Artykuły

Antologia wietnamskiego rocka. Część III – Muzyczna scena miasta Ho Chi Minh po 1975 roku

Celestyna Losiak, absolwentka filologii wietnamsko-tajskiej UAM w Poznaniu, spędziła w Wietnamie ostatnie 2 lata, zbierając materiały do swojej pracy magisterskiej poświęconej wietnamskiej muzyce rockowej. Była na wielu koncertach. Spotkała się i rozmawiała z najważniejszymi i najbardziej znaczącymi wietnamskimi twórcami tej muzyki. W cyklu „Antologia wietnamskiego rocka” Celestyna Losiak w kolejnych częściach, będzie przedstawiać społeczno-kulturowe uwarunkowania „Viet rocka”, aktualną sytuację wietnamskiej sceny rockowej, a także przybliżać historię najważniejszych wietnamskich zespołów, zarówno z północnej części kraju (Hanoi), jak i z obszarów centralnych oraz południowych (Ho Chi Minh City). Dziś część III: Muzyczna scena miasta Ho Chi Minh po 1975 roku: pieśń polityczna oraz lata dziewięćdziesiąte.

Muzyczna scena miasta Ho Chi Minh po 1975 roku, pieśń polityczna oraz lata dziewięćdziesiąte

Patrząc z perspektywy czasu, można dojść do wniosku, że nhạc trẻ przeżywała swoje wzloty i upadki. Po zjednoczeniu państwa wietnamskiego rozpoczęła się ideologiczna ofensywa mająca na celu „wprowadzenie powiewu wiosny do miasta Ho Chi Minh”, a także przekształcenie go w miejsce „radosne oraz tętniące życiem”. Na ulicach rozbrzmiewała muzyka marszowa, a słowa piosenek przekazywały treści polityczne – ku pokrzepieniu serc. Scena muzyczna została opanowana przez formacje wykonujące muzykę narodową, folkową, a także symfoniczną. Najbardziej wyróżniające się zespoły to: Đoàn ca nhạc Tháng Tám (Sierpniowa organizacja muzyczna) – formacja, która w swoim składzie zawierała jazzową sekcję rytmiczną oraz instrumenty elektryczne; Đoàn ca múa nhạc Bông Sen (Organizacja muzyczno – taneczna Kwiat Lotosu) posiadająca dodatkowo sekcję smyczkową. Jednakże żadna z wyżej wymienionych grup nie wzbudziła dzikiego entuzjazmu tłumów – ich twórczość traktowano z pewnym pobłażaniem – niczym skromny dodatek do codziennego życia. Brakowało rockowej pasji, która tak zapadła w pamięć bywalcom amerykańskich klubów, a z drugiej strony była postrzegana jako zjawisko dość kłopotliwe pod względem społecznym.

W kontekście politycznej propagandy, w roku 1977 na wietnamską scenę muzyczną z impetem wkroczyła pieśń polityczna (ca khúc chính trị) w wykonaniu zespołu przybyłego z Niemieckiej Republiki Demokratycznej. Rok później w mieście Ho Chi Minh zaprezentował się kubański zespół Rocznik 49 (Lứa tuổi 49), posiadający w swoim instrumentum sekcję rytmiczną, instrumenty elektryczne oraz dęte (2 trąbki oraz 2 puzony).

Oba zespoły były tworzone przez profesjonalnych muzyków, a ich koncerty wzbudziły ogromne zainteresowanie – głównie dlatego, iż stylem muzycznym wpasowały się w sajgoński nurt nhạc trẻ sprzed 1975 roku. Na gruncie pieśni politycznej, odżyły zapomniane inspiracje, co złożyło się na intensywny okres rozwoju tego typu twórczości.

Narodziły się nowe zespoły: Hy Vọng (Nadzieja) z muzykami: Lê Hựu Hà, Lý Được oraz wokalistką Nhã Phương; Hương Miền Nam (Zapach Południa) – muzycy: Bảo Chấn, Quốc Dũng, wokaliści – Lan Ngọc, Thái Châu; grupa CLB Nhà nghệ thuật quần chúng Tp.HCM (w skład której wchodzili członkowie artystycznego klubu wojskowego miasta Ho Chi Minh – muzyk: Vũ Văn Tuyên oraz wokalistki: Hoàng Cúc i Lệ Thu); formacja Bách Việt (późniejsza nazwa: Phù Sa) w składzie: Ngọc Yến oraz Đình Văn. Oprócz tego można wymienić zespoły: Sinco (uważany za najbardziej rockowy w brzmieniu), Đại Dương (Ocean), Sao Sáng (Jasna Gwiazda) itp.

