Polecane,Sri Lanka

Działalność Tygrysów Wyzwolenia Tamilskiego Ilamu. CZĘŚĆ II: struktura

Przeczytaj część I

Vellupillai Prabhakaran

Vellupillai Prabhakaran urodził się 26 listopada 1954 roku, w położonym na północy wyspy mieści Velvettithurai. Pochodził z jednej z niższych kast, Karaiyar. Jako student założył w wieku 18 lat TNT. Później stanął na czele LTTE [1]. Prabhakaran nie uważał siebie za polityka a za wojownika o wolność. Dlatego główna ideologia organizacji powstała za sprawą Antona Balasingha a nie samego przywódcy. Jednym z założeń ideologicznych LTTE jest równość płci. Kobiety cenią Prabhakaran za to, że dał im szansę na wykazanie ich możliwości na polu walki. Pokazał im nowe życie bez nakazów i zakazów tradycji. Krążą legendy o dobroci i poświęceniu przywódcy, który nie domaga się  żadnych zaszczytów a po osiągnięciu zamierzonych celów opiekuje się niepełnosprawnymi i rannymi. Spotkanie z Prabhakaran jest najważniejszym momentem z życiu każdego partyzanta. Bojownicy – samobójcy dzień przed planowaną akcją spożywają kolację w jego towarzystwie. Jednak raporty Human Rights Watch (HRW) oraz Amnesty International (AI) ukazują inny obraz Prabhakarana. To na mocy jego decyzji dokonywano  przymusowych naborów dzieci jako żołnierzy LTTE. On również wydawał polecenia wykonania zamachów na syngaleskich i indyjskich polityków. Vellupillai Prabhakaran był kilkakrotnie celem ataków lankijskich i indyjskich służb specjalnych[2].

Vinayagamoorthi Muralidaran Karuna – jeden z pułkowników Prabhakarana w kwietniu 2004 roku doprowadził do rozłamu w LTTE. Karuna chciał, aby LTTE rozpoczęło negocjacje z rządem lankijskim. Był zwolennikiem pokojowej polityki a nie nieustannej zbrojnej walki. Apelował o pokojowe współistnienie Tamilów, Syngalezów w północno – wschodniej części wyspy[3]. W 2004 roku Karuna udzielił wywiadu Tamil Broadcasting Corporation. Powiedział, że LTTE pod przywództwem Prabhakarana bezpodstawnie określa go jako zdrajcę narodu i tamilskiej sprawy. Karuna zaznaczał, że Tamilowie mogą uzyskać autonomię na wyspie, ale w procesie demokratycznym przemianom a nie poprzez walkę zbrojną[4].  Karuna wszedł do parlamentu lankijskiego w ramach procedury uzupełniającej w październiku 2008 roku. Prezydent Sri Lanki, Mahinda Rajapaksa i rządząca koalicja wykorzystali jego postać, by zachęcić rebeliantów do opuszczenia LTTE i działań na rzecz rządu. Gdy Karuna opuścił LTTE w 2004 roku, utworzył własna partię reprezentującą mniejszość tamilską Tamil Makkal Viduthalai Pulikkal (TMVP). W wyniku wsparcia jakiego udziela Karunie rządząca partia prezydenta Rajapaksy United People’s Freedom Alliance (UPFA), ugrupowanie wygrało w marcu 2008 roku wybory lokalne na wschodzie wyspy[5].

Według rządu lankijskiego 18 maja 2009 roku Prabhakaran został zabity przez siły rządowe. Fakt ten potwierdził 23 maja przedstawiciel separatystów odpowiedzialny za stosunki międzynarodowe Selvarasa Pathamanathana. 19 maja została przeprowadzona oficjalna identyfikacja zwłok. Ciało Prabhakarana zostało skremowane a jego prochy rozsypane nad Oceanem Indyjskim. Wraz z przywódcą LTTE zbici zostali jego zastępcy – szef wywiadu Pottu Amman i dowódca marynarki pułkownik Susaj. Podczas akcji lankijskiej armii zginął także najstarszy syn Prabhakarana, uważany przez wielu za jego następcę 24-letni Charles Anthony. Zginął także szef politycznego skrzydła Tygrysów Balasingham Nadesan i szef delegacji Tygrysów do negocjacji z rządem Siwaratnam Pulidewan. Dowódca lankijskiej armii gen. Sarath Fonseka ogłosił koniec wojny na Sri Lance[6].

