie z uprzejma prosba, aby zostawic ich wewnetrzne sprawy do rozwiazania w kregu ludzi najbardziej tym zainteresowanych, czyli ich samych. Szczegolnie Polacy, ktorzy na wlasnej skorze wyprobowali eksportu systemu nie pasujacego do mentalnosci powinni te prosbe zrozumiec i ja zaakceptowac. Mozemy albo wciskac im swoje madrosci (co moim zdaniem do niczego nie prowadzi), lub tez zajac sie podgladaniem tych aspektow ktore w Chinach dzialaja (a jest ich niemalo) i jak to nam sie spodoba to przenosic to na rodzimy grunt. Z prywatnego doswiadczenia powiem, ze zazwyczaj wracajac ze swoich podrozy do Azji wracam z ciekawymi obserwacjami tamtejszej kultury. System w Chinach bedzie ewoluowal, bo dochodzi do pewnych granic swoich mozliwosci, o czym zreszta Zyggi napisal. Takze Polski system instytucjonalny zaczyna krepowac rozwoj i tu chyba mozna bardziej konstruktywnie zadzialac.
        A co do bajek to jest takze inna, ktorej znaczenie w Polsce jest nieco przeinaczane (choc akurat to ogolnie przyjete znaczenie do sytuacji pouczania Chin pasuje jak znalazl). Calej przepisywal nie bede, ale zacytuje jedno zdanie „Wolnoc Tomku, w swoim domku”. :)

    • Obawy być może są przesadzone, ale w pełni uzasadnione. Nie mniejsze (obawy) wywoływało przecież powstanie innej potęgi sprzed 140 lat – Niemiec. Oczywiście fundamentem dla Niemiec był militaryzm, który wydaje się być obcy chińskiej kulturze, nie mniej jednak nie dziwie się trwodze Tajwańczyków,Koreańczyków, Japończyków czy Wietnamczyków. Rzecz jasna USA nie są i nigdy nie były gołąbkami pokoju, natomiast do kogo mają zwrócić się zagrożone kraje ? Indie są jeszcze zdecydowanie za słabe i same czują się zagrożone, Rosja jeśli się nie zmodernizuje również przyłączy się wkrótce do tego grona, Europa zajęta jest własnymi problemami, zresztą od 60 lat nie odgrywa większego znaczenia w regionie – pozostają jedynie Stany Zjednoczone, jedyna faktyczna przeciwwaga. To nie żaden skutek omamienia PRem przez elity sąsiadów Chin jak Pan sugeruje, ale realna, zimna kalkulacja.

      Uwaga o Arabii Saudyjskiej jest jak najbardziej trafna, ale Tajwan nie obchodzi to czy Stany Zjednoczone prowadzą obłudną politykę, tylko co za drugą stroną cieśniny szykuje na nich Pekin. Słuszna jest tutaj uwaga p. Izydorczyka, że wróg mojego wroga jest moim przyjacielem.

      • Avatar PZ

        Z innej strony, co Chiny zyskalyby na konflikcie w regionie? Na razie widze chec dominacji ekonomicznej w Azji Wschodniej oraz handlu.
        Jakikolwiek konflikt tylko temu by przeszkodzil.
        Nie dziwie sie zaniepokojeniu sasiednich krajow, bo tak ma Pan racje jest to zimna kalkulacja. Z drugiej strony nie dziwie sie tez Chinom, ze sa zaniepokojone obecnoscia lotniskowcow US Navy w okolicy, ktore bardzo latwo moga zablokowac szlaki transportowe i polozyc ekonomie. Nie sadze zeby ameryknie bez reakcji patrzyli na obce okrety wojenne w Zatoce Meksykanskiej, wiec nie rozumiem tez dlaczego dziwia sie Chinom. Jak na razie to bazy amerykanskie sa rozlokowane w okolicy (np. Japonia, Singapur, Korea Pld.).
        Czy Pana zdaniem nie jest to wystarczajacy straszak na ewentualne zakusy Chin, jesli takowe mialyby sie zmaterializowac?
        Byly proby przeniesienia bazy z Okinawy na Guam, gdzie zdolnosc operacyjna bylaby duzo wieksza bo byliby u siebie, ale zrezygnowano z tego (mimo, ze Japonczycy tego chcieli – nie bali sie Chin, czy jak?). Jak zatem to tlumaczyc?
        Moim zdaniem jest to proba rozkrecenia kolejnego wyscigu zbrojen, na ktorym wuj sam chce zarobic pieniadze.

    • zanim wprowadzono demokracje w korei poludniowej, na tajwanie, w japonii i przed powolnymi zmianami w singapurze, tez wladze twierdzily, ze kultury te nie sa przystosowane do demokracji. a to wlasnie USA pomogly wprowadzic ten ustroj. niech mi ktos pokaze kraj w ktorym spoleczenstwu pomogla kpch.

      • Avatar Zyggi

        Trafna uwaga. Tyle, że demokracje w tych krajach mają swój własny charakter. USA wymogły np. demokratyzację Japonii, przy czym zachowana została dominująca rola wielkich grup przemysłowych w gospodarce (dawniej zaibatsu, obecnie keiretsu). W Korei Pd. demokracja była w decydującej mierze rezultatem aspiracji społeczeństwa i jego protestu przeciw dyktaturze Czon Du Hwana, a nie efektem słuchania rad Waszyngtonu. Poza tym gdy owe kraje były na ekonomicznym poziomie obecnych Chin, były rządzone autorytarnie.
        Z drugiej strony, jest szereg krajów demokratycznych o podobnym poziomie rozwoju do Chin, które radzą sobie z biedą i korupcją jeszcze gorzej niż ChRL (Indie, Filipiny, Indonezja). Być może decydującym czynnikiem jest tu mentalność elit i mieszkańców tych państw.
        Jak już wspomniałem, moim zdaniem jest możliwe, że partyjniacy w Pekinie wpadną kiedyś na pomysł „demokratyzacji” pod szyldem dwóch lub więcej partii. Możliwy jest też wariant rosyjski (silna pozycja jednej partii). Tak czy inaczej komuniści w ChRL tak samo jak w każdym innym kraju myślą przede wszystkim o tym, by zachować przywileje ekonomiczne. Ideologia dziś mało kogo obchodzi; to nie czasy Mao Zedonga i Hua Guofenga. W tym celu potrzebny byłby jakiś Okrągły Stół, przy którym można byłoby się z kimś dogadać. Póki co, nie bardzo wiadomo, kto miałby być partnerem KPCh. Może Kuomintang? :-)

      • Avatar Adam Izydorczyk


        (…), ale w Chinach nie ma jednej partii O_o jest ich wiele … kilka jest zależnych od KPCH coś w stylu SD za PRLu
        Można też samemu wystartować do zgromadzenia przedstawicieli ludowych , tylko trzeba zdobyć odpowiednią ilość podpisów. Problem polega na tym, że osoby, która się wpisują na tą listę poparcia potem mogą mieć problemy w pracy jeśli pracują w administracji SOE etc.etc.
        Były też partie niezależne ( działające nieoficjalnie ), ale 2 nawet zostały zarejestrowane swego czasu .. potem wyrejestrowane bodajże w 2007 roku.

