BLOGOSFERA

MAŁO POWSZECHNA RELIGIA (Dziennik z Chin)

Rankiem po śniadaniu czeka nas ostatnia wyprawa w okolice gościnnego Quanzhou. Jedziemy zobaczyć manichejskie sanktuarium oddalone około 20 km od centrum miasta.

Pani w recepcji poinformowała nas, że na dworcu koło naszego przytulnego hoteliku mamy wsiąść w autobus, którego trasa wiedzie do Ānhǎi (安海). Kierowcę trzeba będzie poprosić, aby się zatrzymał na skrzyżowaniu przy Caoan. Potem iść jeszcze jakieś 2 km i dociera się do miejsca sanktuarium położongo na wzgórzu Huabiao.

sanktuarium

Pierwotnie świątynia była skromną słomianą chatą wybudowaną za panowania pierwszego cesarza dynastii południowych Song – Gaozong. W XIV wieku za rządów dynastii Yuan, została zastąpiona kamiennym budynkiem bogato udekorowanym.

Sanktuarium na wzgórzu Huabiao zostało odnowione w 1922 roku, stając się aneksem buddyjskiej świątyni, w której „nauczyciele z dawnych Indii i Chin” byli czczeni. Później ten kompleks popadł w ruinę. Od 1923 roku chiński badacz Chen Yuan oraz francuski podróżnik, sinolog i orientalista Paul Pelliot zaczęli interesować się świątynią prowadząc w niej poszukiwania…
W 1961 roku świątynia została wpisana na listę ochrony zabytków kultury prowincji Fujian, a w 1996 roku została dodana do krajowego wykazu zabytków historycznych i kulturowych Chin

Manicheizm przybył do Chin podczas dynastii Tang. Od początku religia ta była ściśle związana z sogdiańskimi kupcami, a później z Ujgurami żyjącymi w państwie Tang. Religia zadomowiła się przeważnie w północnej i środkowej części Chin, ulegając w IX wieku schyłkowi podczas silnej kampanii skierowanej przeciwko jej reprezentantom. Doprowadziło to do preludium wielkich prześladowań i w końcu do wygnania księży manichejskich.

Po upadku dynastii Tang w X wieku manicheizm, obecnie praktykowany głównie przez Chińczyków, dotarł do prowincji Fujian. Jego przybycie tutaj jest związane z kaznodziejem manichejańskim, który schronił się w Fujian uciekając przed prześladowaniami w północnych Chinach. Podróżował on po prowincji gdzie ostatecznie zmarł i został pochowany w Quanzhou. Miasto to stało się jednym z chińskich ośrodków manicheizmu podczas dynastii Song.
Manicheizm w Chinach zakłada pewne chińskie cechy, przyswaja zarówno buddyzm jak i taoizm. Nic więc dziwnego, że ta wzniesiona świątynia manichejska przypomina buddyjską i taoistyczną przynależność.

Manicheizm w Chinach stopniowo zamarł podczas panowania dynastii Ming i praktycznie został zapomniany przez końcem jej panowania.
Obecnie manicheizm jest bardzo rzadko występującą religią, która się narodziła w Persji w III wieku i przywędrowała do Chin w VII wieku.
Manicheizm jest synkretyzmem takich elementów jak buddyzm, chrześcijaństwo i zaratusztrianizm

Najbardziej niezwykłą relikwią w tej stojącej samotnie wśród zieleni świątyni jest posąg założyciela manicheizmu Mani, powszechnie znanego w tradycji chińskiej jako „Buddy Światła.” Posąg został przekazany do świątyni w 1339 roku przez lokalnego wyznawcę.

W środku świątyni nie wolno robić zdjęć… Zdjęcie, które przedstawiam zostało zrobione z zewnątrz. Widoczny jest główny ołtarz z posągiem „Buddy Światła” ukrytego za szklaną ochroną płytą. Jego wzrok skierowany jest na wiernych. Złożone ofiary przypominają niezmiennie wszystkie inne typowe miejsca kultu Buddy w Chinach. Na ołtarzu znajdują się owoce, kwiaty, zapalone lampki oliwne i kadziedełka. Przed ołtarzem ustawiono również drewnianą skrzynię na ofiary pieniężne:

Budda światła 1

Na poniższym zdjęciu z bliska widać wspaniały posąg „Buddy Światła”:

Budda światła

Chociaż może wyglądać jako statua jakiegokolwiek innego Buddy to dla przypadkowego obserwatora, którym jestem, zauważam szereg cech odróżniających go od typowego obrazu Buddy.
Zamiast być ogolonym z kręconymi włosami lub z wypukłym kokiem na głowie, podobnie jak większość innych posągów Buddy, „Budda Światła” ma proste włosy sięgające do ramion i małą brodę. Rysy twarzy proroka nieco różnią się od tradycyjnego chińskiego posągu Buddy. Jego obydwie ręce spoczywają na brzuchy. Rzeźbiarz wykonał płaskorzeźbę w kamieniu o różnych kolorach, co nadaje całości lekkość.

Napis pod płaskorzeźbą zachęca wiernych do „czystości, światła, mocy i mądrości” – są to cztery atrybuty „Buddy Światła” – głównej postaci w panteonie manicheizmu.
Napis ten został zniszczony podczas Rewolucji Kulturalnej, kilka lat temu powrócił ponownie na piedestał.

Tutejsze okolice są malownicze. Obok świątyni wyryty w granicie hieroglif 心,xīn – serce – przemawia głęboko do przybyszów i zaprasza nas w dalszą mistyczna drogę:

serce

Wieczorem po powrocie do Quanzhou nasi przyjaciele zabierają nas do Xiamen na kilka dni do ich nowego mieszkania. Trzeba się spieszyć … przed zachodem słońca i udać się w drogę powrotną

Udostępnij:
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
MAŁO POWSZECHNA RELIGIA (Dziennik z Chin) Reviewed by on 13 stycznia 2015 .

Rankiem po śniadaniu czeka nas ostatnia wyprawa w okolice gościnnego Quanzhou. Jedziemy zobaczyć manichejskie sanktuarium oddalone około 20 km od centrum miasta. Pani w recepcji poinformowała nas, że na dworcu koło naszego przytulnego hoteliku mamy wsiąść w autobus, którego trasa wiedzie do Ānhǎi (安海). Kierowcę trzeba będzie poprosić, aby się zatrzymał na skrzyżowaniu przy Caoan.

Udostępnij:
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  

O AUTORZE /

Zhongguo 中国

"中国" - jest sinologiem, propagatorem Chin i kultury chińskiej. Przyjaciel narodu chińskiego. Podróżując po Chinach zagląda w miejsca trudno dostępne dla turystów. Mawia: "CHINY - to pasja i powołanie. KRAJ, w którym jest najwięcej ludzi do polubienia"

Pozostaw odpowiedź