Struktura LTTE

Bardzo trudno jest określić liczebność LTTE. Źródła podają, że Tygrysów jest od 7 do 10 tysięcy lub nawet 15 tysięcy[7]. Na stronie internetowej organizacji podane są następujące dane: do LTTE należy od 8 do 10 tysięcy osób, do kardy pomocniczej 15 tysięcy, do kadry podstawowej 4,5 tysiąca. Ponadto 2000 osób należy do piechoty oraz Morskich Tygrysów, 200 członków liczą Czarne Tygrysy[8]. Jednak dane te nie mogą być uważane za obiektywne. Dlatego też, jak już w opracowaniu zauważono, nie można jednoznacznie określić jaka jest liczebność LTTE, szczególnie ze względu na obecną sytuację na Sri Lance. 16 maja 2009 roku armia rządowa zajęła cała linię wybrzeża, pierwszy raz od 1983 roku a dwa dni później został zabity dowódca LTTE[9].

Struktura Tygrysów dzieli się na dwie części: wojskową i polityczną. Cześć wojskowa dzieli się na następujące oddziały: Tygrysy Morskie, dowodzone przez Soosai, Tygrysy Powietrzne (elitarna grupa nazwana imieniem jednego z bohaterów LTTE, Pułkiem Charlesa Anthony’ego) dowodzone przez Balraja, Czarne Tygrysy (oddział samobójczy) dowodzony przez Pattu Ammana oraz Ptaki Wolności (oddział kobiecy). W strukturze politycznej wyróżnia się wywiad, biuro polityczne oraz sekretariat międzynarodowy[10].

Morskie Tygrysy

Oddziały Morskich Tygrysów powstały w 1984 roku. Nieoficjalnie istniały już wcześniej a aspekcie długoletniej tradycji przemytniczej w regionie. Prabhakaran wielokrotnie mówił o bardzo dużym znaczeniu  tych oddziałów. Oto jedna z jego wypowiedzi:

Z punktu widzenia geografii, bezpieczeństwo tamilskiego Ilamu jest zależne od bezpieczeństwa jego mórz. Tylko wtedy jeśli będziemy silni na morzach to przełamiemy naszego wroga i będziemy zdolni odzyskać tereny lądowe. Wtedy uwolnimy je od wroga i nasza ojczyzna będzie wolna[11].

Główną bazą Morskich Tygrysów było miasto Mullaitvu położone na północno – wschodnim wybrzeżu. Początkowo głównym zadaniem Morskich Tygrysów było transportowanie bojowników z wyspy na subkontynent indyjski do Tamil Nadu. Jednak z czasem oddziały te wyspecjalizowały się w atakach na lankijską marynarkę wojenną. Morskie Tygrysy zatopiły ponad trzydzieści jednostek (łodzi patrolowych, katamaranów i frachtowców). Według analiz Centrum Strategicznego Szkoły Polityki i Spraw Zagranicznych im. W. Wilsona, Morskie Tygrysy zniszczyły od 30 do 50% przybrzeżnej floty Sri Lanki. Spektakularnym sukcesem była operacja z 2000 roku nazwana Przesmyk Słoni, kiedy ataki z morza były zsynchronizowane z walką na lądzie. W kwietniu 2000 roku podczas operacji Nieprzerwana Fala partyzanci zajęli Przesmyk Słoni, jedyną drogę lądową na półwysep Dżafna.

Morskie Tygrysy zostały oskarżone w 2003 roku o zatopienie chińskiego trawlera Fu Yuan Ya 225. Jednak LTTE nie przyznało się do przeprowadzenia zamachu[12]. W styczniu 2005 roku LTTE dokonała ataku na bazę marynarki w Tricomalee. W kwietniu 2005 roku doszło do kolejnych poważnych zamachów[13].