        Więc sam mechanizm jest o wiele bardziej skomplikowany niż podaje się w Polsce ( w Polsce zawsze podaje się info o jednej partii )

      • Avatar jg


        Gdyby USA nie mialy interesu finansowania okreslonych grup spolecznych w poszczegolnych panstwach to juz widze ta chec do wprowadzania demokracji. Politycy tajwanscy byli chyba najwiekszymi odbiorcami broni od Amerykanow. Ostatnio Amerykanie podali, ze wstrzymuja sprzedaz bo sa jakies przecieki w armi tajwanskiej do Pekinu. W rzeczywistosci chodzi chyba o utrzymywanie dobrych relacji z Pekinem.
        Podobne priorytety towazysza wprowadzaniu demokracji przez USA na Bliskim Wschodzie…

        W Polsce od kilku lat probuje sie ludziom wmawiac, ze w Chinach jest tylko jedna partia i pewno z 90% spoleczenstwa tak mysli. Poza CCP, ktora ma okolo 80 milionow czlonkow (w 1999 bylo 55 milionow), jest 8 pozostalych, w tym wiekszosc demokratycznych. Zadna jednak nie ma powyzej 100,000 czlonkow. Wspolpraca pomiedzy CCP, a tymi osmioma partiami polega na pieknie brzmiacym „long-term coexistence and mutual supervision, treating each other with full sincerity and sharing weal or woe.”

      • Avatar PZ

        Tak naprawde to jestem ciekaw Twojej opinii na temat tego co sie zmienilo na lepsze i na gorsze w Chinach w ostatnich 10 latach politycznie i ekonomicznie. Jestes tam na stale wiec jakos szerzej to widzisz. Ja patrze przez pryzmat chociazby zrobienia z bagna ktorym byl Pudong tego czym jest teraz i jak widze jak ogromnie nic nie zmienilo sie na Placu Defilad (dostawono hotel IC i jest duzo fajnych wizualizacji) to po prostu mam watpliwosci co do skutecznosci rozwiazan przyjetych w Polsce.

  • ciekawy
    dokladnie tak jest – pisanie krytycznie o chinach zyjac na tajwanie nie jest najmadrzejsze z punktu widzenia wlasnej przyszlosci na tej wyspie.

    jest tez tak, ze osoby broniace tajwanu i piszace protajwansko – co nie znaczy antychinsko, nic nie poradze, ze kraj ten stale grozi tajwanowi, wiec protajwanskie poglady z niezamierzony sposob staja sie zazwyczaj antychinskie, choc to jest wtorne

    tajwan byl oficjalnie chinska prowincja przez 9 lat. jak na ponoc 5tys lat panstwowosci, to niespecjalnie dlugo. juz tu kiedys pisalem, jest ogrom zrodel wykazujacych brak zainteresowania chin tajwanem. ono tak na powazne datuje sie raptem od kilku dekad. wiecej nt. temat i to dosyc trafnie napisali dyskutanci pod artykulem na asiasentinel. to temat rzeka i nie bardzo moge sie teraz o tym rozpisywac.
    zastanow sie chwile zanim przypiszesz komus pieniadze za pisanie. na takich stronach umieszcza sie artykuly za to ze sa ciekawe i tworcze, placi sie przypuszczam za pisane na azmowienie z jakiejs okazji, wydarzenia lub znanym nazwiskom, ale to moj domysl.

    jeszcze bedziemy wspominac z rozrzewnieniem czasy kpch, jesli do wladzy dojda narodowcy / nacjonalisci. powinienes wiedziec na ten temat wiecej ode mnie, z tego co ja wiem, to nie wyglada to zbyt cieakwie, tym bardziej wlasnie dal tajwanu, choc i dla sasiadow i dla USA.

    ciekawy i Zyggi
    dziekuje za mile slowa. jadac na tajwan myslalem ze znam angielski, dopiero tutaj przez kilka lat obcujac stale z anglojezycznymi nativami i sporo sie tez samemu uczac (czytajc po ang i wypisujac i sprawdzajac ciekawe zwroty) tak naprawde nauczylem sie jezyka.

    nie masz pojecia jak chetnie pisalbym pozytywnie o chinach, bo negatywny rozwoj sytuacji natychmiast odczuje.o czym wspominal tez ciekawy w komentarzu.
    tym bardziej mieszkajac na polnocy wyspy (gdzie prawdopodobnie rozegra sie ewentualna konfrontacja militarna) i w centrum tajpei. to wlasnie mieszkancom wyspy jak nikomu innemu zalezy na pokoju, bo maja sporo do stracenia. ale niestety zycie pisze inny scenariusz

    • „zastanow sie chwile zanim przypiszesz komus pieniadze za pisanie. na takich stronach umieszcza sie artykuly za to ze sa ciekawe i tworcze,”

      Tak, ale gdy odbiegają od polityki szefów portalu nie zostają na nim publikowane.:) Tak jest we wszystkich mediach.

      • Avatar rysiek

        dlatego portali jest wiele i dlatego upadaja tradycyjne media. pustke zapelniaja cspa i bardzo autorytatywne blogi. nie musza to byc ludzie z tytulami czy dorobkiem, a jednak udaje sie im (tym wybitnym) przyciagnac spolecznosc fachowcow

    • Avatar Adam Izydorczyk

      @ Rysiek

      www tudou com/programs/view/2wSfTTn1RBc/

      Spokojnie .. teraz na szkoleniu wojskowo-patriotycznym walczą o klimatyzację na akademykach :+) Dzisiejsza młodzież po okresie 20 lat rozluźnienia inaczej podchodzi do tego niż ludzie urodzeni w latach ’60 oraz ’70 !!! ( na nasze szczęście )

  • Avatar Adam Izydorczyk

    Zresztą tak zastanawiam się jeszcze nad jedną sprawą … prawda jest taka, że KMT jest na topie chyba tylko z powodu korupcji w szeregach DPP ?

    Jeśli DPP rządziła przez 8 lat i ludzie popierali ich politykę ( tzn po raz kolejny otrzymali społeczny mandat poparcia w wyborach z 2004 roku ) to znaczy to mniej więcej, że ludzie są za niepodległością Tajwanu !!

    Zobaczymy kiedy nadejdą następne wybory i jaka będzie wola wyborców !!

    Chiny raczej militarnie Tajwanu nie zaatakują, ale będą próbować co bardziej przychylnych polityków KMT przeprowadzać na własną stronę. ( dokładnie taki sam motyw stosowali w przypadku HK … dlatego większość wyższych urzędników pozostało na swoich miejscach po ’97 !! )

    @jg powiedz to tej dziewczynie co dostała opieprz za używanie dialektu shanghainese O_o Na szczęście zmyślna dziewczyna wszystko zamieściła na weibo ….. Panowie z BJ chcą wszystkich przerobić na „swoich” … widać każda różnorodność jest zła O_o Pomijam już to, że przez pewien okres czasu 90 % wytworzonego PKB w SH było transferowanych do innych prowincji O_o

  • Panie Wiesławie, artykuł został pierwotnie opublikowany dla Asia Sentinel, nie dla CSPA. Tu podobnie jak P. Ciekawy wyrażam szacunek dla Autora za biegłą znajomośc mowy Szekspira i Dickensa, a Panu Ciekawemu dziękuję za trud włożony w tłumaczenie. Czytanie w obcym języku bywa męczące, wymaga skupienia i łatwo o niezrozumienie jakiegoś wątku.
    Co do uwagi Pana Wiesława, że pisanie krytycznie o Chinach jest cool – tu się całkowicie z Panem zgadzam. Zwłaszcza w ideologicznych okolicach Gazety Wyborczej. Ale mody mają to do siebie, że się zmieniają. Zachodnia polityka wobec ChRL obfitowała w różne meandry. Przypomnijmy sobie czasy Nixona. Nie wiemy, czy Chiny nie będą jeszcze Zachodowi potrzebne, jak np. putinowska Rosja – Niemcom.