Działalność powyższych artystów odświeżyła i zmodyfikowała nhạc trẻ nie tylko w mieście Ho Chi Minh, ale również w całym Wietnamie.

Szczyt popularności pieśni politycznej przypadł na początek lat osiemdziesiątych, kiedy to zostały zorganizowane Liên hoan Ca khúc chính trị (Festiwale Pieśni Politycznej). Pierwszy z nich miał miejsce w mieście Ho Chi Minh (1980), a drugi w Vũng Tàu (1982). W tym okresie powstał zespół noszący nazwę Dệt Kim 8, a także grupa ruchu Thanh niên xung phong (Młodzieży ochotniczej).

Pomimo że nhạc trẻ na nowo zaczęła święcić triumfy, a formacje muzyczne mnożyły się w zawrotnym tempie, jedna rzecz była dość problematyczna – utwory. W większości wykonywano sprawdzony repertuar Rocznika 49, wzbogacając go czasem o piosenki sowieckie typu „Kachiusa” czy „Kakalin”, toteż na rynku panował niedosyt typowo wietnamskich kompozycji. W tę lukę znakomicie wpasował się powstały w 1977 roku CLB Sáng tác trẻ Thành đoàn – klub młodych kompozytorów.

Wywodzili się z grupy artystów działających przy Ministerstwie Kultury, a ich pierwotnym celem było propagowanie i wspomaganie kulturalnych przedsięwzięć takich jak, chociażby muzyczne festiwale sprzed 1975 roku. W skład klubu wchodzili: Nguyễn Ngọc Thiện, Từ Huy, Nguyễn Văn Hiên, Vi Nhật Tảo, Vũ Hoàng, Nguyễn Đức Trung, Phạm Đăng Khương, Thế Hiển, Thanh Tùng

Nawet przed okresem zwiększonego zapotrzebowania na kompozycje o zabarwieniu politycznym, klub odgrywał dużą rolę w muzycznym, kompozytorskim środowisku. Stanowił swoiste centrum autorskie, a jego pozycja pozostawała niezachwiana nawet w obliczu zmian składowych, spowodowanych przez usamodzielnienie się niektórych młodych kompozytorów. Treść utworów dotyczyła głównie pochwały nowego stylu życia oraz aktualnej sytuacji Wietnamu. Teksty skrajnie optymistyczne opiewały także standardowy motyw przewodni w sztuce – miłość. Przykładowe tytuły to: „Ơi cuộc sống mến thương” („Och, miłosne życie” Nguyễn Ngọc Thiện), „Em như tia nắng mặt trời” („Jesteś jak gorące słońce” Nguyễn Đức Trung) itp.

Klub Sáng tác trẻ Thành đoàn posiadał nieoficjalny monopol na twórczość polityczno-muzyczną, dlatego też był uznawany za centrum nhạc trẻ po roku 1975.

Począwszy od roku 1982 – od pojawienia się zespołu pt. Đài Truyền hình (Telewizja), w mieście Ho Chi Minh zaczęły powstawać nowe miejsca koncertowe: Kỳ Hòa (dzielnica 10), Phú Thọ (dzielnica 11), Tao Đàn (dzielnica 1). Jednocześnie trend pieśni politycznej jako takiej zaczął słabnąć. W latach 1985-1986 zapotrzebowanie na tego typu utwory znacznie się zmniejszyło – w głównej mierze na południu Wietnamu. Niezależnie od postępujących zmian, północna część kraju nadal pozostawała pod silnymi rządowymi wpływami, a artyści tacy jak Trần Tiến, Dương Thụ czy Phú Quang w dalszym ciągu utrwalali pozytywny wizerunek polityki władz.

Sytuacja muzyki rockowej w okresie lat dziewięćdziesiątych została zarysowana przez lidera grupy Da Vàng (Żółta Skóra) – Nguyễn Đạta w wywiadzie dla internetowego portalu informacyjnego Thể Thao & Văn Hóa (TT&VH)[1].

