K. Sobieraj: Tianjin – Ekomiasto przyszłości

 ›  ›  › K. Sobieraj: Tianjin – Ekomiasto przyszłości

Komentarz eksperta,Top news

K. Sobieraj: Tianjin – Ekomiasto przyszłości

Mieszkanie w mieście, na które niemalże każdy może sobie pozwolić, gdzie ludzie współżyją w harmonii, w otoczeniu przyjaznym środowisku, pełnym drzew, krzewów i zbiorników wodnych. Ta idylliczna wydawałoby się wizja zaczyna przybierać rzeczywiste kształty w chińskim mieście Tianjin.

Koncepcja projektu Ekomiasta Tianjin właśnie obchodziła swoje dziesięciolecie, jeśli za jej początek przyjąć datę 18 listopada 2007 r., kiedy ówcześni premierzy Chin Wen Jiabao i Singapuru Lee Hsien-Loong podpisali umowę ramową o wspólnym rozwoju projektu Ekomiasta Tianjin – teren oddalony od centrum miasta o 40 km, a od centrum Pekinu o 150 km. Na 30 km2 mieszka na razie 70 tys. osób – docelowo Ekomiasto ma mieć ok. 300 tys. mieszkańców. Pierwsze łopaty pod budowę tego przedsięwzięcia wbito 28 września 2008 r. i ten właśnie moment oficjalnie uznaje się za rozpoczęcie projektu. Na dziesięciolecie zapowiedziano zmiany w koncepcji projektu, ale zanim je poznamy, warto przyjrzeć się dotychczasowym.

Wybierając miejsce pod uwagę brano również trzy inne lokalizacje: Baotou w Mongolii Wewnętrznej, położone niedaleko od Tinajin miast Tangshan w prowincji Hebei oraz Urumqi w znajdującej się na zachodzie prowincji Xinjiang. Wyznaczono dwa najważniejsze kryteria, które lokalizacje musiały spełnić – tereny miały być nieużytkami i mieć problemy z dostępem do wody. Przezwyciężenie tych warunków ma pozwolić na implementację podobnych projektów w równie niesprzyjających warunkach. Wybrano Tianjin z uwagi na ówczesny poziom rozwoju otaczającej region infrastruktury, a także potencjał dla rozwoju działalności komercyjnej.

Projekt jest realizowany przez dwa konsorcja – singapurskie, którego liderem jest Keppel Group oraz chińskie, któremu przewodzi Tinajin TEDA Investment Holdings Co. Ltd. Oba konsorcja mają po 50% udziałów we współtworzonej spółce typu joint venture. Poza wykonaniem projektu, obie strony odpowiadają za promocję Ekomiasta oraz za osiągnięcie założonych celów. Ponadto projekt jest wspierany przez takie instytucje jak singapurskie PUB (Narodowa Agencja Wodna), Urząd Budownictwa i Konstrukcji i Narodową Agencję Środowiska.

Wizja jest oparta na koncepcji „trzech harmonii” i „trzech możliwości”. Do pierwszej trójcy zaliczać się ma harmonijne współżycie społeczne, gospodarcza prężność oraz poszanowanie środowiska. Ponadto mieszkania w Ekomieście mają być dostępne dla jak szerokiego grona obywateli- nie tylko tych najbogatszych. Implementacja wypracowanego i ostatecznego modelu ma być też możliwa do powtórzenia i zaimplementowania w innych miejscach w różnej skali.

Energooszczędne budynki w tej chwili są zasilane w 20% energią z odnawialnych źródeł energii, głównie wiatru, słońca i geotermalnej. Ciekawostką są turbiny wiatrowe, które znajdują się pośród osiedli zaledwie kilka metrów od budynków. Ponieważ jeszcze nikt nie zamieszkuje tych budynków, nie można ocenić wpływu turbin na codzienne życie mieszkańców. Transport publiczny ma być tak pomyślany, aby piesi, niezmotoryzowani, a także korzystający z transportu publicznego byli na uprzywilejowanej pozycji. Stworzenie takiego systemu ma zachęcić ludzi do korzystania z rowerów i autobusów z silnikami elektrycznymi. Cały projekt ma być również ekonomicznie racjonalny, tak aby nie był dostępny jedynie dla osób zamożnych – w tym mają pomóc m.in. subsydia publiczne dla przynajmniej 20% mieszkań. Projekt ma być również możliwy do zaimplementowania w różnych miejscach w różnej skali.