  • Avatar Adam Izydorczyk

    Jest kilka punktów, które warto omówić :

    1) Wróg mojego wroga jest moim przyjacielem – chyba z takiego założenia wychodzą przywódcy innych państw w tym rejonie. Zresztą okazji do kłótni jest wiele. Przykład z tymi wyspami oraz złożami naturalnymi – już mamy 5 chętnych na to, aby toczyć boje polityczne z ChRL.
    Ważna sprawa też się tyczy żywotnych interesów Rosji w tym rejonie .. bo czasami myślę, że ludzie już zupełnie zapomnieli, że MIŚ jeszcze może pokazać ….. :+)
    Chińczycy widać stosują różne strategie do różnych graczy ( chodzi o wagi tak jak w boksie ) – czy ktoś słyszał o tym, aby jakikolwiek urzędnik wypowiadał się negatywnie na temat Rosji ??

    2) Zanim wcześniejszy prezydent Tajwanu poszedł siedzieć za korupcje i takie tam … otwarcie stwierdził, że przyszłość Tajwanu jest związana z Japonią ( czyli mają wspólne interesy ) – przynajmniej tak mi powiedział znajomy z Tajwanu. Zresztą tych łapówek to trochę wziął i na 100 % nie tylko on, ale różni inni też. Ta opcja z kupnem samolotów bojowych to podobne jeszcze decyzje poprzedniego prezydenta, którą MA dostał w spadku O_o i teraz nie wie do końca jak wyjść z tego impasu.
    Z jednej strony nie chce urazić USA, z drugiej strony chce mieć dobre kontakty z Chinami.
    Zresztą USA to zmyślni gracze .. chcą postawić Tajwan pod murem, gdzie muszą dokonać decydujący ruch i wpaść w ręce USA lub Chin.
    Zresztą Chińczycy wiedzą czym jest dla nich Tajwan i ta sprawa nie może być przegrana…. czym bardziej naciskają i pokazują swoją „brzydką” twarz – tym bardziej reszta krajów ma chęć zawarcia sojuszu !!! ( prawdopodobnie się boją )

    3 ) Zresztą co okazja i forum to Chińczycy, a można tutaj wymienić kilka podgrup walczą ze sobą zajadle 1)Mainland Chinese 2)Hongkongnese 3) Taiwanese 4) ABC – american born chinese i kilka po mniejszych grup.
    Określenie ty „chiński psie” lub ” tajwańska dziwko ” to te najbardziej łagodne – mówiłem już wam kiedyś o szkoleniu bojowo-patriotycznym na uniwerkach w Chinach. Zamieniono komunizm na nacjonalizm i tym teraz karmią całe społeczeństwo, a każda okazja jest dobra do tego, aby wysławiać naród chiński … wystarczy pooglądać „show” z okazji CNY na CCTV.
    Dlatego wchodząc na forum typu China Daily Liba etc.etc. łatwo zauważyć prześmiewczy ton Chińskich internautów, którzy się śmieją z USA i UE. Oczywiście zachwalają swój kraj … szybki wzrost gospodarczy etc.etc. ( tylko o jednym zapominają ) … o tym, że przeciętnego chińczyka nie stać na kupno własnego mieszkania, własnego samochodu etc.etc. ( a podatek dochodowy płaci 80 mln ludzi ) czyli za dużo tych osób zarabiających powyżej 3500 rmb nie ma O_o ( z tego też bierze się chęć pokazania innym – JA MAM O_o )

    4) Co do korupcji słyszałem od kolegi, który pracuje w Afryce ( tzn. jeździ tam na kontrakty ), że Chińczycy faktycznie potrafią korumpować ( nawet bardziej niż nasi przy wódce – Miro Zbychu i ktoś tam jeszcze był ^_^ )
    Z drugiej zaś strony Europa sama wpycha Afrykę w objęcia Chin poprzez wysokie cła zakazy importu oraz zalewaniem ich rynku przez subsydiowane produkty z naszych podatków. Wykańczają lokalne firmy w Afryce, a potem praktycznie z pozycji monopolisty dyktują ceny. np. na produkty rolne O_o

    etc.etc. ( w toku rozmowy może wyjdzie nam coś nowego, a o czym zapomniałem :) )

  • Nie wiem dlaczego określanie Tajwanu jako ‘ancestral’ oraz ‘undeniable’ part of China zostały napisane w nawiasie. To, że na polskojęzycznej stronie Wikipedii zostało napisane, że terytorium Tajwanu „nigdy nie należało do ChRL” to nie znaczy, że tak jest w rzeczywistości.

    Autor twierdzi, że Chiny nie budzą zaufania. Gdy Japońska gospodarka była druga na świecie, a Amerykanie czuli zagrożenie to też wszem i wobec ogłaszali, że Japończycy „zaleją świat i należy się ich obawiać”. Chociażby przez tego typu artykuły. Amerykanie przez długie lata sprzedawali broń na Tajwan, żeby kontrolować to co dzieje się w Chinach z bliska. Wtedy nikt nie pisał, że USA robi sobie „preparation for Asia-wide military dominance”.

    Dużo sądów i opinii autora. Tekst napisany dla portalu, który jest kierowany przez Amerykanów więc zapewne pieniądze na prowadzenie portalu też płyną z USA. Pro-chińskiego tekstu nie wypadało by więc pisać.

    • „Terytorium Tajwanu „nigdy nie należało do ChRL””

      A kiedy należało ? Tajwan należał do Cesarstwa, Japończyków i Republiki. ChRL została proklamowana 1 października 1949, natomiast już w grudniu Czang Kaj-szek wraz z poplecznikami uciekł na Tajwan.

  • ciekawy

    1. zamurowalo mnie, nie wiem co powiedziec i jak sie odwdzieczyc za taka przysluge i zaszczyt. naprawde mi niesamowicie milo
    2. ciekawa to jest dyskusja pod pod artykulem na asiasentinel, oczywiscie najepszy jest ten pierwszy …, ale z taka ocena zawsze trzeba sie liczyc.
    temu sluza fora i dyskusja
    2 w pelni sie zgadzam – moje poglady bardzo odbiegaja na CSPA (tym wieksze podziekowania dla redakcji za umieszczenie go tutaj)
    na CSPA ukazal sie kilka dni temu artykul Pana Pilcha Swiat finansow staje na nogach. odnosnie kwestii gospodarczych z autorem sie w pewnej mierze zgadzam, choc nie wiem do konca skad taka wiedza, przydaloby sie troche zrodel i linkow. gorzej ze Pan Pilch wypowiada sie na temat Chin.
    moge to podsumowac tak, ze jego logika opiera sie dziwnym toku myslowym (choc to nie odnosnie samego artykulu, ale tego,co pisze on w ogole) – biurokraci i funkcjonariusze unijni, japonscy i amerykanscy nie powinni i nie potrafia rozporzadzac publicznym pieniadzem. trwonia go i nie dzialaja w interesie narodowym. i to juz ode mnie – mowimy tu o krajach, w ktorych istnieja instytucje prawne przeznaczone do nadzoru tychze osob / organizacji i pociagania ich do odpowiedzialnosci. takze wolna prasa.
    natomiast – i tu wracam do Pana Pilcha – biurokraci i aparatczycy chinscy, bez zadnego nadzoru i rozliczania sie, bez wiarygodnych danych nt ich dzialalnosci – wlasciwie i narodowo dbaja o jego majatek. czyli bedac poza jakimkolwiek nadzorem, oni jakos dzialaja w interesie nie swoim, ale spoleczenstwa. w tak niesamowicie skorumpowanym otoczeniu.
    jak i odnosnie kwestii gospodarczy w artykule – skad taka wiedza, Pan Pilch jeden wie
    to tylko przyklad. wydaje mi sie, ze podobne poglady wyraza w swoich komentarzach Zyggi.

    moge jedynie na swoja obrone powiedziec, ze z moja odrebnoscia znajduje sie w calkiem ciekawym towarzystwie.
    a – kilka dni temu bylem tu na konferencji, patrz: wzialem na miejscu ksiazke z referatami.. nie mam tych materialow w formie cyfrowej. jednak praktycznie identyczne poglady maja takze prof. arthur waldron i wspomniany w artykule moj znajomy steve yates, jak inny znajomy – autor artykulu, fantastyczny michael cole (ostatnio wywolal na tajwanie skandal swoim artykulem w NYT
    b – polecam i ten swietny artykul, uwazam ze zbiezny z moimi obserwacjami China’s Imminent Collapse John Quiggin
    c – do tej spolki moge dodac takze innego znajomego, osoba malo znana poza kregiem osob zajmujacych sie tajwanem, wg mnie bezbledny fachowiec – john tkacik

    lista oczywiscie jest dluzsza

    bardzo dziekuje za mile slowa i pozdrawiam

    • „natomiast – i tu wracam do Pana Pilcha – biurokraci i aparatczycy chinscy, bez zadnego nadzoru i rozliczania sie, bez wiarygodnych danych nt ich dzialalnosci – wlasciwie i narodowo dbaja o jego majatek. czyli bedac poza jakimkolwiek nadzorem, oni jakos dzialaja w interesie nie swoim, ale spoleczenstwa. w tak niesamowicie skorumpowanym otoczeniu.”

