K. Cyrynger: Taenghwa  (탱화) – Uświęcone malarstwo

 ›  ›  › K. Cyrynger: Taenghwa  (탱화) – Uświęcone malarstwo

Artykuły,Publicystyka

K. Cyrynger: Taenghwa  (탱화) – Uświęcone malarstwo

 

Buddyzm został sprowadzony do Korei z Chin w okresie Trzech Królestw – około 372 roku naszej ery. Koreańscy mnisi uważali, że tradycje które przyszły do nich z zagranicy są niespójne, więc aby rozwiązać ten problem, opracowali nowe, całościowe, podejście. Początkowo buddyzm cieszył się w Korei dużą popularnością, ale w czasie dynastii Joseon cierpiał z powodu ekstremalnych represji. Ze względu na prześladowania ze strony konfucjanistów przetrwały głównie klasztory, które znajdowały się daleko w górach i były samowystarczalne. Obecnie w Korei dominuje linia Seon (선), która jest odpowiednikiem chińskiej szkoły Chan. Obie wywodzą się z rodziny buddyzmu mahajany.

W sztuce buddyjskiej można odnaleźć znamiona indywidualnej artystycznej ekspresji, ale jej głównym celem jest uszlachetnianie umysłu oraz skupianie uwagi, czyli pomoc w praktyce. Ważniejszy jest proces powstawania obrazu, to w jaki sposób się go używa i jak bardzo motywuje do praktyki duchowej. Studiowanie sztuki buddyjskiej bez kontekstu buddyjskiego nauczenia jest pozbawione sensu i niezgodne z przeznaczeniem. Sztuka buddyjska jest bowiem obiektem szacunku i kontemplacji.

Jeden z najwcześniejszych przykładów koreańskiego malarstwa jest datowany na 754 rok naszej ery. Zawierająca ilustracje Sutra Awatamsaka to osiemdziesięciotomowe dzieło zapisane na ośmiu długich papierowych zwojach. Papier barwiono ekstraktem z persymony by zaakcentować ciemniejsze tło dla złotej i srebrnej farby, którą malowano ilustracje.  Dzisiejsze buddyjskie malowidła o czerwonych bądź czarnych tłach z akcentami złotej farby to efekt tradycji takiego stylu ilustrowania sutr. Duże obrazy ołtarzowe zaczęły się pojawiać po inwazji mongolskiej (1231 r.) i  to właśnie tego typu dzieła znamy z dzisiejszych świątyń. Taeng to rama, a hwa to obraz, więc ogólna nazwa na tego typu sztukę to Taenghwa. Malowidła charakteryzują się dużym formatem, wielobarwnością oraz ekspresją.

Źródło: materiały własne.

W czasach dynastii Joseon (XIV-XIX wiek) w Korei dominował konfucjanizm, a buddyzm został wyparty na wieś, wtedy związane z nim malarstwo nabrało cech sztuki ludowej. Dzięki temu możemy mówić również o unikalności  Taenghwa  ponieważ wyobcowanie pozwoliło uniknąć wpływów z Chin. Obecnie obrazy w stylu taenghwa ukazują, oprócz buddyjskich bóstw, także postacie z innych religii: duchy z wierzeń szamanistycznych, bóstwa wedyjskie, postacie konfucjanizmu i taoistyczne.

Źródło: materiały własne

Malarstwo buddyjskie w Korei to forma treningu duchowego. Nie pojawia się zbyt wiele wyjaśnień co do warsztatu a , buddyjscy malarze zaczynają od działania.  Praktykuje się kopiowanie już istniejących dzieł, a zadaniem twórcy jest nauka posłuszeństwa i niezadawania zbyt wielu pytań. Trening w malarstwie to droga taka sama jak inne praktyki medytacyjne i zajmuje około 20 lat. Zdolności koncentracji i zapamiętywania to stan umysłu, więc trening stażysty to np. wykonanie trzech zestawów po trzy tysiące rysunków pędzlem i atramentem – łącznie dziewięć tysięcy rysunków. Tradycyjnie stażyści siedzą na podłodze w pozycji lotosu i wykonują półpokłon przed namalowaniem każdej linii, rysunku czy całego obrazu. W finalnej fazie uczy się malować najważniejsze – oczy oraz wyraz twarzy. Specjalna technika wymaga wielu lat treningu. Namalowanie oczu i oddanie ekspresji twarzy wymaga duchowej praktyki i szczerego serca, więc malarze pielęgnują cnoty i przeznaczają wiele czasu na studiowanie sutr oraz kontemplację. Zgodnie z buddyjską tradycją w momencie finalnego namalowania źrenic figury przekształcają się w inkarnacje. Artyści otrzymują tytuł „matek Buddy”, a każde malowidło po przejściu Ceremonii Otwierania Oczu lub Przebudzenia zostaje uznanie za święte.

Niestety uważa się, że tradycja może zaniknąć na przestrzeni kilku następnych pokoleń ze względu na brak mistrzów oraz coraz mniejszą liczbą mnichów, który decydują się na praktykę.

 

Katarzyna Cyrynger

 

Źródła:
Taenghwa. Koreańskie Malarstwo Świątynne, Won San Sunim, Płock 2014
The iconography of Korean Buddhist painting, Henrik Hjort Sorensen, The Netherlands 1989

Źródła zdjęć: http://san-shin.net/Jincheon-Seongjusan-Seongrim-sa.html, http://www.san-shin.org/Gasansa_10-2008-1.html

Udostępnij:
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
K. Cyrynger: Taenghwa  (탱화) – Uświęcone malarstwo Reviewed by on 10 listopada 2017 .

  Buddyzm został sprowadzony do Korei z Chin w okresie Trzech Królestw – około 372 roku naszej ery. Koreańscy mnisi uważali, że tradycje które przyszły do nich z zagranicy są niespójne, więc aby rozwiązać ten problem, opracowali nowe, całościowe, podejście. Początkowo buddyzm cieszył się w Korei dużą popularnością, ale w czasie dynastii Joseon cierpiał z

Udostępnij:
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  

O AUTORZE /

Pozostaw odpowiedź