Powietrzne Tygrysy

Tygrysy są jedynymi na świecie partyzantami posiadającymi własne lotnictwo. LTTE prawdopodobnie posiada pięć czeskich maszyn Zlin-143. Baza lotnicza mieściła się w dżungli, 300 kilometrów na północ od Kolombo. Pierwszego nalotu Tygrysy dokonały w marcu 2007 roku. Skutkiem akcji była śmierć trzech żołnierzy, którzy przebywali w bazie wojskowej pod Kolombo. 27 lutego 2007 roku Tygrysy ostrzelały rakietami samolot i helikoptery, które znajdowały się na lotnisku w Batticaloa na wschodzie wyspy. Na ich pokładzie znajdowali się ambasadorowie USA i Włoch. W kwietniu 2007 roku w ramach akcji Powietrznych Tygrysów, dwa samoloty zrzuciły cztery bomby. Dwie bomby spadły na niewielką rafinerię na przedmieściach stolicy, kolejna na zbiornik z paliwem gazowym, ostatnia z bomb spadła na bagna i nie wybuchła. Zamach nie spowodował ofiar śmiertelnych, kilka osób zostało rannych jednak spowodował duże straty w infrastrukturze rządowej. Powietrzne Tygrysy zawsze atakują po ciemku, lecąc z wyłączonymi światłami[14].

9 września 2008 roku nad miastem Mullaitivu na północy wyspy armia lankijska zestrzeliła samolot należący do LTTE. To pierwszy samolot, które zestrzeliły siły rządowe od czasu kiedy LTTE utworzyło swój powietrzny oddział[15].

Czarne Tygrysy

Czarne Tygrysy, czyli oddziały samobójcze, do których należą zarówno kobiety jak i mężczyźni to najbardziej aktywna część LTTE. Pierwsza akcja samobójcza dokonana przez członka LTTE została przeprowadzona 5 lipca 1987 roku przez „Kapitana Millera”, który wjechał wyładowana materiałami wybuchowymi ciężarówką do obozu armii rządowej
w Nelliady na półwyspie Dżafna. W wyniku wybuchu zginęło ponad czterdziestu żołnierzy.

5 lipca został uznany przez LTTE świętem Czarnych Tygrysów. Czarne Tygrysy zostały ukonstytuowane w strukturach LTTE dopiero trzy lata później, w 1990 roku. Za pierwszą ich akcję uważa się wysadzenie ciężarówki w obozie armii „Mankulam”. Zamach miał miejsce 22 listopada 1991 roku. W wyniku działalności Czarnych Tygrysów zginęło ponadtrzysta osób[16].

Parabhakaran zawsze bardzo pozytywnie wypowiadał się o Czarnych Tygrysach: Dzięki poświęceniu i wytrwałości, tamilski Ilam może powstać w sto lat, ale dzięki operacjom Czarnych Tygrysów, będziemy mogli skrócić cierpienie ludu i osiągnąć Ilam w krótszym czasie[17].

Tamilowie, którzy należą do tej elitarnej jednostki cieszą się szczególnym uznaniem w społeczeństwie. To dla nich stawia się pomniki, a LTTE wypłaca rodzinom samobójców pensję[18].

31 stycznia 1996 roku w wyniku zamachu na Bank Centralny w Kolombo, zginęło dziewięćdziesiąt osób, około tysiąca zostało rannych. W październiku 1997 roku zostało wysadzone Kolombo Word Trade Center[19]. Czarne Tygrysy dokonywały także internetowych akcji terrorystycznych. 1 sierpnia 1997 roku zaatakowali sieci komputerowe ambasad Sri Lanki na całym świecie. Od tego czasu cyberterroryzm stał się jednym z obszarów działalności LTTE[20].

LTTE są jedyną organizacją poza Al Kaida, która posiada morskie oddziały samobójców. Odział ten został utworzony w 1990 roku. Pierwszym atakiem Morskich Czarnych Tygrysów było zniszczenie rządowego statku Edithara w okolicach Valvettiturai. Atak miał miejsce 10 lipca 1990 roku. W maju 1991 roku został zniszczony statek Abitha. Morskie Czarne Tygrysy podczas ataków współpracują z Morskimi Tygrysami. Atakują używając szybkich, małych łodzi wyładowanych materiałami wybuchowymi. Prawdopodobnie  powietrzne Czarne Tygrysy brały udział w wysadzeniu Międzynarodowego Lotniska imienia Bandaranaike w Katunayake 24 lipca 2001 roku[21].

Kobiecy oddział LTTE (autorka: Marietta Amarcord)

Kobiecy oddział LTTE (autorka: Marietta Amarcord)

Kobiece oddziały LTTE

Początkowo w wojnie domowej na Sri Lance ze strony LTTE brali udział tylko mężczyźni. Jednak ze względu na coraz większą ilość aresztowań członków organizacji pod koniec lat 80-tych, Tygrysy zaczęły na front wysyłać kobiety. Początkowo były to głównie sanitariuszkami. Bardzo szybko jednak kobiety same zaczęły się szkolić, utworzyły własne plany bojowe i osobne obozy[22].