      Też zadziwia mnie ten paradoks. O ile najwyższe elity mogą prowadzić mniej lub bardziej rozsądną politykę kierując się definiowanymi przez siebie interesami (bo zakładam, że urzędnicy na najwyższych stanowiskach dorobili się już takich fortun, że potrzeba „dorobienia” się odchodzi na dalszy plan) to urzędnicy na niższych stanowiskach są w Chinach przeżarci przez korupcję. Jeżeli urzędnicy polscy podlegają mniejszej lub większej kontroli (zmieniło się nieco na lepsze od lat 90.) a rządy ryzykują, że po utracie władzy następna władza wyciągnie na wierch ich ciemne sprawki (samemu przy okazji robiąc swoje), a i tak zdarzają się przypadki korupcji to cóż można dopiero powiedzieć o partyjnym i nepotycznym systemie ?
      Na jakiej podstawie sądzi się, że urzędnik chiński jest bardziej patriotyczny i uczciwy ? Czytając relacje Pana Izydorczyka można wnioskować, że jest wręcz na odwrót ! Jeżeli rzeczywiście tak bardzo silnie działa pęd do wzbogacenia się i pokazania innym, to trzeba się bardzo łudzić, że młody urzędnik mający szerokie kontakty nie skorzysta z okazji jaką daję mu jego posada. Nie mam żadnej wątpliwości, że po częściowym uwolnieniu gospodarki głównymi beneficjentami zostali dygnitarze partyjni. Własność niejako przeszła z rąk państwa, w ręce partyjne. Oczywiście dygnitarze chcieli się wzbogacić (do czego nawoływał przecież Deng Xiaoping), a że zysk jest najlepszą motywacją do rozwoju to pośrednio zaczęli korzystać i zwyczajni Chińczycy. Po uwolnieniu wrodzonej przedsiębiorczości tego narodu wielka machina ruszyła z pędem, ale to wcale nie oznacza, że jechać będzie wiecznie, a na pewno nie z taką prędkością. Tak samo jak z VW nie da się wyciągnąć 250 km/h tak samo, Chiny nigdy nie osiągną poziomu USA czy Europy Zachodniej, a nawet i Polski (tak samo jak Polska nigdy nie osiągnie poziomu Niemiec). Najzwyczajniej w świecie z tym ustrojem zbyt daleko nie zajadą. Podobnie Włochy, wykorzystały potencjał wynikający z możliwości ich ustroju i społeczeństwa i oprócz postępu technologicznego nic nie jest w stanie ruszyć je do przodu.

      • Avatar Adam Izydorczyk

        „Nie mam żadnej wątpliwości, że po częściowym uwolnieniu gospodarki głównymi beneficjentami zostali dygnitarze partyjni. ”

        Dokładnie tak było wystarczy sobie przypomnieć „dual price system” w Chinach O_o

      • Avatar Zyggi

        Cyt. ” Tak samo jak z VW nie da się wyciągnąć 250 km/h tak samo, Chiny nigdy nie osiągną poziomu USA czy Europy Zachodniej, a nawet i Polski (tak samo jak Polska nigdy nie osiągnie poziomu Niemiec). Najzwyczajniej w świecie z tym ustrojem zbyt daleko nie zajadą. Podobnie Włochy, wykorzystały potencjał wynikający z możliwości ich ustroju i społeczeństwa i oprócz postępu technologicznego nic nie jest w stanie ruszyć je do przodu.”
        To potwierdza moją tezę, że w jakiejś przyszłości byc może liderzy KPCh zechcą zastąpic obecny system polityczny innym, np. wzorowanym na USA systemem dwupartyjnym, gdzie dwie partie na pozór konkurują między sobą, ale tak naprawdę realizują jedną politykę.
        A propos korupcji, zawsze występowała ona w chińskim życiu politycznym. A jeśli pamiętamy, że aparatczycy wszelkich kompartii są chciwi, to możemy sobie wyobrazic, co byłoby, gdyby zechcieli sprywatyzowac resztę gospodarki. Ilu chińskich Abramowiczów, Potaninów itp. pojawiłoby się tam „znikąd”. Jednak nie wykluczam, że Chiny osiągną poziom zbliżony do Zachodu, zwłaszcza, gdy ten ostatni będzie osuwac się gospodarczo. Nadmorskie prowincje Chin już mają PKB zbliżony do krajów Europy Śr.-Wsch. A wzrost PKB od 30 lat nie maleje, wręcz przeciwnie, dziś jest nawet szybszy niż w latach 80-tych. Zagrożeń dla wzrostu Chin upatruję raczej w procesach demograficznych, zwł. w szybkim starzeniu się społeczeństwa.

      • Avatar rysiek

        tu juz trzeba poczekac na odpowiedz Pana Pilcha i podanie zrodel i udokumentowania swoich przemyslen o gospodarce i sytuacji chin

    • Cyt. „moge to podsumowac tak, ze jego logika opiera sie dziwnym toku myslowym (choc to nie odnosnie samego artykulu, ale tego,co pisze on w ogole) – biurokraci i funkcjonariusze unijni, japonscy i amerykanscy nie powinni i nie potrafia rozporzadzac publicznym pieniadzem. trwonia go i nie dzialaja w interesie narodowym. i to juz ode mnie – mowimy tu o krajach, w ktorych istnieja instytucje prawne przeznaczone do nadzoru tychze osob / organizacji i pociagania ich do odpowiedzialnosci. takze wolna prasa.”
      Zgadzam się, że USA czy kraje UE są bardziej wolne w sensie politycznym niż Chiny (jakkolwiek w sensie ekonomicznym śmiem w to wątpic, bo co za różnica czy o kursie waluty decyduje minister finansów zainteresowanego kraju czy np. George Soros). Fakt, na Zachodzie można mówic tam więcej niż w Chinach (z pewnymi wyjątkami). Ale nie przesadzajmy, bo świat nie jest czarno-biały. Gdyby Stany były tak wspaniałe i o wszystkim decydowały ich demokratyczne instytucje, to sprawa zabójstwa JFK byłaby dawno wyjaśniona, a koncern Monsanto upadłby pod ciężarem odszkodowań dla ofiar „nieszkodliwego” Agent Orange. USA mają przepisy i instytucje służące ochronie praw obywateli. Ale czy Chiny ich nie mają? Mają, nawet ZSRR miał instytucje służące „socjalistycznej praworządności”… Problem w działaniu tych instytucji, gdy są korumpowane – obojętnie czy przez komunistycznych partyjniaków czy przez lobbystów w ciemnych garniturach, wtedy nawet prywatyzacja deszczówki albo ludzkiego genomu przejdzie, a facet piszący o szkodliwości fast-foodów może trafic do mamra lub bulic grzywnę, to spotkało kilku ludzi podanych do sądu przez McDonald’s Corp.
      „Wolna prasa”, rzeczywiście jest wolna. Nikt z karabinem nie stoi i nie zmusza do pisania źle o Chinach. Może redaktor napisac, co chce, najwyżej wywalą go z roboty, z wilczym biletem na drogę.
      Ale nie żebym pluł na demokrację! Zawsze lepsze bycie wolnym bezrobotnym niż pobyt w łagrze, jaki podobno spotkał roztargnionego komunistycznego żurnalistę, co to w nazwisku towarzysza Josifa Wissarionowicza zamiast litery „t” wpisał „r”…

