Komentarz eksperta

M. Jarocki: Najważniejszy australijski przetarg

Royal Australian Navy (RAN, Królewska Marynarka Wojenna Australii) dysponuje obecnie sześcioma konwencjonalnymi okrętami podwodnymi typu Collins. Jednostki przyjmowano do służby w latach 1996-2003. Zaprojektowała je szwedzka firma Kockums AB (obecnie Saab Kockums). Za budowę odpowiadała z kolei lokalna ASC (Australian Shipyard Corporation).

Wymianę floty australijskich OP wymusza ich kończąca się trwałość użytkowa (pozostaną w linii do następnej dekady) oraz pozostawiająca wiele do życzenia sprawność techniczna (problemy sprawia zwłaszcza układ pędny). Opracowanie projektu oraz nadzór nad budową nowych jednostek zostaną zlecone wybranemu producentowi zza granicy.

Zainteresowanie australijskim przetargiem przejawia 4 producentów: japońskie Mitsubishi Heavy Industries i Kawasaki Shipbuilding Corporation z ofertą w postaci jednostek typu Sōryū, niemiecka grupa TKMS z projektem Typ 216, szwedzki Saab oraz francuskie DCNS z jednostkami projektów A26 i SMX Ocean. Na pozyskanie nowych OP władze Australii chcą przeznaczyć co najmniej 20 mld AUD (59 mld zł).

Faworyzowana zagranica:

– duże zainteresowanie zagranicznych producentów australijskim programem zakupowym (SEA 1000) wynika zarówno z jego wartości, jak i gwarancji uzyskania dominującej roli w całym przedsięwzięciu, poprzez ograniczenie udziału rodzimych przedsiębiorstw zbrojeniowych do roli podwykonawców,

– to z kolei wynik złych doświadczeń z realizacji prowadzonych w ostatnich latach programów zakupowych RAN, w których to właśnie rodzime przedsiębiorstwa odgrywały główną rolę. Przykładem jest zakup trzech niszczycieli przeciwlotniczych typu Hobart (Air Warfare Destroyer), prowadzony pod kontrolą konsorcjum AWD Alliance, w skład którego wchodzą: rządowa Defence Materiel Organisation (DMO), jedno z największych australijskich przedsiębiorstw stoczniowych Australian Submarine Corporation (ASC) oraz amerykański Raytheon (pisaliśmy o tym tu: http://www.polska-azja.pl/2014/10/08/m-jarocki-co-dalej-z-hobartami/),

– włączenie rodzimych przedsiębiorstw zbrojeniowych w całe przedsięwzięcie, nawet w ograniczonej roli, jest jednak dla Canberry ważne ze względu na możliwość utrzymania lub utworzenia nowych miejsc pracy w sektorze oraz okazję do wchłonięcia przez przemysł nowoczesnych technologii zbrojeniowych,

– w teorii współpraca z zagranicznymi partnerami daje bowiem szansę lokalnym przedsiębiorstwom na transfer do kraju części opracowanej przez nich technologii. W przypadku projektu SEA 1000 w dalszym ciągu nie wiadomo jednak, jak duży zakres transferu technologii zostanie wymuszony na oferentach i do jakiego stopnia australijskie przedsiębiorstwa będą mogły wykorzystać zdobytą wiedzę we własnej działalności rynkowej.

Źródło: Wikimedia Commons

Źródło: Wikimedia Commons

Doświadczenie w cenie:

– same zapotrzebowanie na nowe OP to efekt kończącej się trwałości użytkowej obecnie eksploatowanych jednostek (szacowanej na 30 lat), a także ich zły stan techniczny. W przeszłości potencjał operacyjny okrętów ograniczały problemy z funkcjonowaniem układu pędnego oraz elektrycznego, zmuszające Australijczyków do prowadzenia większej liczby przeglądów technicznych i napraw, a ograniczające czas rzeczywistej eksploatacji w morzu. Nie można jednak zapominać, że o potrzebie wymiany OP decydują też zmieniające się uwarunkowania współczesnego pola walki,

