Komentarz eksperta,Wietnam news

M.Karwowski: Bez niespodzianek i przełomu. Podsumowanie XI Kongresu KPW.

karwowski119 stycznia 2011 r. uroczyście zamknięto trwający przez tydzień XI Kongres Komunistycznej Partii Wietnamu. Jego przebieg oraz podjęte decyzje w znacznej mierze pokrywają się z wcześniejszymi analizami i przewidywaniami. Nie przynoszą one zasadniczej zmiany kursu polityki Wietnamu.

Sukcesja władzy

Pierwsze decyzje personalne, które zapadły na XI Kongresie dotyczyły obsady centralnych organów kolegialnych. 1377 delegatów dokonało wyboru 175-osobowego Komitetu Centralnego, który niedługo po zatwierdzeniu wyników głosowania wybrał 14 członków ścisłego kierownictwa partii do Biura Politycznego. Nowi członkowie stanowią około 1/3 składu KC. W BP stanowiska zachowało 9 działaczy, a dla pozostałych pięciu będzie to pierwsza kadencja. W porównaniu z poprzednim składem obu organów najistotniejszą różnicą jest zwiększenie liczby reprezentantów ze sfery bezpieczeństwa państwa (ministerstwa obrony, bezpieczeństwa publicznego oraz armii) oraz, co stanowi pewne zaskoczenie, brak przedstawiciela Ministerstwa Spraw Zagranicznych (wicepremier i minister spraw zagranicznych Pham Ghia Khiem nie znalazł się nawet w Komitecie Centralnym).
Kwestią, która budziła największe zainteresowanie obserwatorów Kongresu była obsada trzech najwyższych stanowisk partyjnych i państwowych. Zgodnie ze spekulacjami poprzedzającymi Kongres Sekretarzem Generalnym KPW został dotychczasowy przewodniczący Zgromadzenia Narodowego Nguyen Phu Trong, który zastąpił odchodzącego po dwóch kadencjach Nong Duc Manha. Stanowisko prezydenta SRW, w miejsce Nguyen Minh Trieta, przypadnie Truong Tan Sangowi, zaś premierem pozostanie Nguyen Tan Dung. Dwie ostatatnie decyzje formalnie zatwierdzi Zgromadzenie Narodowe po wyborach zaplanowanych na maj 2011 r.
Rozstrzygnięcia na najwyższych stanowiskach można uznać za sukces premiera Dunga oraz wyraz siły jego zaplecza politycznego. Z jednej strony pewny wybór do Biura Politycznego przez Komitet Centralny i tym samym faktyczna reelekcja na stanowisko premiera stanowi votum zaufania ze strony KPW, pomimo istniejących kontrowersji związanych z korupcją i problemami gospodarczymi. Z drugiej zaś, poprzez powierzenie symbolicznej funkcji Prezydenta SRW zneutralizowany został Truong Tan Sang, uważany za najpoważniejszego politycznego antagonistę premiera. Z kolei nowy Sekretarz Generalny KPW Nguyen Phu Trong, choć cieszy się uznaniem i opinią człowieka kompromisu, nie posiada politycznego zaplecza, które stanowiłoby przeciwwagę dla Nguyen Tan Dunga. Pozycję Tronga osłabia ponadto fakt, że z racji wieku (67 lat) jego wybór jest rozwiązaniem na jedną kadencję.

Dokumenty programowe

Ogromną większość trwającego ponad tydzień Kongresu wypełniły debaty, panele i referaty poświęcone polityce kraju. Ich efektem jest ostateczny kształt przygotowywanych jeszcze przed Kongresem dokumentów: Raportu Politycznego oraz Socjoekonomicznej Strategii Rozwoju 2010-2020. Cele, które zostały w nich postawione, pokrywają się z przedstawionymi podczas konferencji prasowej na zakończenie 14. plenum KC KPW z 21 grudnia 2010 r. Zgodnie z nimi do 2020 r. Wietnam ma osiągnąć status kraju uprzemysłowionego, z PKB per capita na poziomie 3000 USD i wzrostem gospodarczym na średnim poziomie 7-7,5% rocznie. Ponadto zakładany jest roczny wzrost dochodów z eksportu o 12% oraz zmniejszenie deficytu budżetowego do 4,5% PKB w 2015 r. Wśród planów i założeń o charakterze niewymiernym największy nacisk położono na tzw. „zrównoważony rozwój”, budowę „gospodarki opartej na wiedzy”, kwestie ekologiczne i redystrybucję dochodu narodowego do grup społecznych i regionów pozostających w sferze ubóstwa. W dziedzinie dyplomacji i bezpieczeństwa potwierdzono dotychczasowy kurs oparty o multilateralizm i regionalną integrację. Jako pierwszy i najważniejszy partner wymieniona jest ChRL. Stosunki wzajemne oceniane są jako największe wyzwanie. Kwestią niedopowiedzianą wydaje się być świadomość rosnącego poczucia zagrożenia ze strony północnego sąsiada. Może o tym świadczyć wyższe miejsce sfery obronności państwa w dokumentach programowych w porównaniu do analogicznych przyjmowanych podczas poprzednich kongresów, a także zwiększenie reperezentacji resortów siłowych w KC i BP.
Szczególną cechą debat prowadzonych podczas Kongresu oraz wspomnianych dokumentów pozostają elementy rewolucyjnej, socjalistycznej frazeologii. Specyficzna symbolika, także w sferze języka, jest ciągle obecna w oficjalnym funkcjonowaniu KPW. Stanowi jednak raczej formę, niż treść linii politycznej partii. Jest też swoistym wyrazem ciągłości władzy pomimo dokonanego ponad 20 lat temu zwrotu.