      • Avatar rysiek

        ludzie glosuja nogami i to rosyjscy i chinscy bogacze dorobieni pedza do USA, kanady i uk, nie na odwrot.
        chyba jest wiec roznica

      • Avatar Zyggi

        A gdzie ja piszę, że nie ma różnicy? Napisałem: „Zgadzam się, że USA czy kraje UE są bardziej wolne w sensie politycznym niż Chiny (jakkolwiek w sensie ekonomicznym śmiem w to wątpic, bo co za różnica czy o kursie waluty decyduje minister finansów zainteresowanego kraju czy np. George Soros). Fakt, na Zachodzie można mówic tam więcej niż w Chinach (z pewnymi wyjątkami). Ale nie przesadzajmy, bo świat nie jest czarno-biały.”
        I tu i tam są instytucje, ale życie pokazało, że można je korumpować do woli. W dzisiejszych USA jest to niewiele trudniejsze niż w ChRL, no i ryzyko, że za korupcję popstawią pod murem raczej nie wchodzi w grę. Dlatego jak się oligarchowie narażą władzy to wiadomo, że pędzą tam, gdzie bezpieczniej. To, że taki choćby Bierezowski uciekł do UK raczej nie wynika z tego, że kochał brytyjską demokrację tylko z tego, że naraził się Kremlowi.

      • Avatar Adam Izydorczyk


        Z drugiej strony łatwo zauważyć, że wiele osób wybiera Hongkong Singapur Macau lub tzw. raje podatkowe
        O ile dobrze pamiętam z listy TOP 100 WPROST najbogatszych Polaków tylko kilku płaciło podatki w Polsce ( to czytałem kilka lat temu z 5-6 ) o ile dobrze pamiętam O_o

        Jeśli zaś idzie o wolność ekonomiczną to chiński system jest nadzwyczaj zbliżony do tego panującego w UE. Tzn duża ilość urzędników duża ilość koncesji/licencji .. wysokie podatki. Dokładnie te same motywy z podatkiem inflacyjnym ( przeważają keynesiści lub ew. monetaryści czyli przemalowani keynesiści )
        Przypominam, że Chicago boys w latach ’20 oraz ’30 byli uznawani za lewicujących lub maksymalnie centro-lewicowych. W latach ’60 i następnych byli uznawani za liberałów O_o
        Jeśli ktoś z was weźmie sobie do ręki plan gospodarczy Partii Pracy w UK z roku o ile dobrze pamiętam 1928 to zobaczycie, że gdyby go dzisiaj wprowadzić to byłby jednym z bardziej liberalnych w całej Europie O_o


        O kursach walutowych nie decyduje Pan G. Soros, ani żaden inny Kowalski
        Jest zawieranych tyle transakcji na rynkach finansowych/kapitałowych, że kilka mld Pana Sorosa nikomu krzywdy nie zrobi !! Szczególnie, że to wszystkie waluty tracą, a jakoś złoto srebro i inne surowce stoją nadzwyczaj mocno. Inwestorzy, nie analizują słów ministrów finansów typu „zielona wyspa” tylko sięgają do danych źródłowych, a tam na dłoni widać jak wygląda sytuacja Polski jeśli idzie o nasze zadłużenie !! Dlatego też złotówka tak traci … bo nie jesteśmy wiarygodni dla rynków finansowych/kapitałowych.
        Oczywiście w historii zdarzały się przypadki sterowania oraz manipulowania giełdami kursami walutowymi, ale ilość nieudanych prób w stosunku do udanych to jak 1 do kilku milinów. ( szczególnie, że w takich sytuacjach biorą udział zainteresowane strony .. rządy wielkie banki etc.etc. )
        Zresztą dzisiejszy system bankowy tzw. bankowość centralna to jedna wielka wydmuszka jadąca w większości krajów na RRR do 5 % i Wsp. Cook’a 8 % stopy procentowe bliskie 1 % lub czasem mniej etc.etc.
        O tyle przynajmniej system bankowy w Chinach i innych krajach Azji jest bezpieczniejszy bo mają wyższe RRR typu 20 % Wsp. Cook’a w Korei Południowej wynosi 40 % etc.etc.
        W momencie kryzysu .. zresztą to widać ich sytuacja jest stabilniejsza.

        Chińskie przepisy rachunkowe oraz podatkowe są tak samo skomplikowane dla przeciętnego Kowalskiego jak w Polsce.
        Występuje coraz to większe rozwarstwienie społeczne – tutaj można się spodziewać w przyszłości coraz to większego napięcia społecznego. Ludzie są wkurzeni myślą o braku perspektyw założenia rodziny posiadania własnego M etc.etc.

        Prawo jest różne dla różnej kategorii obywateli .. był kiedyś przypadek kolesia, która na kampusie potrącił ze skutkiem śmiertelnym 2 studentki. Był on synem wyższego partyjniaka, która dostał nawet czas antenowy na CCTV, gdzie przez 10 minut wypłakiwał się ,że jego biedny syn sramto i tamto. Ten gnój dostał 3 lata aresztu domowego O_O

        To ma być sprawiedliwość ???

        Sytuacja wewnętrzna Chin nie jest stabilna .. to władza próbuje wszystkim udowadniać, że społeczeństwo to jeden monument, a prawda jest zupełnie inna. Z jakiej racji podnosili kwotę wolną od podatku z 2000 rmb na 3500 rmb ( dla obywateli Chin ) ?? bo masy się kotłują, więc trzeba przykręcić gaz jak to swego czasu powiedział kapitan Czarna Żmija :+)

      • Avatar Zyggi

        @ Adam.
        Cyt. „O kursach walutowych nie decyduje Pan G. Soros, ani żaden inny Kowalski
        Jest zawieranych tyle transakcji na rynkach finansowych/kapitałowych, że kilka mld Pana Sorosa nikomu krzywdy nie zrobi !!”
        Brytyjskiemu funtowi zaszkodziło, gdy Soros zagiął nań parol. Wystarczy wyzbycie sę aktywów przez jednego uczestnika i nagłośnienie tego faktu, a już mamy panikę.
        Cyt. „Prawo jest różne dla różnej kategorii obywateli .. był kiedyś przypadek kolesia, która na kampusie potrącił ze skutkiem śmiertelnym 2 studentki. Był on synem wyższego partyjniaka, która dostał nawet czas antenowy na CCTV, gdzie przez 10 minut wypłakiwał się ,że jego biedny syn sramto i tamto. Ten gnój dostał 3 lata aresztu domowego O_O To ma być sprawiedliwość ???”
        Pewnie, że żadna tu sprawiedliwość. Ludzie mają prawo być wkurzeni. Pamiętam, że podobnie było w Korei Pd. w latach 70. i 80. Nierówności były tam dużo większe niż w Japonii czy nawet na Tajwanie, system był niesprawiedliwy, a PRL-owska TV miała okazję regularnie pokazywać pałowanie na ulicach południowokoreańskich miast i komentować jak to „marionetkowy reżim w Seulu walczy z własnym narodem”. :-) Dopiero wiele lat po ustanowieniu demokracji można było dobrać się do tyłka winnym masakry w Gwangju. W takim np. Meksyku sprawcy masakry studentów w 1968 r. (200-300 zabitych , a wg niektórych nawet tysiące) de facto nigdy nie zostali ukarani, podobnie jak sprawcy masakry na Placu Tiananmen.
        W większości krajów świata jest całkiem podobnie jak w ChRL. Znajomi z Indonezji (kraj demokratyczny) opowiadali jak to parę lat temu jednemu facetowi z klasy średniej nie podobał się student, który chodził z jego córką – bo za biedny, bo taki i siaki. Ojczulek pogadał ze znajomym gliną. Ten z kumplami z posterunku sprali amanta tak, że chłopak zmarł. Do dziś nikomu z winnych włos z głowy nie spadł, a dziewczyna gdy dowiedziała się prawdy, omało nie wylądowała w zakładzie psychiatrycznym.
        Tak to już jest, że w większości krajów jest wyraźny podział na równych i równiejszych. Ogromne odszkodowania z kieszeni podatników dla rodzin ofiar katastrofy w Smoleńsku to ewidentny przykład tego, jak to wygląda w praktyce. Albo „pomroczność jasna”, przypadłość opisana w Wikipedii tylko w języku polskim… Dowiedziałem się o niej dopiero wtedy, gdy dotknęła synalka Wałęsy. :-)