Nguyễn Đạt

Nguyễn Đạt

Jego zdaniem narodziny „nowej, rockowej generacji” nastąpiły w roku 1992 – wraz z zorganizowaniem Pop – Rock festiwalu w NVH Thanh niên (Młodzieżowym Domu Kultury) w Mieście Ho Chi Minh. Impreza ta odegrała bardzo dużą rolę w rozwoju viet rocka. Przede wszystkim zwróciła uwagę publiczności zarówno na nowe, nieznane formacje, jak i na zespoły istniejące od dawna, aczkolwiek mało znane. Na scenie zaprezentowali się: Ba Con Mèo (Trzy Koty) – grupa założona w 1988 roku w składzie: Phương Uyên, Cẩm Tú, Ngọc Diệp; Da Vàng (Nguyễn Đạt, Lê Quang, Tuấn, Nghĩa) – powstali w 1990 roku, a karierę kontynuują do dziś – więcej na temat tego zespołu pojawi się w dalszych częściach antologii; Đen Trắng (Ngọc Lễ); Buổi Sáng (zwani także – Rock Alpha[2] w składzie: Ký, Tích, Hải, Vinh, Hoàng Triều), Tia Chớp (Quốc Hùng), Hạc Kim (Khánh, Châu) itp.

Rock Alpha

Rock Alpha

Ba Con Mèo

Kilka lat później powstała formacja Atomega w składzie: Quang Thắng, Bửu Minh, Hoàng Vũ, Đức Huy oraz Ngọc Tuấn. To właśnie temu zespołowi przypisuje się zasługę wydania pierwszej viet rockowej płyty („Đất mẹ”„Ziemia ojczysta”) w 1997 roku.

atomega

Atomega

W roku 1993 został zorganizowany kolejny festiwal – Đầm Sen, na którym tym razem zaprezentowały się zespoły „z dawnych czasów”: Sao Sáng, The Jazz Brother Band (wcześniej występujący pod nazwą Đại Dương) itp. w doborowym towarzystwie młodych grup rockowych.

W roku 1995, w Nhà tròn (park Chiến Thắng) w każdy niedzielny poranek organizowano występy muzyczne z udziałem ówczesnych gwiazd sceny viet rockowej takich jak: Da Vàng, Atomega, Horizon, Sagometal. W roku 1996 częstotliwość występów wzrosła za sprawą „Những đêm nhạc xanh” – Zielonych nocy muzycznych, gdzie grały także: Rock Alpha, Đen Trắng oraz Tia Chớp. Liczba koncertujących zespołów zwiększyła się do 10 w roku 1997. Wtedy też w mieście Ho Chi Minh w Đối Hoa Vàng (Kỳ Hóa) studio Bến Thành Audio & Video zorganizowało jedną z większych imprez muzycznych w tamtym czasie, przyciągając tym samym około 10 000 widzów.

 

Celestyna Losiak


[1] http://www.thethaovanhoa.vn/297N2008060702535674T133/rock-sai-gon-sau-1975-ky-3.htm

[2] Powodem, dla którego grupa posiadała dwie nazwy, był przepis ustanowiony przez niektóre organizacje zajmujące się regulaminem poszczególnych konkursów i festiwali. Głosił on, że każdy zespół biorący udział w danym przedsięwzięciu powinien tytułować się po wietnamsku.

Udostępnij:
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
Antologia wietnamskiego rocka. Część III – Muzyczna scena miasta Ho Chi Minh po 1975 roku Reviewed by on 7 lutego 2010 .

Celestyna Losiak, absolwentka filologii wietnamsko-tajskiej UAM w Poznaniu, spędziła w Wietnamie ostatnie 2 lata, zbierając materiały do swojej pracy magisterskiej poświęconej wietnamskiej muzyce rockowej. Była na wielu koncertach. Spotkała się i rozmawiała z najważniejszymi i najbardziej znaczącymi wietnamskimi twórcami tej muzyki. W cyklu „Antologia wietnamskiego rocka” Celestyna Losiak w kolejnych częściach, będzie przedstawiać społeczno-kulturowe uwarunkowania „Viet

Udostępnij:
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  

O AUTORZE /

Avatar

KOMENTARZE: 1

Pozostaw odpowiedź