Artykuły,Publicystyka

K. Zdanowicz: Przewodnik po buddyjskich piekłach

http://www.tnm.jp/gallery/search/images/max/C0043293.jpg

Buddyzm na zachodzie kojarzy się głównie z medytacją i figurkami buddy, a stosunkowo mało uwagi poświęca się ciekawej i szeroko rozbudowanej buddyjskiej kosmologii. W porównaniu do raczej skromnego w tym przybytku chrześcijaństwa, na nieszczęśnika w buddyzmie czeka wyselekcjonowany katalog 144 piekieł, z czego dla najbardziej wymagających została przygotowana nieskończona liczba piekieł indywidualnych.

Piekła pojawiły się w buddyzmie stosunkowo wcześnie, bo już około IV, V w. p.n.e. Nie ma jednego opisu buddyjskich piekieł, różnią się one w zależności od sutr. Dla japońskiego buddyzmu tekstem, który bodaj najbardziej odbił się na wyobrażeniu piekieł jest Ōjōyōshū – ”Zbiór podstawowych zasad zbawienia” napisany przez buddyjskiego mnicha Genshina w 984 roku. Genshin, bazując na różnych sutrach, poświęcił wiele miejsca na barwne i makabryczne opisy piekielnych męczarni.

Piekło, tak jak i niebo w buddyzmie są stanami przejściowymi. W zależności od zgromadzonej karmy, czyli korzystnych lub szkodliwych działań podjętych w trakcie życia, istota może odrodzić się w jednej z 5 (lub 6 – w zależności od szkoły) sfer: piekło, sfera głodnych duchów, świat zwierząt, ludzi i niebo. Początkowo koncept piekła był uważany tylko jako jeden z etapów odrodzeń, całkowicie podporządkowany prawu karmy. Z czasem jednak i do buddyzmu przeniknęła idea sądu, a więc i sędziego. Zanim istota trafi do jednego z wielu piekieł, zostaje osądzona przez Enmę (Yamę).

W przedsionku głównych piekieł znajduje się “Nabrzeże Cierpienia”. Jest to miejsce, gdzie dzieci, które zmarły zbyt szybko by zebrać dobrą karmę są dręczone przez piekielne sługi. Ich karą jest układanie stosów kamieni, ciągle niszczonych przez strażników piekieł.

Istnieje 8 głównych piekieł gorących, z czego każde z nich ma po sąsiedzku 16 piekieł mniejszych. Do tego dochodzi komplet 8 piekieł zimnych, jednak nie zostało poświęcone im wiele uwagi i nie odegrały specjalnej roli w kreowaniu buddyjskiego wyobrażenia piekieł. Piekła znajdują się pod ziemią, ustawione jedno pod drugim.

 

Piekło Odrodzenia; Samdźiwa, 等活地獄

Tutaj odradzają się istoty które bezmyślnie odebrały życie innym, może to być nawet życia komara lub muchy, o ile tego nie żałują. Odpowiednie piekło dla awanturników. Strąceni, żywią nienawiść do siebie nawzajem i mordują się, by po śmierci odrodzić się i na nowo zginąć w męczarniach.

Pomniejsze piekła w tym regionie skupiają się na dręczeniu tych odpowiedzialnych za znęcanie się nad zwierzętami. W zależności od popełnionego czynu można zostać smażonym na rozgrzanej patelni (za usmażenie i zjedzenie zwierzęcia), szarpanym przez psy (za polowanie na ptaki) czy jedzonym przez robaki (za zabójstwa jeleni lub ptaków).

 

Czarna Linia; Kalasutra; 黒縄地獄

http://blog-imgs-67.fc2.com/y/u/k/yukitoamamiya/20140826144037332.jpg

Piekło przygotowane z myślą o mordercach i złodziejach. Tutejsi skazańcy są wiązani przez piekielne sługi czarną liną, a następnie wzdłuż nich cięci.  Zdarza się również że skazani są zmuszeni do chodzenia po linie zawieszonej między górami, a gdy spadną wpadają do wrzącego kotła.

Obok znajduje się łączone piekło dla samobójców, którzy skoczyli z klifu oraz tych, którzy głosili fałszywe nauki. Oddzielnie piekło znalazło się również dla złoczyńców popełniających zbrodnie z zazdrości o czyjś dobytek oraz osób, które wykorzystywały lekarstwa przeznaczone chorym dla własnej rozrywki np. opium.

 

Piekło Wzajemnego Roztrzaskania; Samghata; 衆合地獄

http://tohosoda.o.oo7.jp/kougi8-3.jpg

Idealne miejsce dla cudzołożników. Piekielne sługi wrzucają rozpustników do lasu, gdzie na czubkach drzew jawią się powabne niewiasty. Grzesznik ogarnięty pożądaniem zaczyna wspinać się po drzewie, jednak liście drzew ostre niczym szable ranią i tną ciało rozpustnika. Gdy pocięty grzesznik w końcu dociera na czubek drzewa orientuje się że niewiasty są teraz na dole i zalotnie wabią cudzołożnika. Słysząc to nie pozostaje mu nic innego jak ponowne zejście na dół by historia znów się powtórzyła.

Oddzielne piekło zostało przygotowane dla tych, którzy molestowali dzieci. Jawią im się ich własne dzieci, które są maltretowane przez piekielne sługi. Jednocześnie rozżarzona miedź jest wlewana skazańcom do genitaliów. Również osoby, które popełniły gwałt na osobie tej samej płci odradzają się w specjalnym piekle, gdzie są obejmowanie przez płonące figury swoich ofiar i płoną żywcem.