      • Avatar Adam Izydorczyk


        „Brytyjskiemu funtowi zaszkodziło, gdy Soros zagiął nań parol. Wystarczy wyzbycie sę aktywów przez jednego uczestnika i nagłośnienie tego faktu, a już mamy panikę.”

        On nie był przyczyną tylko skutkiem, a to dwie różne rzeczy !!
        Dokładnie tak samo było podczas kryzysu w Azji .. Soros, który tam się bawił był tylko skutkiem, a nie przyczyną !! W UK wykorzystał nierównowagę oraz zły stan gospodarki …. w Azji zadłużenie ekspansję kredytową, nisko oprocentowane kredyty denominowane w dolarach i jenach, potem za środki uzyskiwane w ten sposób kupowano na rynkach walutowych pieniądz lokalny, który następnie, w formie wyżej oprocentowanego kredytu, zasilał konta przedsiębiorców inwestujących na tamtejszych rynkach etc.etc.

        Kto jest winny alkoholik czy sklep monopolowy z alkoholem na półkach ? :+)

      • Avatar Zyggi

        @ Adam.
        Jeśli uważasz, że działający na giełdzie kierują się tylko chłodną analizą stanu finansów danego kraju lub firmy, to gratuluję optymizmu. Ja jednak uważam, że większość z nich bierze też (a może najbardziej) możliwe reakcje innych uczestników gry, w tym to, że inni zareagują emocjonalnie. Gdyby wszyscy kierowali się tylko wskaźnikami ekonomicznymi, nie dochodziłoby do takich panik jak na giełdach Rosji i Dalekiego Wschodu w 1997 r. Rynki walutowe niekoniecznie są bezbłędnym barometrem kondycji danego kraju. Korekta często bowiem jest niewspółmierna do rzeczywistych problemów danego kraju.
        Teraz dużo się mówi o Grecji czy Portugalii, że grozi im plajta, że trzeba ciąć wydatki. I słusznie, bo ciąć trzeba. Ale przez wiele lat południowej Europie wolno było się zadłużać bardziej niż np. krajom latynoskim, bo zakładano, że skoro są w UE (a potem też i w eurolandzie), to mogą żyć ponad stan w zasadzie bezkarnie. Taka Grecja od zawsze miała import znacznie większy niż eksport łącznie z przychodami z turystyki. Mimo to notowała ok. 3% wzrostu PKB rocznie, napędzanego przez sektor budowlany. Średnia płaca ok. 1300 euro, minimalna 860 euro (2008). Fajnie, nie? Trzeba było trzęsienia ziemi w 2008 r., by rynek odkrył, że grecki i portugalski dobrobyt to fatamorgana i że tak naprawdę ich gospodarki są słabsze niż np. Czech czy Słowenii. Teraz trzeba drastycznie zaciskać pasa, ale posługując się Twoim przykładem sklepu monopolowego, chlali na umór dekady i nikt im nie powiedział, że to uzależnia. Teraz gdy chcą im zabrać „flaszkę” to demolują banki i rzucają koktaile Mołotowa. Rynki finansowe też nie wysłały żadnego sygnału Grekom, Portugalczykom, Włochom czy Hiszpanom że „tak żyt’ nielzja”. Przeto zabawa trwała w najlepsze, a teraz wychodzi, że kilka wielkich banków inwestycyjnych ud***ło gigantyczne kwoty kredytując tamtejsze budżety.

      • Avatar Adam Izydorczyk


        Oczywiście, że efekt stadny i inne takie mają wpływ na zachowanie inwestorów. Jeśli zaś chodzi o Grecję oni cały czas wszystkich oszukiwali jeśli chodzi o dane na temat ich gospodarki. Tak to już jest z tą agresywną/kreatywną księgowością, że różne rzeczy można stworzyć. :+)
        Zresztą wina leży też po stronie banków komercyjnych i moral hazard !! Oni wiedzą, że zostaną uratowani przez BC, a dokładniej przez pieniądze podatników. Dlatego mają w dupie ryzyko związane z pożyczaniem różnym takim „menelom” W USA dawano nawet kredyty osobom bezrobotnym O_o czy to jest normalne ? O_O
        Po 2 kij z tymi bankami… wiesz kto naprawdę trzęsie dupą ? ci co to ubezpieczali :+) czyli firmy z USA. Dlatego tak USA zależy na ratowaniu Grecji. :+)

      • Avatar ciekawy

        Wydaję mi się, że spekulanci obracający miliardami nie kierują się analizami, tylko zwyczajnie mają dobry cynk, za który płacą grube pieniądze. Posiadanie informacji o podniesieniu stóp procentowych czy obniżeniu, zwiększeniu lub zmniejszeniu produkcji ropy naftowej, uruchomieniu drukarki z pieniędzmi (tzw. pakiety stymulacyjne) przed innymi od osoby decyzyjnej daję ogromną przewagę nad konkurentami. Wiedza ekonomiczna to tylko jeden z elementów, trzeba kolokwialnie mówiąc, znać się na ludziach, mieć instynkt i dobre kontakty. Uważam, że nie powinno się wartościować spekulacji surowcami czy walutą, natomiast przykładowo wykupowanie całej wody pitnej w czasie suszy i sprzedawanie jej po dziesięciokrotnej cenie jest zwyczajnym sk****.

      • Avatar PZ

        Obecnie chyba najbardziej Grecja dalaby popalic Francuzom i to z dwoch powodow. Po pierwsze francuskie banki nie odpisaly jeszcze calosci obligacji greckich(nie wiem na co liczac), niemieckie banki w czerwcu spisaly calosc. Wspolczynniki wyplacalnosci sa w okolicach 9%, jeszcze kilka wachniec Grecji, Wloch i Hiszpanii i moga tego nie przetrwac.
        Po drugie jak wezmiesz liste bankow i zobaczysz te z najwyzszym lewarem to liste zmowu rozpoczynaja francuzi (jeden belgijski sie wcisnal).
        Cynicznie smiem twierdzic, ze kasa na ratowanie Grecji do Aten nawet nie dociera, od razu jedzie do Paryza. :)

  • Panie Ciekawy. Jestem pod ogromnym wrażeniem trudu jaki Pan sobie zadał. I efekttego trudu doceniam. Ale nie rozumiem tego, że Pan nioe rozumie dlaczego tego typu teksty nie są komentowane. Po prostu takie i podobne teksty można przeczytać wszędzie. Antychińskośc jest cool i natym robi się pieniądze. Ponadto myślę, że pisanie przez Polaka tekstu po angielsku dla polskiego portalu to …No co? Bo ja nie znajduję właściwego słowa.