Obraz systemu politycznego SRW po Kongresie

Kolejne Kongresy KPW stanowią źródło cennych informacji dotyczących funkcjonowania całego aparatu władzy w Wietnamie. Składają się na nie nie tylko bezpośrednie efekty w postaci przyjętej linii politycznej i obsady stanowisk, ale także poprzedzające je przygotowania oraz przebieg i treść obrad. Nie inaczej było w przypadku zakończonego XI Kongresu, którego analiza prowadzi do kilku wniosków:
Po pierwsze, najistotniejszą kwestią pozostaje niezmienna wola utrzymania systemu jednopartyjnego. W oficjalnym przekazie płynącym z Kongresu akcentowana była siła i jedność partii, ale także odpowiedzialność tejże za państwo.
Po drugie, przygotowania i sam przebieg obrad wskazują na względnie sprawne funkcjonowanie partyjnych struktur. Nie były widoczne objawy oderwania elit od rzeczywistości, co stanowi częsty problem systemów o kształcie zbliżonym do wietnamskiego. Dyskusja nie sprawiała wrażenia pustego rytuału. Nie uciekano od diagnozy najważniejszych problemów i wyzwań stojących przed krajem, zaś proponowane rozwiązania i formułowane cele wydają się być realistyczne. Odrębną kwestią pozostaje późniejsza implementacja i przełożenie na konkretne działania przyjętych dyrektyw i planów.
Dwie powyższe obserwacje składają się na specyfikę wietnamskiego systemu politycznego, w której jego trwanie w obecnym kształcie jest współzależne z ciągłym rozwojem gospodarczym. Świadomość tej zależności jest czynnikiem motywującym, wpływającym pozytywnie na doskonalenie funkcjonowania KPW. Znaczenie tego czynnika do pewnego stopnia redukują jednak „skutki uboczne” towarzyszące każdemu systemowi jednopartyjnemu, a związane chociażby z brakiem trójpodziału władzy i słabością organów kontrolnych.
Trzecią obserwacją płynącą z Kongresu jest stopniowe przenoszenie ciężaru władzy w stronę urzędu premiera. Zachodząca zmiana nie jest związana ze zmianami ustrojowymi, a z cechami osobistymi najwyższych przedstawicieli państwa, w tym zwłaszcza premiera Nguyen Tan Dunga. Wspomniane zmiany personalne podczas Kongresu ugruntowały tę tendencję. Personalny charakter tego zjawiska stawia pod dużym znakiem zapytania jego utrwalenie po obecnej kadencji, gdy z zajmowanych stanowisk ustąpią prawdopodobnie wszystkie trzy najważniejsze osobistości, tzn. premier, sekretarz generalny i prezydent.

XI Kongres KPW upłynął pod znakiem kontynuacji dotychczasowych kierunków polityki, ograniczając zmiany do niezbędnej obsady stanowisk i nieco odmiennego rozłożenia akcentów i priorytetów w strategii rozwoju kraju. Tym samym trwa stabilizacja i utrwalanie istniejącego systemu. W takich okolicznościach jego ewolucja i ewentualna „liberalizacja” przebiegać będzie wolno i ostrożnie, wraz z zachodzącą zmianą pokoleniową.

Udostępnij:
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
M.Karwowski: Bez niespodzianek i przełomu. Podsumowanie XI Kongresu KPW. Reviewed by on 1 lutego 2011 .

19 stycznia 2011 r. uroczyście zamknięto trwający przez tydzień XI Kongres Komunistycznej Partii Wietnamu. Jego przebieg oraz podjęte decyzje w znacznej mierze pokrywają się z wcześniejszymi analizami i przewidywaniami. Nie przynoszą one zasadniczej zmiany kursu polityki Wietnamu. Sukcesja władzy Pierwsze decyzje personalne, które zapadły na XI Kongresie dotyczyły obsady centralnych organów kolegialnych. 1377 delegatów dokonało

Udostępnij:
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  

O AUTORZE /

Avatar

Pozostaw odpowiedź