Młode kobiety z różnych względów wstępują w szeregi Tygrysów: bieda, chęć zemsty za śmierć bliskich, za życie w obozach dla uchodźców. Ponadto często zdarzają się przypadki, że po śmierci ojca rodzina nie jest w stanie zapłacić posagu, więc dziewczyna nie może wyjść za mąż. Tygrysy wówczas stają się dla takich kobiet bardzo dobrą alternatywą[23].

Podczas trzech pierwszych miesięcy rekrutacji kobiety przechodzą intensywny trening fizyczny. Ponadto uczęszczają na wykłady związane z ideologią organizacji. Przez kolejne trzy miesiące poznają broń, biorą udział w symulowanych walkach. Kobiety, które najlepiej radzą sobie na froncie mogą zostać członkiniami tygrysiej elity do zadań specjalnych
i eskorty najważniejszych osób w organizacji[24].

W 1983 roku powstał Kobiecy Front Tygrysów Wyzwolenia. Od 1984 roku do walk zostały włączone jednostki kobiece. Trzy lata później na półwyspie Dżafna powstał pierwszy obóz treningowy dla kobiet. W 1990 roku Vasanthi Alias Sothia została pierwszą kobietą dowodzącą oddziałem[25]. W 2003 roku kobiety stanowią już prawie połowę Tygrysów. Żeńskie oddziały tamilskie nazywane są Ptakami Wolności. Kobiety w 2003 roku obsadzały dwa pułki piechoty, pułk przeciwlotniczy, medyczny, mechaniczny, polityczny oraz kobiece oddziały Czarnych Tygrysów.

Kobiety, które wstępują w szeregi Tygrysów musza przybrać nowe imię. Najczęściej są wybierane imiona z członem tamil, który podkreśla patriotyzm. Przykładowe imiona to: Tamilskie Oko, Klejnot Tamilski, Tamilska Dziewczynka[26].

10 października co roku członkowie LTTE obchodzą jest święto kobiet – męczenniczek. Tylko kobiety działające w Tygrysach mogą chodzić w męskim stroju, nie noszą biżuterii. Dziewczęta, które wstąpią w szeregi Tygrysów mogą zostać operatorkami kamery, kierowcami ciężarówki, fotografami, rzeczniczkami prasowymi. Te zawody w społeczności tamilskiej są zarezerwowane dla mężczyzn. Tylko dzięki przynależności do LTTE mogą je wykonywać. Nawet organizacje na rzecz rozwoju kobiet na wyspie, które są tworzone przez instytucje międzynarodowe oferują tylko kursy pisania na maszynie albo opieki nad dziećmi w wieku przedszkolnym.

W ramach zasług za wzorową służbę dla LTTE, kobiety mogą zostać wybrane do Morskich Tygrysów. Pierwszy kobiecy oddział powstał w 1993 roku. Jedną z trzydziestu pierwszych rekrutów była Thamilmani (Klejnot Tamilski). W 2003 roku została kapitanem statku i dowodziła sześćdziesięcioma kobietami. Morskie Tygrysy wielokrotnie zaminowywały okręty floty rządowej. Ponadto za pomocą małych łodzi zajmują się piractwem na ruchliwych trasach wokół wyspy. Jedną z akcji pirackich było przejęcie transportu broni z RPA dla rządu lankijskiego[27].

Bardzo prężnie działającym skrzydłem kobiecej części LTTE jest agitacja, werbowanie nowych ochotników, propagowanie idei organizacji. Każda z kobiet ma pod opieką jedną wioskę, do której codziennie jeździ. Rozmawia z ludźmi, pyta o ich problemy, uczy dzieci pisać, objaśnia jak najlepiej załatwiać sprawy urzędowe, rozstrzyga spory małżeńskie, sąsiedzkie, doradza w kwestiach prawnym. Takie działania bardzo pozytywnie wpływają na kontakty Tygrysów z Tamilami żyjącymi na wyspie.

Działalność polityczna Tygrysic jest zdecydowanie łatwiejsza na terenach kontrolowanych przez wojska rządowe. Miejscowa ludność bardzo często nie zna języka syngaleskiego i nie jest w stanie porozumieć się z żołnierzami. To tylko ułatwia pracę Tygrysom.

