Inne-news,Japonia,Publicystyka,Wydarzenia i zapowiedzi,Wywiady

Wywiad z prelegentami projektu „Polska i Japonia. Relacje na przestrzeni wieków” – cz. II

Przedstawiamy wywiad przeprowadzony w ramach projektu „Polska i Japonia. Relacje na przestrzeni wieków” z prelegentami, Marią Sańpruch i Cezarym Kęsikiem, studentami Instytutu Lingwistyki Stosowanej UW. Maria przygotowała wykład na temat postaci brata Zenona Żebrowskiego, a Cezary – Chiune Sugihary i Tadeusza Romera.

Co Was najbardziej zaciekawiło, kiedy przygotowywaliście się do prezentacji?

Maria: Najbardziej zastanawiało mnie, jak bracia franciszkanie w ogóle znaleźli się w Japonii i dlaczego właśnie tam postanowili działać. Co więcej, byłam bardzo ciekawa, jak ta działalność wygląda dzisiaj, czy klasztor i wydawnictwo są dalej aktywne.

Cezary: Ciekawe dla mnie było ciągłe wertowanie książek, szukanie w różnorakich źródłach, próby dotarcia do osób, które mogłyby nam opowiedzieć więcej o danej postaci (np. osoby spokrewnione). Te przygotowania to nie tylko czas, w którym opisujemy ważną postać historyczną, ale także moment, w którym poznajemy tę osobę jako zwykłego człowieka, który był w stanie dokonać niezwykłych rzeczy.

Jeśli chodzi o Tadeusza Romera, poruszyło mnie to, jak bardzo zawiła i bogata w doświadczenia jest historia jego życia, a jak mało o tej postaci wspominano jeszcze parę lat temu. Mimo jego oddania ojczyźnie jeszcze wiele osób w naszym kraju nie wie praktycznie nic o jego życiu. Chiune Sugihara natomiast zaskoczył mnie jako człowiek, który poświęcił się całkowicie pomocy Żydom – dokumenty wydawał jeszcze z okna wagonu, gdy miał już wyjeżdżać z Kowna, w którym spędził prawie rok jako ambasador.

Czy trudno było dotrzeć do informacji na temat brata Zeno, a także Sugihary i Romera?

Maria: Ku mojemu zdziwieniu, nawet nie było ciężko odnaleźć informacji o bracie Zeno. Zauważyłam jednak, że polskie źródła to głównie źródła katolickie (np. książki). Co ciekawe, w 2018 roku miał premierę film dokumentalny „zeno-san”, opowiadający o życiu franciszkanina. Okazuje się więc, że temat jest wciąż aktualny, a zasługi brata Zenona nie zostały zapomniane.

Niestety, brat Zeno nie jest w Polsce rozpoznawalną postacią. Myślę, że jakkolwiek sporo Polaków kojarzy japoński Niepokalanów i postać św. Maksymiliana Marii Kolbe, tak nazwisko Zenon Żebrowski nic nam nie mówi. Zanim zaczęłam przygotowywać się do wykładu, również nie wiedziałam, kim on jest.

Cezary: To zależy jakie informacje mamy na myśli. Oczywiście łatwo jest znaleźć podstawową wiedzę o postaciach historycznych w internecie, natomiast jeśli chcielibyśmy się zagłębiać w ten temat, to zdobycie informacji będzie już bardziej problematyczne.

W przypadku Tadeusza Romera zachowało się wiele dokumentów napisanych przez niego osobiście, czy też listy do jego żony, Zofii. Ponadto w ostatnich latach pojawiło się parę publikacji książkowych. Niestety, wiele dokumentów i materiałów archiwalnych dotyczących jego działalności jest zlokalizowanych w różnych miejscach na świecie, np. w Kanadzie czy chociażby Rosji, co znacznie utrudnia docieranie do cennych informacji. Chiune Sugihara doczekał się za to wielu więcej opracowań, artykułów oraz książek, natomiast niewiele zachowało się jego własnych wspomnień ani pamiętników.

Jak sądzicie, o czym warto informować szersze grono?

Maria: Wielu Polaków kojarzy japoński Niepokalanów, jak i zrzucenie bomby atomowej na Nagasaki. Mało kto jednak jest w stanie powiązać te dwie rzeczy. Myślę, że warto byłoby uświadomić rodakom, jak duży wkład w pomoc ofiarom katastrofy z 1945 roku mieli właśnie polscy zakonnicy.

Cezary: Historia Tadeusza Romera pokazuje nam, że nigdy można się poddawać i że warto walczyć o nasze ideały, cokolwiek by się nie działo. Tadeusz Romer nieustannie walczył o dobro Polski, a po zakończeniu II Wojny Światowej i tak nie było mu dane wrócić do ojczyzny, o której losy tak dbał. Natomiast w podejściu Chiune Sugihary na wyjątkowe podkreślenie zasługuje oddanie, z jakim poświęcił się pomocy Żydom. Jest on wzorem niesamowitej pracowitości i autorytetem moralnym, z którego powinniśmy brać przykład, by tak jak on nieść pomoc potrzebującym.