Projekt wciąż się rozwija i jest konsultowany m.in. poprzez spotkania Wspólnego Komitetu Sterującego, których do tej pory odbyło się dziewięć – ostatnie z nich w lutym 2017 r.  Plan zagospodarowania miasta był rozwijany wspólnie przez China Academy of Urban Planning and Design, Tianjin Urban Planning and Design Institute oraz singpurski zespół planowania z Urban Redevelopment Authority. Można go przedstawić jako jedną oś, trzy centra i cztery dystrykty. Osią ma być eko-aleja przecinająca miasto, która ma być zielonym kręgosłupem łączącym centrum miasta z dwoma subcentrami. Północny, południowy, wschodni i zachodni dystrykty mają zawierać zabudowę mieszkalną z łatwym dostępem do obiektów usługowych i miejsc pracy.

Poprzez wyznaczenie mierzalnych celów w postaci kluczowych wskaźnikach efektywności (KPI – Key Performance Indicators), łatwiej jest zrozumieć co twórcy Ekomiasta chcą osiągnąć. W przyszłości umożliwią skuteczne badanie realizowanych celów. Ważną grupę wskaźników stanowią te dotyczące środowiska. Zakładają one niski poziom emisji dwutlenku węgla, a także dwutlenku siarki i tlenków azotu. Ponadto woda dostępna w kranach ma być zdatna do picia, a woda w zbiornikach wodnych ma spełniać wysokie standardy czystości. Założono również, że na terenie Ekomiasta sumarycznie nie będzie ubywać takich zbiorników. Zwrócono także uwagę na to, aby poziom hałasu nie przekraczał norm, które powodowałyby dyskomfort dla mieszkańców. Tereny zielone mają być na tyle duże, aby przynajmniej 12m2 zieleni przypadało na jednego mieszkańca. Jeśli chodzi o samą zieleń, to 70% różnorodności ma stanowić rodzima roślinność. Ponadto budynki mają być budowane z materiałów mających jak najmniejszych negatywny wpływ na środowisko.

W KPI wyznaczono także cele dotyczące stylu życia. Wyznaczono między innymi, że dzienne zużycie wody na osobę nie będzie przekraczać 120 litrów, a 50% wody będzie pozyskiwane z odsolonej wody morskiej i recyklingu. Ilość generowanych śmieci nie powinna wynosić więcej niż 0,8 kg, ponadto 60% z produkowanych odpadów powinno być poddawanych recyklingowi. Stylem życia mają stać się przejażdżki rowerowe i spacery – twórcy Ekomiasta liczą na to, że co najmniej 90% transportu będzie stanowić transportu publiczny, rowerowy, a także pieszy. W promocji zdrowego życia ma pomóc łatwy dostęp do obiektów sportowych i rekreacyjnych, które będą znajdować się w odległości nie większej niż 500 m od budynków mieszkalnych.

W dalszym rozwijaniu projektu ma pomóc proporcja 50 naukowców i inżynierów pracujących w R&D przypadających na 10 000 pracowników. Ciekawym projektem demonstracyjnym jest uruchomiona w 2011 r. trójgeneracyjna (CCHP) gazowa stacja energetyczna o mocy chłodniczej 20MW cieplnej 14MWt. Dodatkowo w stacji działają dwie pompy ciepła o 3,55 MW mocy chłodniczej i 4,1MWt cieplnej każda. Ponadto duże połacie elewacji stacji stanowią panele fotowoltaiczne o łącznej mocy zainstalowanej 450kW. Ocenia się, że cała stacja będzie w stanie wygenerować nieco ponad 5 GWh energii rocznie.

Co więcej, co najmniej połowa aktywnych zawodowo mieszkańców powinna być zatrudniona w Ekomieście. W całym mieście funkcjonuje ponad 4 500 firm o wartości ok. 40 mld S$ (Dolarów Singapurskich). Poza chińskimi inwestycjami, mile widziane są inwestycje z Singapuru. We wspieraniu inwestycji z tego kraju w Ekomieście ma pomóc Tianjin Ecocity Assistance Programme uruchomiony w 2011 r., w ramach którego przedsiębiorstwa mogą otrzymać granty w wysokości nawet 150 000 S$. Ocenia się, że dotychczas singapurskie firmy zainwestowały w Ekomiasto ok. 230 mln S$.

 

Kamil Sobieraj

Udostępnij:
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
K. Sobieraj: Tianjin – Ekomiasto przyszłości Reviewed by on 2 grudnia 2017 .

Mieszkanie w mieście, na które niemalże każdy może sobie pozwolić, gdzie ludzie współżyją w harmonii, w otoczeniu przyjaznym środowisku, pełnym drzew, krzewów i zbiorników wodnych. Ta idylliczna wydawałoby się wizja zaczyna przybierać rzeczywiste kształty w chińskim mieście Tianjin. Koncepcja projektu Ekomiasta Tianjin właśnie obchodziła swoje dziesięciolecie, jeśli za jej początek przyjąć datę 18 listopada 2007

Udostępnij:
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  

O AUTORZE /

Pozostaw odpowiedź