 

Piekło Lamentu i Wycia; Raurawa; 叫喚地獄

http://blog-imgs-67.fc2.com/y/u/k/yukitoamamiya/20140826143712852.jpg

Spadają tutaj mordercy, złodzieje, cudzołożnicy i alkoholicy. Piekielny słudzy wlewają grzesznikom do ust płynną miedź. Poboczne piekła skupiają się na dręczeniu tych, którzy za pomocą alkoholu dokonywali niecnych czynów. Skazańcy, którzy sprzedawali rozrzedzone wino są poddani wszystkimi 404 rodzajom chorób. Inni, którzy upijali znajomych by zrobić z nich pośmiewisko kroczą pośród piekielnego ognia, spalają się i odradzają na nowo.

 

Piekło Wielkiego Lamentu i Wycia; Maharaurawa; 大叫喚地獄

To piekło jest ekstremalną wersją poprzedniego. Poboczne piekła zajmują się głównie kłamcami – piekielni słudzy wyrywają obcęgami języki kłamców lub przebijają je igłami.

 

Piekło Płonięcia; Tapana; 焦熱地獄・炎熱地獄

http://livedoor.blogimg.jp/matsurist/imgs/a/b/ab3f74ac.jpg

Miejsce między innymi dla morderców, złodziei, pijaków, alkoholików, kłamców, ale motywem przewodnim tego piekła jest głoszenie lub praktykowanie fałszywej buddyjskiej nauki. Skazańcy są gotowani żywcem w ogromnych kotłach, nabijani na pal jak duże szaszłyki albo bici na miazgę.

W piekłach obok karę odbywają ci, którzy myśleli że głodząc się na śmierć dostąpią odrodzenia w niebie. Jawi się im wizja lotosowego jeziora, jednak gdy biegną tam by uspokoić swoje pragnienie wpadają do ognistej dziury gdzie płoną żywcem.

 

Piekło Strasznego Płonięcia; Mahatapana; 大焦熱地獄・大炎熱地獄

Tak jak we wcześniejszym przypadku, to piekło jest podrasowaną wersją poprzedniego, czyli cierpienia doświadczane przez grzeszników są tutaj 10 razy dotkliwsze. Poboczne piekła przeznaczone są głównie na gwałcicieli, a męki którymi są poddawani nie różnią się specjalnie od poprzednich. Są to między innymi obdzieranie ze skóry i palenie żywcem, gotowanie w kotle lub polewanie płynnym metalem.

 

Piekło Nieznośnego Bólu, Awići, 阿鼻地獄・無間地獄

Najniższy poziom piekieł. Najłatwiejszym sposobem by się tutaj znaleźć jest popełnienie jednego lub kilku z 5 haniebnych działań, którymi są: zabicie matki, zabicie ojca, zabicie świętego, przelanie krwi Buddy, spowodowanie podziału we wspólnocie mnichów. Cała powierzchnia piekła jest wielkim ogniskiem, piekielni słudzy są nie do odróżnienia od płomieni. Ogień przechodzi przez skórę, pali mięśnie, łamie kości i przechodzi do szpiku. Tylko jęki skazańców wydobywające się z pożogi świadczą o ich obecności. W jednym z podpiekieł nieszczęśnicy którzy zjedli jedzenie ofiarowane buddzie są głodzeni na śmierć i zmuszeni do jedzenia własnego ciała.

 

Czytając tak barwne opisy różnorodnych piekielnych męczarni, trudno jednoznacznie stwierdzić w którym piekle grzesznicy cierpią bardziej. Kłopotliwe wydają się również kary – trudno wyobrazić sobie co jest bardziej dotkliwe – smażenie się w gorącym kotle, czy bycie siekanym na kawałki. Tutaj różnica jest widoczna raczej w czasie odbywania kary – im piekło położone niżej, tym dłuższy czas zesłania. Najniższe piekło Awići wypada w tym zestawieniu najgorzej – zesłani tam muszą spędzić okres całej kalpy – nie wchodząc w szczegóły jest to okres bliski naszemu pojęciu wieczności – i chyba właśnie to sprawia że kara odbywana tam jest tak dotkliwa.

Powyższy opis nie jest w żadnym wypadku “oficjalnym” wykazem, bo taki zwyczajnie nie istnieje. Tym bardziej, gdy sutry dopuszczają możliwość istnienia piekieł indywidualnych, w każdym miejscu na ziemi, o ile tylko zajdzie taka potrzeba. Sam obraz piekieł również z czasem podlegał przemianom. Jednak bez wątpienia jest to wizerunek, który zostawił swój ślad na wyobrażeniu buddyjskiej koncepcji piekła.

 

Karolina Zdanowicz

 

Bibliografia:

Rhodes Robert, Imagining Hell: Genshin’s Vision of the Buddhist Hells as found in the Ōjōyōshū, 2000, The Eastern Buddhist, Tom 32 nr 1, s. 22-55

Sadakata Akira, Góra Sumeru i kraina Sukhawati. Zarys kosmologii buddyjskiej, przeł. M. Kanert, Poznań, 2000, Moderski i S-ka.

Udostępnij:
  • 63
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
    63
    Udostępnienia
K. Zdanowicz: Przewodnik po buddyjskich piekłach Reviewed by on 30 grudnia 2017 .

Buddyzm na zachodzie kojarzy się głównie z medytacją i figurkami buddy, a stosunkowo mało uwagi poświęca się ciekawej i szeroko rozbudowanej buddyjskiej kosmologii. W porównaniu do raczej skromnego w tym przybytku chrześcijaństwa, na nieszczęśnika w buddyzmie czeka wyselekcjonowany katalog 144 piekieł, z czego dla najbardziej wymagających została przygotowana nieskończona liczba piekieł indywidualnych. Piekła pojawiły się

Udostępnij:
  • 63
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
    63
    Udostępnienia

O AUTORZE /

Avatar

Pozostaw odpowiedź