Co słuchacze mogą wyciągnąć z Waszych wykładów?

Maria: Przede wszystkim myślę, że będzie to dla nich inspiracja. Pomijając kwestię wpływu na relacje polsko-japońskie, brat Zeno był po prostu bardzo dobrym człowiekiem i pomagał innym przez całe swoje życie. Nigdy nie nauczył się dobrze języka japońskiego, a mimo to ponad 50 lat działał w Japonii, organizując sierocińce dla dzieci i schronienia dla bezdomnych. Szerzył miłość i dobro bez względu na język, pochodzenie i religię. Mam nadzieję, że mój wykład oprócz wartości merytorycznej, zainspiruje również słuchaczy do pomocy innym.

Cezary: Podobnie jak Maria myślę, że szczególnie cenna jest lekcja, jakiej możemy się nauczyć od osób, które zrobiły coś godnego podziwu i przeszły do historii. Zbyt często historię przedstawia się w nudny, schematyczny sposób. Pokazuje się ludzi, przedstawia się bardzo szczegółowe informacje, których nikt nigdy nie zapamięta i mówi się, że ta osoba zrobiła coś dobrego. My wiemy jedynie, że ta osoba zrobiła coś dobrego, natomiast nie mamy pojęcia, ile musiała przejść, by to osiągnąć, ile trudu i przeciwności czekało po drodze, ile strachu i niepewności towarzyszyło tym bohaterom, kiedy mieli zrobić coś słusznego, mimo że mógł ich czekać okrutny los. Dlatego uważam, że powinno się bardziej podkreślać, jak ważne były ich czyny i co my możemy się z tego nauczyć i wyciągnąć dla siebie. Chciałbym, by nie był to nudny i schematyczny wykład, ale raczej ciekawe opowiadanie, które pozostawi po sobie jakiś ślad.

Do czego, według Was, powinniśmy dążyć w stosunkach polsko-japońskich?

Maria: Większość Polaków myśli zapewne, że Polska i Japonia nie mają ze sobą nic wspólnego. W końcu dzieli nas tyle kilometrów, mamy zupełnie inną kulturę. Okazuje się jednak, że na przestrzeni lat dzieje Polski i Japonii krzyżowały się, na przykład dzięki bohaterom naszych wykładów. Niestety, niewielu z nas ich kojarzy. Właśnie dlatego takie inicjatywy są potrzebne, aby pokazywać, że nasze kraje, mimo że tak odległe, mają coś, co je łączy.

Cezary: Zgadzam się. Polska i Japonia są krajami bardzo odległymi, ale są rzeczy, które nas łączą. Jak powiedział mi pewien Japończyk, II wojna światowa była bardzo dramatycznym epizodem w historii Polski, jak i Japonii. Oba te kraje przeszły przez wiele, dlatego jesteśmy w stanie zrozumieć siebie nawzajem. Uważam, że warto utrzymywać dobre stosunki, bo oba kraje będą mogły na tym korzystać w przyszłości.

Serdecznie dziękujemy za rozmowę!

Projekt „Polska i Japonia. Relacje na przestrzeni wieków” to rocznicowy cykl wykładów zorganizowany przez Koło Naukowe Sekcji Japońskiej ILS Nippo, wygłaszany w Wydziale Informacji i Kultury Ambasady Japonii. Kolejna prelekcja odbędzie się 3 grudnia 2018 roku o godz. 17.30 w Wydziale Informacji i Kultury Ambasady Japonii. Tematem będzie postać brata Zenona Żebrowskiego.

Link do wydarzenia na FB

Strona organizatora – KN Nippo

Udostępnij:
  • 6
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
    6
    Udostępnienia
Wywiad z prelegentami projektu „Polska i Japonia. Relacje na przestrzeni wieków” – cz. II Reviewed by on 30 listopada 2018 .

Przedstawiamy wywiad przeprowadzony w ramach projektu „Polska i Japonia. Relacje na przestrzeni wieków” z prelegentami, Marią Sańpruch i Cezarym Kęsikiem, studentami Instytutu Lingwistyki Stosowanej UW. Maria przygotowała wykład na temat postaci brata Zenona Żebrowskiego, a Cezary – Chiune Sugihary i Tadeusza Romera. Co Was najbardziej zaciekawiło, kiedy przygotowywaliście się do prezentacji? Maria: Najbardziej zastanawiało mnie,

Udostępnij:
  • 6
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
    6
    Udostępnienia

O AUTORZE /

Pozostaw odpowiedź