    • „Ale nie rozumiem tego, że Pan nioe rozumie dlaczego tego typu teksty nie są komentowane. Po prostu takie i podobne teksty można przeczytać wszędzie”

      Odnoszę wrażenie, że nie rozróżnia Pan krytyki Chin pragmatycznej (prezentowanej w tym artykule), od ideologicznej (prezentowanej w Wyborczej). Z tezami Pana Zalskiego można się zgadzać lub nie, ale jako mieszkaniec Tajwanu, który lepiej od nas wszystkich zna nastroje Tajwańczyków, ma prawo mieć uzasadnione, moim zdaniem, obawy dot. rozwoju potęgi Chin. Stosunek rozmiarów i potencjału Chin i Tajwanu nie sposób porównać nawet parą Polska – Niemcy.

      „Antychińskośc jest cool i natym robi się pieniądze”

      Myślę, że niestosowne jest zarzucanie autorowi w tym przypadku oportunizmu. Wręcz przeciwnie, to odwaga opublikować krytyczny artykuł w portalu (Asia Sentinel), z którego korzystają również mieszkańcy krytykowanego kraju.

      „Ponadto myślę, że pisanie przez Polaka tekstu po angielsku dla polskiego portalu to …No co? Bo ja nie znajduję właściwego słowa.”

      Pan Zalski napisał ten artykuł dla Asia Sentinel, natomiast dla CSPA został jedynie udostępniony. CSPA dostał go tak jakby przy okazji.

  • „Dlaczego Chiny nie budzą zaufania?” dlatego, że są gigantem w regionie, w którym antagonizmy etniczne i poczucie zagrożenia wciąż są żywe, w każdym razie żywsze niż w Europie. To, że Pekin grozi palcem w razie przyjęcia Dalajlamy lub sprzedaży broni Tajwanowi ma umiarkowane znaczenie dla ich wizerunku w świecie. Gdyby ChRL była krajem o wielkości i potencjale bojowym np. Birmy, to pewnie nikt by się jej specjalnie nie bał i nie nawoływał do zwiększania obecności bojowej USA w regionie. Zresztą owe wezwania to być może raczej forma strategii odstraszania i przez to zmiękczania stanowiska ChRL (np. w konfliktach granicznych) niż rzeczywisty wyraz pragnień. Widok amerykańskiego żołnierza bowiem nigdzie w Azji nie budzi specjalnego entuzjazmu, no chyba że u barmanów i burdelmam kojarzących widok ten z dodatkowym zarobkiem. Jeśli jakiś kraj chce, by w razie konfliktu broniła go US Army, to nie pomogą mu nawoływania jeśli USA nie będą miały tam swoich interesów.
    Chiny są stosunkowo korzystnie postrzegane w krajach arabskich czy afrykańskich, w każdym razie chyba dużo lepiej niż USA i Europa Zachodnia. Nie pouczają, nie grożą sankcjami, nie ingerują w politykę gospodarczą.
    Co do troski o public image, wydaje mi się, że o ile Pekinowi zależy na pozytywnym wizerunku za granicą (choć chiński PR pozostaje daleko w tyle za amerykańskim), o tyle zwykłych Chińczyków niespecjalnie to interesuje. Mnóstwo Chińczyków niespecjalnie ufa KPCh, widzą wszelkie braki władzy, nepotyzm, korupcję, inne nadużycia i są świadomi, że mają niewielki wpływ na to, co się wokół nich dzieje. Z drugiej strony mam wrażenie, że u Chińczyków polityka to rzadki temat rozmów i przeważa myślenie – jak to mawiali kiedyś Brytyjczycy – „dobry czy zły, ale to mój kraj”. Ciekawe, co na ten temat mają do powiedzenia Forumowicze żyjący w ChRL.

  • Gdzie jest chińska soft power ?

    W międzynarodowych mediach i artykułach naukowych powszechnie podkreśla się
    kwestię wzrostu znaczenia Chin przy jednoczesnych malejących wpływach Waszyngtonu, a także prezentuje się ChRL jako
    nowe supermocarstwo. Jednakże, pytaniem jest, jak KPCh (Chiny) może przewodzić światu, jeśli nie ma zaufania wśród obywateli
    własnego państwa.
    Póki co, Pekinowi nie powiodła się próba odgrywania wiodącej roli w Azji, więc mało prawdopodobne jest przywództwo
    na świecie bez zmiany obecnej polityki. Sąsiedzi Chin, proszą ich głównego rywala – Stany Zjednoczone o zachowanie
    swojej militarnej obecności w regionie, aby została zachowana równowaga sił zachwiana przez rosnące Państwo Środka.
    Postrzegają (sąsiedzi) Chiny jako niezdolne do przestrzegania międzynarodowych przyjętych norm, poprawienia swoich
    relacji z Zachodem i zawarcia kompromisów w sprawie konfliktów granicznych,
    dbania o środowisko naturalne i do regionalnej współpracy. Problemem jest również kwestia chińskiej hegemonii nad
    Morzem Południowochińskim, które ChRL traktuje jak własne jezioro.

    Przewaga Hard Power nad Soft Power w chińskiej polityce

    Chińskie relacje bezpośrednie z sąsiadami – Japonią, Indiami, Rosją, Koreą Południową, Wietnamem i Filipinami –
    są z niektórymi stabilne i nie poprawiły się w ostatnich latach, natomiast z innymi uległy pogorszeniu.
    Sąsiedzi twierdzą, że najbliżsi sojusznicy Chin to prawie bez wyjątku państwa zaliczane do czarnej listy przez Stany
    Zjednoczone i Europę – Somalia, Korea Północna, Birma i Iran. Chiny współpracują na tle militarnym również
    z Sudanem i Nigerią.

    Rosnące wydatki militarne ChRL i naruszanie przez ChALW przestrzeni lotniczej i morskiej strefy ekonomicznej (?)
    sąsiadów, aresztowania rybaków, niekończące się poszerzanie „historycznego” interesu narodowego skłania rządy
    sąsiadujących państw do protestu.

    Nawet Australia, kraj obecnie cieszący się miesięcznymi wpływami wynoszącymi 8 mld $ pochodzącymi z eksportu
    rud żelaza i węgla do Chin, rozszerzyła swój program militarny mający chronić Australię przed wzrostem znaczenia Chin.
    Canberra również nasila swoje poparcie dla militarnej obecności Stanów Zjednoczonych w regionie co wiele mówi
    o postrzeganiu Chin w regionie: interesy tak, ale to wszystko. Aby przeciwdziałać potędze Chin, rok temu, USA i Rosja
    zostały zaproszone do wzięcia udziału w East Asian Summit.

    Zważywszy na to, warto odnotować co Robert Kaplan, pochodzący z USA dziennikarz,
    korespondent zagraniczny i reporter wojenny, powiedział w czasie swojego przemówienia:
    Największym pomijanym tematem przez międzynarodowe media jest rosnące wydatki militarne w Azji.
    Tylko ostatnio Singapur i Stany Zjednoczone wezwały Chiny i innych uczestników sporu do sprecyzowania
    zasięgu swoich pretensji do Morza Południowochińskiego.

    Wiele ekspertów think-tanków i polityków twierdzi o przełomie w kwestii Tajwanu, głównego chińskiego
    pola doświadczalnego. Gdzie indziej mogłoby by być łatwiej jeśli nie w rdzennej i niezaprzeczalnej części ChRL ?
    Sąsiedzi obserwują i nieprawdopodobnie wiele obserwatorów pochodzących z Waszyngtonu dostrzega niewielkie ocieplenie
    stosunków po obu stronach Cieśniny Tajwańskiej. Zamiast wzajemnej współpracy i zrozumienia, jedno z głównych
    osiągnięć amerykańskiej polityki zagranicznej może być oddane autokratycznemu reżimowi (?).