W październiku 2002 roku Tygrysice zorganizowały pierwszą konferencję dla kobiet Ilamu. Do Kilinochichi kobiety mogły dojechać bezpłatnymi autobusami. Celem konferencji było zbieranie informacji o problemach Tamilek z różnych części Ilamu. Ponadto Tygrysice prowadzą działania na rzecz uświadamiania kobiet. Mówią o konieczności panowania nad własnym życiem, o potrzebie dokształcania się, zdobywania nowych umiejętności, aby choć
w pewnym stopniu uniezależnić się od mężów[28].

Ann Adele była pierwszą rzeczniczką Ptaków Wolności. Jako młoda socjolożka pod koniec lat 70-tych, przyjechała z Australii na Sri Lankę i po pewnym czasie poślubiła drugiego najważniejszego po Prabhakaranie człowieka w LTTE, Antinego Balasinghmana.

W 2003 roku Adele była sekretarzem tamilskiej grupy negocjatorów, która prowadziła rozmowy pokojowe z rządem. Ann Adele napisała kilka książek o oddziałach kobiecych (Women Fighters of Liberation Tigers oraz Women and Revolution). Książki mają agresywny propagandowy styl, ich celem jest zagrzewanie Tygrysic do walki[29].

Miesięcznik Ptaki Wolności wydawany przez kobiece skrzydło LTTE powstał w 1984 roku. Publikuje wiersze bojowniczek o wolność Ilamu, teksty patriotyczne, wspomnienia o męczenniczkach. Pismo propaguje idee wyzwolenia, które osiągają Tygrysice poprzez śmierć na froncie. Kobiety w LTTE powinny być wzorem do naśladowania. Są samodzielne, chcą się uczyć, nie dotyczą ich podziały kastowe. Podstawą ich życia jest tamilski nacjonalizm. Norweski socjolog Peter Schalk nazywa zjawisko emancypacji kobiet w szeregach Tygrysów feminizmem wojskowym. Uważa, że kobiety działające w LTTE zatracają swoją tożsamość. Tygrysice nie malują się, nie noszą biżuterii a męską odzież. Radhika Coomaraswamy, specjalny wysłannik Narodów Zjednoczonych do spraw przemocy wobec kobiet uważa, że ideologia Ptaków Wolności pozbawia kobiety własnej tożsamości[30].

Obowiązki członków LTTE

LTTE nie jest uważana przez swoich członków za organizację wojskową tylko za organizację narodowo – wyzwoleńczą, za ruch niepodległościowy. W LTTE nie ma stopni wojskowych. Obowiązuje zasada równości. Wynika to z wpływów socjalistycznych, które były istotne w początkowych latach istnienia Tygrysów[31]. Chłopcy i dziewczęta działający
w Tygrysach uważani są przez wielu Tamilów za ideał. Nie piją alkoholu, nie palą, są lepiej wykształceni. Kobiety są ograniczone normą karpu, czyli czystości seksualnej, która reguluje kontakty z mężczyznami. Obowiązuje całkowity zakaz pozamałżeńskich kontaktów  seksualnych. Za złamanie regulaminu trzeba opuścić szeregi Tygrysów. Do czasu gdy Prabhakaran nie postanowił się ożenić z Mathivathani Erambu, małżeństwa pomiędzy członkami LTTE były zakazane. Obecnie zgodę musi wyrazić przywódca. Kobieta musi ukończyć dwadzieścia pięć a mężczyzna dwadzieścia osiem lat. Ślub to ceremonia cywilna. Panna młoda dostaje nowe sari ale nie zakłada biżuterii. Tali – kosztowny naszyjnik ślubny jest zastąpiony zwykłym żółtym sznurkiem. Dzieci oddawane są do tygrysich przedszkoli. Dzięki takiej organizacji rodzice dalej mogą wykonywać swoje obowiązki[32].

Każdy partyzant nosi na szyi kapsułkę z cyjankiem potasu. Jeśli zostanie schwytany przez nieprzyjaciela powinien ją rozgryźć, co powoduje natychmiastową śmierć[33]. Prabhakaran tak mówił o cyjanku: Cyjanek jest symbolem tego, że możemy się poświęcić dla naszych idei. Tak długo jak nosimy go na szyi, nie obawiamy się żadnej siły na świecie[34].

W Ilamie panuje pełna prohibicja, nie wolno w miejscach publicznych palić papierosów. Dominujące religie to hinduizm, buddyzm i chrześcijaństwo. Muzułmanie nie są tolerowani przez LTTE. Zakazana jest gra w karty, sprzęt radiowy, instrumenty muzyczne, a nawet przyrządy sportowe [35].

