Artykuły,Indie news

M. Jarocki: Indyjski system antyrakietowy. Faza pierwsza.

Pod koniec czerwca br. przedstawiciele indyjskich sił zbrojnych wytypowali dwa miasta, mające jako pierwsze, zostać objęte ochroną krajowego systemu antyrakietowego. Rozwijany od przeszło dekady, ma on docelowo zapewnić ochronę przed pociskami balistycznymi państw  wrogich na całym terytorium Indii. W pierwszej fazie implementacji, jego elementy  zostaną rozlokowane wokół New Delhi oraz Mumbaju.

Stopniowo wdrażany system jest wynikiem kooperacji indyjskiego przemysłu zbrojeniowego z największym izraelskim producentem systemów uzbrojenia, koncernem Rafael. Ze względu na brak odpowiedniej technologii produkcyjnej, a także wystarczającego doświadczenia, New Delhi zakupiło od Izraela, m.in. dwa radary Green Pine,  będące elementami rodzimego systemy antyrakietowego Arrow. Technologia pozyskana dzięki tej transakcji, pomogła Indiom w rozwinięciu własnego programu, za którego rozwój odpowiedzialna jest DRDO (ang. Defence Research and Developement Organisation).

Indyjski system składa się ze stacji radarowej (Swordfish, rozwinięcie izraelskiej technologii) oraz dwóch rodzajów pocisków przechwytujących: przeznaczonego do zwalczania celów na pułapie 50-80 km pocisku PAD (ang. Prithvi Air Defence) oraz AAD (ang. Advanced Air Defence), który operuje na pułapie do 30km. W chwili obecnej rozwijany jest jeszcze trzeci rodzaj pocisków: PDV, który ma w przyszłości zastąpić PAD. Będzie on miał zdolność do zwalczania wrogich celów na wysokości ponad 150km.

Wdrożenie całego systemu podzielone zostało na dwie fazy. Pierwsza z nich, w której kluczowym momentem będzie rozlokowanie elementów wokół wspomnianych lokalizacji, zostanie zakończona w roku 2013. Wówczas cała instalacja będzie w stanie zwalczać wrogie pociski o zasięgu do 2 000km. Druga faza, której implementacja potrwa do roku 2016, poskutkuje zwiększeniem tej wartości do 5 000km.

Komentarz:

  • Za rozwojem indyjskiego programu obrony przeciwrakietowej stoją przede
    wszystkim uwarunkowania polityczne. Pakistan oraz Chiny jako sąsiedzi stanowią naturalne zagrożenie dla bezpieczeństwa i suwerenności Indii. Obydwa podmioty dysponują już w chwili obecnej lub też są w stanie wejść w
    posiadanie, systemów rakietowych, mogących dosięgnąć najważniejszych
    indyjskich miast oraz zgrupowań wojskowych.
  • Opracowywany obecnie system w dalszym ciągu pozostaje w stadium roboczym. Jego finalizacja może być uzależniona od kontynuacji współpracy technologicznej z podmiotami zagranicznymi. Na tym polu wymienia się przede wszystkim firmy sektora zbrojeniowego z Izraela oraz Stanów Zjednoczonych. Zakres współpracy uzależniony będzie od dwóch czynników: tempa i pomyślności rozwoju własnego programu oraz czasu pozostałego na jego pełne wdrożenie do służby. W zależności od napotkanych ewentualnie problemów w trakcie prac rozwojowych, a także konieczności dotrzymania ustanowionych odgórnie terminów realizacji projektu, indyjskie firmy zaangażowane w cały proces mogą zechcieć ominąć pewne jego etapy, wchodząc w posiadanie rozwiązań technologicznych tożsamych systemów państw trzecich.
  • Trwający ponad dekadę proces rozwoju całego systemu, zaowocował skokiem
    technologicznym rodzimego przemysłu zbrojeniowego. Poprzez wdrożenie
    programu, Indie staną się jednym z niewielu państw świata, które są w
    stanie samodzielnie (przy częściowej tylko pomocy podmiotów trzecich)
    opracować i wprowadzić do służby tak zaawansowany technologicznie projekt.
    W przyszłości może to stanowić szansę na eksport całego systemu za
    granicę. Przy jego wysokiej efektywności, cały program może stać się jednym
    z hitów eksportowych indyjskiego przemysłu zbrojeniowego, gwarantując
    zyski finansowe oraz polityczne, a także zapewniając dodatkowe miejsca pracy.
  • Pomimo zadowalających wyników przeprowadzanych testów, nie sposób jest
    jednoznacznie ocenić efektywność indyjskiego systemu. Będzie to możliwe
    jedynie w przypadku zaistnienia konfliktu zbrojnego, w którym antyrakiety
    musiałyby odegrać istotną rolę. Z dużą dozą prawdopodobieństwa można
    jednak już teraz stwierdzić, że system antyrakietowy nie będzie w stanie
    zapewnić pełnej ochrony przed pociskami balistycznymi wroga. Uwzględniając
    nieuniknione ryzyko awarii lub nieskuteczności pewnego odsetka antyrakiet,
    a także potencjalnie wysoką ilość pocisków wystrzelonych przez przeciwnika, można postawić tezę o tym, iż przynajmniej część z nich zdoła przeniknąć przez system ochronny i dosięgnąć celów na indyjskim terytorium.
  • Między innymi z tego względu wdrożenie całego systemu do 2016r. zapewne nie zmieni podejścia Indii do relacji z dwoma sąsiadami. Ze względu na jego
    defensywny charakter, program nie będzie stanowił dla Indii tak dużego atutu z punktu widzenia polityki zagranicznej. Odmiennie niż byłoby to w przypadku broni o charakterze ofensywnym. Pomimo potencjalnie dużego stopnia ochrony przed pociskami balistycznymi wroga, New Delhi w dalszym ciągu będzie wolało unikać sytuacji, w której zaistniałaby konieczność wykorzystania jego potencjału na pełną skalę.
  • Z całą pewnością z kolei wdrożenie do służby systemu antyrakietowego, będzie miało swoje skutki na poziomie społecznym. Finalna realizacja wieloletniego programu odbije się pozytywnym oddźwiękiem ze strony indyjskiego społeczeństwa. Czynniki takie jak patriotyzm, duma narodowa oraz generalny wzrost poziomu poczucia bezpieczeństwa, będą miały ogromny wpływ na społeczne poparcie dalszego rozwoju systemu, a także podobnych mu (pod względem zaawansowania technologicznego czy nakładów finansowych) programów w przyszłości.
Udostępnij:
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
M. Jarocki: Indyjski system antyrakietowy. Faza pierwsza. Reviewed by on 12 lipca 2012 .

Pod koniec czerwca br. przedstawiciele indyjskich sił zbrojnych wytypowali dwa miasta, mające jako pierwsze, zostać objęte ochroną krajowego systemu antyrakietowego. Rozwijany od przeszło dekady, ma on docelowo zapewnić ochronę przed pociskami balistycznymi państw  wrogich na całym terytorium Indii. W pierwszej fazie implementacji, jego elementy  zostaną rozlokowane wokół New Delhi oraz Mumbaju. Stopniowo wdrażany system jest wynikiem kooperacji indyjskiego

Udostępnij:
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  

O AUTORZE /

Avatar

Expert of Poland-Asia Studies Center (www.polska-azja.pl), Amicus Europae Fundation (www.fae.pl) and the Jagiellonian Institute (www.jagiellonski.pl). Member of European Institute for Asian Studies (EIAS). Field of research: Indian-Chinese strategic rivalry in the context of Asian security system; modernization of Indian armed forces; the role of Indian Ocean in the Indian security strategy; changing geopolitical role of Arctic in terms of politics and regional security system. Contributor to the report of NATO Parliamentary Assembly on Arctic strategy, “Security in the High North: NATO’s role”.

komentarze 2

  • Nie, wszystko gra. Przez pułap rozumiem wysokość, na jakiej antyrakiety są w stanie zniszczyć nadlatujący wrogi pocisk. Z jednej strony pułap w tym przypadku równa się zasięgowi antyrakiety, co jest raczej oczywiste. Z drugiej, podejrzewam, że taka anty.. jest w stanie wznieść się ponad, np. 50-80 km, ale po prostu jej efektywność jest maksymalna właśnie na tym poziomie. Pozdrawiam.

  • Nie chciałbym się czepiać, ale chyba pomyliłeś pułap z zasięgiem pocisków.
    Poza tym bardzo interesujący tekst.

Pozostaw odpowiedź