    Dodajmy trwające militarne przygotowania na szeroką skalę mający na celu zastraszenie Tajwanu i ograniczyć
    sympatię społeczeństwa do Demokratycznej Partii Postępowej nawołującej do ogłoszenia
    niepodległości przez Tajwan. Militaryzacja Cieśniny może być postrzegana nie tylko jako przygotowania do
    chińskiej dominacji militarnej w Azji. W warunkach Tajwańskich, Pekin zdaje sobie sprawię, że nie ma możliwości
    zaskarbić sobie serca i umysły Tajwańczyków. Pozostaje jedynie zmuszenie Tajwanu do posłuszeństwa, kuszenie liderów
    Kuomintangu i DPP interesami oraz wywieranie stałej presji na Biały Dom i Kongres.
    W sprawie Tajwanu, Zhongnanhai (siedziba partii komunistycznej w Pekinie) jest wspierane przez
    Ma Ying-jeou (prezydent Republiki Chińskiej) i administrację Obamy. Podczas gdy postawa poprzednika nie była
    niespodzianką, postawa Obamy jest. Ilustruje to sierpniowa decyzja Waszyngtonu o odmowie prawa Tajpej do
    zakupu 55 samolotów F-16 nowej generacji.

    Jeśli, lub kiedy, Stany Zjednoczone nie będą się wtrącać i aneksja wyspy zostanie osiągnięta, następnymi
    priorytetami będzie spór o Morze Południowochińskie lub roszczenia związane z Okinawą.

    Jedna z głównych, spornych kwestii – spory terytorialne powoduje coraz więcej napięć i obaw – proporcjonalnie
    do rosnącego, militarnego znaczenia Chin – nie tylko w Azji, ale również w Stanach Zjednoczonych.
    Ostatni przełom – porozumienie osiągnięte ponad miesiąc temu pomiędzy
    Chinami, a ASEAN (Stowarzyszenie Narodów Azji Południowo-Wschodniej) okazało się niewiążącą wytyczną
    dla wspólnej aktywności na akwenach Morza Południowochińskiego. Porozumienia nie udało skierować się na kwestie
    powtarzających się napięć na morzu.

    W przeciwieństwie do krajów Europy, państwa Azji Południo-Wschodniej są daleko od rozwiązania starych sporów i
    wzajemnych pretensji. Chociaż gospodarki regionu rozwijają się, potrzebują stabilności, która od dekad była zależna
    od obecności wojska amerykańskiego, dla której nie ma alternatywy.

    Na tym tle możemy wyliczyć sukcesy chińskiej dyplomacji. W 2009 CSIS (Centrum Strategii i
    Studiów Międzynarodowych) opublikowało raport zatytułowany “Strategiczne spojrzenia na azjatycki regionalizm: Wyniki badań i analizy”.
    Jeden z diagramów prezentował „Największe zagrożenia dla pokoju i stabilności w ciągu 10 lat (następnych?)”
    W każdym państwie za wyjątkiem Chin, były one umieszczane przez elity azjatyckie jako najbardziej prawdopodobne zagrożenie
    dla pokoju i bezpieczeństwa (38 %). Na drugim miejscu była KRLD (21%), na trzecim Stany Zjednoczone (13 %).
    Od tego czasu ChALW umocniła się w znacznym stopniu. Kiedy ankietowani byli zapytani o największa siłę pokojową, najwięcej
    osób wskazało USA (40 %), ChRL (24 %) i Japonia (15%).

    Możemy również wyliczyć jak mocno mieszkańcy Chin w por. np. do mieszkańców Tajwanu określają
    ich oddanie do najbliższych sojuszników (tych krajów). Po marcowych tsunami i katastrofie
    trzęsienia zmieni w Japonii, 23 milionów Tajwańczyków ofiarowało ponad 200 mln $ wraz
    z parą prezydencką, która ofiarowała prawie 25 mln $. Dla kontrastu, podczas lipcowych
    powodzi w Pakistanie rok wcześniej, 1,3 mld Chińczyków przekazało mniej niż 50 mln $
    aczkolwiek obiecano większą sumę.

    Należy odnotować rosnące kontrowersje związane z propagandą ChRL w Instytutach
    Konfucjusza na zachodnich uniwersytetach, które funkcjonują raczej jako propaganda
    i nie dopuszczają do dyskusji nt. słabości Chin. Również próby nabycia zagranicznych firm (?) skończyły się
    porażką w krajach podejrzliwych wobec Pekinu. Wydaje się więc, że rzekomo zbliżające się zwycięstwo w pozyskaniu serc i umysłów nie
    tylko w Azji, ale i na całym świecie jest mało prawdopodobne.

    Dlaczego Chiny nie budzą zaufania ? Wywołują stały hałas cnotliwego oburzenia (w oryginale: There is a constant din of righteous indignation.)
    ” Jeśli zaprosisz Dalajlamę urazisz uczucia ponad miliarda ludzi i nie złożę ci wizyty w czasie mojego tour po Unii Europejskiej
    jeśli sprzedasz broń Tajwanowi, użyję broni (?) finansowej i zakończę współpracę militarną; jeśli twoi dziennikarze lub poważna
    praca naukowa poruszą pewne, wrażliwe kwestie odmówimy ci wizy; jeżeli zaprosisz lub pozwolisz na pobyt w twoim kraj
    wysokich urzędników państwowych Tajwanu to…” – długo można by było wymieniać.

    W końcu znany jest tzw. efekt Dalajlamy (spotkania pomiędzy przywódcami politycznymi, a Dalajlamą powodują ograniczenie
    eksportu do Chin przeciętnie o 8,1 % lub 16,9 % jak ustalili Andreas Fuchs i Nils-Hendrik Klann).

    Powszechnie promowana polityka pokojowego wzrostu nie powiodła się i wygląda, że zostanie zastąpiona
    przez koncept niesymetrycznych działań wojennych (?). Co gorsza, Stany Zjednoczone są mają obecnie bardzo
    ograniczoną możliwość zajmować się kwestiami azjatyckimi. Wydają się zmuszone do ograniczenia obecności swojej
    marynarki w tym regionie i wycofania się z Tajwanu.

    Wygląda na to, że chiński kapitał jest mile widziany (?). Liderzy nie potrafią zrozumieć, że sposób w jaki zastraszają
    społeczeństwo chińskie niekoniecznie działać będzie za granicą, zwłaszcza tam gdzie demokracja i przestrzeganie prawa
    jest normą. Tak samo u siebie jak i zagranicą będą musieli polegać bardziej na muskułach niż na uroku.

  • Nie mogłem uwierzyć po przeczytaniu tego artykułu, że nikt na portalu nie ma ochoty na polemikę z nim. Są tutaj osoby, które jak sądzę, zakwestionowałyby każde zdanie :) Uważam zawsze dyskusję za twórczą, natomiast ten artykuł za ciekawy choć podważający twierdzenia, które tutaj wypowiada większość komentatorów. Dlatego podjąłem się też dwugodzinnej próby przetłumaczenia go. Proszę bezlitośnie łajać mnie za każdy błąd znaczeniowy, który popełniłem.
    W zdaniach, gdzie miałem wątpliwości postawiłem znak zapytania w nawiasie.
    Liczę, że autor przeczyta moje tłumaczenie i zwróci uwagę jeżeli gdzieś przez przypadek przeinaczyłem treść artykułu. Żałuję, Panie Ryśku, że nie pisze Pan podobnych artykułów w naszym języku ojczystym, aczkolwiek jestem pod wrażeniem Pańskiej znajomości języka angielskiego.

Odpowiedz na „rysiekAnuluj pisanie odpowiedzi