– przy wyborze dostawcy nowych OP władze Australii będą chciały uniknąć powtórzenia błędów z przeszłości. Większe szanse na wygraną w zapowiadanym przetargu będą więc mieli producenci oferujący jednostki sprawdzone na polu walki przez innych użytkowników. Biorąc pod uwagę ten czynnik, faworytem do wygranej są producenci oferujący okręty typów Sōryū oraz Typ 216. Japońskie OP eksploatowane są już przez rodzimą marynarkę wojenną. Niemieckie nie znalazły co prawda dotąd nabywców, ale oparto je na projekcie wprowadzonych do służby przez marynarki wojennej Niemiec, Włoch, Portugalii, Republiki Korei i Grecji jednostek Typ 212/214,

– w gorszej sytuacji mogą z kolei znaleźć się Saab i DCNS. Obaj producenci oferują Australii pozyskanie jednostek, które do tej pory nie wyszły poza etap projektu. W przypadku szwedzkiego producenta są to OP proj. A26, opracowane na potrzeby rodzimej marynarki wojennej. Z kolei Francuzi chcą sprzedać Canberze jednostki proj. SMX Ocean, oparte na atomowych OP typ Barracuda, które same dopiero od 2017 rozpoczną służbę w marynarce wojennej Francji.

Zmiana układu sił w regionie:

– duży wpływ na wybór nowych OP będą miały zmieniające się uwarunkowania geopolityczne w regionie, kształtujące charakter pola walki, zwłaszcza spory polityczno-wojskowe między poszczególnymi państwami Morza Południowochińskiego, a także rywalizację strategiczną Indii z ChRL na wodach Oceanu Indyjskiego. Australijskie okręty będą więc w przyszłości wysyłane nie tylko na wody morza terytorialnego i wyłącznej strefy ekonomicznej Australii, ale także oba wspomniane wyżej akweny. Dlatego też decydujące przy wyborze nowych jednostek mogą okazać się takie czynniki jak autonomiczność czy zakres użycia operacyjnego/siła ognia,

– nie bez wpływu na wybór dostawcy nowych OP będą też względy czysto polityczne, zwłaszcza podejście do nowej polityki zbrojeniowej ChRL. Na tym polu zarysowuje się szansa japońskich OP – już teraz faworyzowanych przez wielu australijskich wojskowych – których zakup gwarantowałby zacieśnienie współpracy wojskowej z Tokio i bliższą współpracę polityczną w regionie.

Udostępnij:
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
M. Jarocki: Najważniejszy australijski przetarg Reviewed by on 24 listopada 2014 .

Royal Australian Navy (RAN, Królewska Marynarka Wojenna Australii) dysponuje obecnie sześcioma konwencjonalnymi okrętami podwodnymi typu Collins. Jednostki przyjmowano do służby w latach 1996-2003. Zaprojektowała je szwedzka firma Kockums AB (obecnie Saab Kockums). Za budowę odpowiadała z kolei lokalna ASC (Australian Shipyard Corporation). Wymianę floty australijskich OP wymusza ich kończąca się trwałość użytkowa (pozostaną w linii

Udostępnij:
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  

O AUTORZE /

Avatar

Expert of Poland-Asia Studies Center (www.polska-azja.pl), Amicus Europae Fundation (www.fae.pl) and the Jagiellonian Institute (www.jagiellonski.pl). Member of European Institute for Asian Studies (EIAS). Field of research: Indian-Chinese strategic rivalry in the context of Asian security system; modernization of Indian armed forces; the role of Indian Ocean in the Indian security strategy; changing geopolitical role of Arctic in terms of politics and regional security system. Contributor to the report of NATO Parliamentary Assembly on Arctic strategy, “Security in the High North: NATO’s role”.

Pozostaw odpowiedź