Artykuły,Inne-news

G. Szymańska-Matusiewicz: Sprawozdanie z panelu “Europe-Asia Cooperation on Migration”

P1140221 sPanel poświęcony polityce migracyjnej, odbywający się w Paryżu 15 maja 2013 roku, zorganizowany został przez Konrad-Adenauer Stiftung i European Policy Center we współpracy z szeregiem partnerskich instytucji. Wydarzenie to było elementem trzyletniego programu „EU-Asia Dialogue: Shaping Common Future for Europe and Asia”, w którym jako Centrum Studiów Polska-Azja bierzemy udział ze strony polskiej. W ramach programu – obok szeregu innych zagadnień – rozpatrywana jest kwestia migracji i integracji imigrantów. W paryskim panelu uczestniczyli aktorzy reprezentujący najważniejsze filary polityki migracyjnej: przedstawiciele instytucji rządowych, organizacji międzynarodowych, think-tankow oraz instytucji akademickich. Wśród panelistów znaleźli się reprezentanci państw europejskich i azjatyckich (Węgry, Filipiny), międzynarodowych organizacji zajmujących się polityką migracyjną (Międzynarodowa Organizacja Pracy, International Organization for Migration) oraz organizacji regionalnych, koncentrujących się na zagadnieniu migracji w Azji (Scalabrini Migration Center).

W trakcie panelu omawiano różnorodne wymiary polityki migracyjnej, dyskutując o roli regionalnych i międzynarodowych organizacji, jak również prezentując perspektywę państw narodowych. W poniższej relacji ograniczę się do zagadnień, które można uznać za nowatorskie i inspirujące z perspektywy Polski. Warto przypomnieć, że nasz kraj przez ponad 20 lat od momentu przełomu politycznego w 1989 roku nie wypracował spójnej strategii w zakresie polityki migracyjnej. Polityka władz polskich ograniczała się do działań doraźnych, w zasadniczej mierze podporządkowanych polityce Unii Europejskiej w zakresie ochrony granic zewnętrznych. Dopiero w 2011 roku opracowany został dokument „Polityka migracyjna Polski”, mający charakter zestawu rekomendacji dla ustawodawców. W chwili obecnej trwają prace legislacyjne nad nową ustawą o cudzoziemcach, która w pewnej mierze stanowić ma wyraz ustaleń, zawartych w owym strategicznym dokumencie. Warto więc przyjrzeć się zarysowanym w ramach odbywającej się w Paryżu dyskusji wyzwaniom stojącym przed polityką migracyjną państw Unii Europejskiej – aby móc w przyszłości zastanowić się nad tym, na ile podejmowane przez nasze państwo działania mogą stanowić skuteczną odpowiedź na tego rodzaju wyzwania.

W polityce migracyjnej Polski uwidacznia się obecna również na poziomie Unii Europejskiej tendencja do koncentracji na kwestii ograniczenia nielegalnej migracji oraz ochrony granic. Jak zauważali uczestnicy panelu, wśród przedstawicieli Europy dominuje perspektywa bycia obszarem przyjmującym imigrantów. Kryzys gospodarczy, trwający od 2007 roku, spowodował wzmocnienie konserwatywnej postawy wobec imigrantów, w myśl której postrzegani są oni jako potencjalna konkurencja dla miejscowej siły roboczej – a więc poważny problem w obliczu wysokiego poziomu bezrobocia. Tymczasem analiza światowych trendów migracyjnych, zaprezentowana przez Catherine Withol de Wenden, wskazuje na fakt, iż typem migracji zyskującym obecnie na znaczeniu jest migracja pomiędzy państwami określanymi mianem „Południa” – zaś w przypadku interesującego nas obszaru świata, migracja wewnątrzazjatycka. Jej zasadniczy trzon stanowią – co charakterystyczne – krótkoterminowi migranci zarobkowi, opuszczający swój kraj na określony czas, zazwyczaj nie przekraczający dwóch lat. Często mają status pracowników kontraktowych, zatrudnionych przez prywatne agencje pracy. Najważniejszymi państwami przyjmującymi migrantów z Azji są kraje Zatoki Perskiej (Arabia Saudyjska, Katar, Zjednoczone Emiraty Arabskie), w których zagraniczni pracownicy stanowią do 90% siły roboczej. Inne kraje przyjmujące to Singapur (35% zagranicznej siły roboczej), Malezja (16%) i Tajlandia, która w chwili obecnej boryka się z obfitą falą przybyszy z Birmy. Z kolei państwami wysyłającymi największą liczbę migrantów są Filipiny, Indonezja, Wietnam, Laos i Kambodża.

Paneliści zwracali uwagę na fakt, iż istotnym wymiarem mobilności międzynarodowej – niedocenianym przez europejskich decydentów – jest migracja pracowników wysoko wykwalifikowanych. Pomimo faktu odnotowania przez Komisję Europejską zapotrzebowania na cudzoziemską siłę roboczą, co znalazło wyraz w opracowaniu programu Niebieska Karta, mającego na celu ułatwienie przyjazdu na terytorium Unii Europejskiej migrantów wysoko wykwalifikowanych, polityka poszczególnych państw członkowskich UE nadal skoncentrowana jest w zasadniczej mierze na kwestii ograniczenia napływu cudzoziemców. Tymczasem, jak dowodził przedstawiciel OECD Jean-Christophe Dumont, wobec wzrostu znaczenia migracji wewnątrzazjatyckiej w najbliższym czasie Europa stanie w obliczu nowej dla niej sytuacji – a mianowicie, konieczności konkurowania o wysoko wykwalifikowanych pracowników z rozwiniętymi gospodarczo krajami azjatyckimi. Poszczególne państwa członkowskie powinny więc opracować programy mające na celu zachęcenie do przyjazdu do kraju migrantów o konkretnym profilu. Przedstawicielka Ministerstwa Spraw Wewnętrznych Węgier Agnes Tottos przytoczyła przykład tego rodzaju programu wdrażanego przez jej państwo, opartego o dwustronną umowę pomiędzy rządami Węgier i Korei Południowej. Program ułatwia młodym Koreańczykom podjęcie na Węgrzech studiów oraz krótkoterminowej pracy zawodowej. W przypadku Polski godnym rozważenia wydaje się uruchomienie analogicznego programu skierowanego do kraju o długiej tradycji migracji do Polski – czyli Wietnamu. Wietnam, (podobnie jak wiele innych państw regionu) doświadcza aktualnie boomu edukacyjnego, co prowadzi do zapotrzebowania na podejmowanie studiów za granicą. Wydaje się, że obecnie obowiązujące umowy dwustronne pomiędzy Polską a Wietnamem zdecydowanie nie wyczerpują możliwych kierunków współpracy w omawianym zakresie. Otwarcie się na studentów z Wietnamu wydaje się atrakcyjną propozycją dla polskich uczelni, od dłuższego czasu borykających się z problemami finansowymi.

Odbywający się w Paryżu panel nie był oczywiście pierwszą tego rodzaju ani też unikalną inicjatywą – do tej pory odbył się szereg spotkań na różnym szczeblu poświęconych zagadnieniom migracji w Azji i Europie. W roku 2012 w ramach programu „EU-Asia Dialogue” odbyły się dwa analogiczne panele (w Hadze i w Manili), zakończone opracowaniem serii rekomendacji. Jak słusznie zauważył Graziano Batistella reprezentujący filipiński ośrodek badawczy Scalabrini Migration Center, największe wyzwanie stanowi wcielenie opracowanych rekomendacji w życie – do czego niezbędna jest wola polityczna. Tym niemniej jednak dyskusja nad specyfiką migracji wewnątrzazjatyckiej wydaje się niezwykle cenna ze względu na rolę jaką może odegrać względem odejścia od dominującej w europejskim dyskursie perspektywy, w ramach których kraje Zachodu bez wątpienia wydają się być wymarzonym celem dla poszukujących pracy migrantów.

Udostępnij:
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
G. Szymańska-Matusiewicz: Sprawozdanie z panelu “Europe-Asia Cooperation on Migration” Reviewed by on 18 maja 2013 .

Panel poświęcony polityce migracyjnej, odbywający się w Paryżu 15 maja 2013 roku, zorganizowany został przez Konrad-Adenauer Stiftung i European Policy Center we współpracy z szeregiem partnerskich instytucji. Wydarzenie to było elementem trzyletniego programu „EU-Asia Dialogue: Shaping Common Future for Europe and Asia”, w którym jako Centrum Studiów Polska-Azja bierzemy udział ze strony polskiej. W ramach

Udostępnij:
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  

O AUTORZE /

Avatar

Pozostaw odpowiedź