Źródła finansowania LTTE

Tygrysy są finansowane przez Tamilów mieszkających w Indiach, ale także, choć nieoficjalnie przez USA i Europę Zachodnią pomimo tego, że w maju 2006 roku Unia Europejska zadecydowała o wpisaniu LTTE na listę organizacji terrorystycznych[36]. Jednym z najważniejszych źródeł finansowania jest tamilska diaspora. Najwięcej pieniędzy płynie ze Szwajcarii, Kanady, USA, Wielkiej Brytanii, Australii oraz krajów skandynawskich. Szacuje się, że ponad 70% budżetu Tygrysów stanowią źródła zagraniczne. Tygrysy są oskarżane o przemyt narkotyków, głównie heroiny Azji Południowo – Wschodniej.  Ponadto LTTE posiada nieruchomości na całym świecie, które zapewniają im stałe źródło dochodu[37].

Przeczytaj część I!


[1] http://news.bbc.co.uk/1/hi/world/south_asia/212361.stm

[2] Krzyżaniak A., Tygryski, (w:) „GW”, nr 605, z dn. 8.02.03, ss. 8-13.

[3] http://www.msz.gov.pl/index.php?page=534&lang_id=3&portlet=biuletyn%2Fpokaz

[4] http://www.svik.org/ltte.htm

[5]www.thehindu.com/2008/10/07/stories/2008100755941300.htm

[6] http://timesofindia.indiatimes.com/articleshow/4546294.cms

[7] Wróbel T., Kurs na zderzenie, (w:) „Polska Zbrojna”, nr 5 (471).

[8] http://www.tamiltigers.net/weaponary.html

[9] http://www.hindustantimes.com/StoryPage/StoryPage.aspx?id=448a69b7-6111-4586-8940-3714c43d4d5a

[10] http://www.ict.org.il/articledet.cfm?articleid=57

[11]http://www.ipcs.org/South_Asia_articles2.jsp?action=showView&kValue=1770&country=1017%status=article&mod=b

[12] Chandra B., India after independence, New Delhi 2006, wyd. Penguin Books, ss.270-280.

[13] Guha R., India after Gandhi, New Delhi 2007, wyd. Picador, ss. 605-625.

[14] Ibidiem.

[15] www.hinduonnet.com/2008/12/02/stories/2008120255481300.htm

[16] http://www.atimes.com/atimes/South_Asia/EG17Df03.html

[17] http://www.lines-magazine.org/Art_May04/nanthiniII.htm

[18] http://www.tbk.org/Group.jsp?groupID=4062

[19] http://www.atimes.com/atimes/South_Asia/EG17Df03.html

[20] Pedahzur A., Suicide terrorism, New York 2005, wyd Polity, ss.70-75.

[21] Gambetta D. red, Making sense of sucide missions, Oxford 2006, wyd. Oxford University Press, ss. 43-75.

[22] Krzyżaniak A., Tygryski, (w:) „GW”, nr 605, z dn. 8.02.03, ss. 8-13.

[23] Ibidiem.

[24] Ibidiem.

[25] http://www.hinduonnet.com/thehindu/mag/2002/03/10/stories/2002031000010100.htm

[26] Krzyżaniak A., Tygryski, (w:) „GW”, nr 605, z dn. 8.02.03, ss. 8-13.

[27] Ibidiem.

[28] Krzyżaniak A., Tygryski, (w:) „GW”, nr 605, z dn. 8.02.03, ss. 8-13.

[29] Ibidiem.

[30] Ibidiem.

[31]Ibidiem.

[32] Krzyżaniak A., Tygryski, (w:) „GW”, nr 605, z dn. 8.02.03, ss. 8-13.

[33] Dębnicki K., Dwunastolatek z kałasznikowem, (w:) „Tygodnik Powszechny”, nr 43, z dn. 20.08.00, s.7.

[34] http://www.eelamweb.com/leader/quotes/

[35] news.bbc.co.uk/today/hi/today/newsid_8033000/8033150.stm

[36] http://www.wprost.pl/ar/90950/Tamilskie-Tygrysy-to-terrorysci/?K=1&N=1

[37] http://www.ict.org.il/articledet.cfm?articleid=57

Udostępnij:
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
Działalność Tygrysów Wyzwolenia Tamilskiego Ilamu. CZĘŚĆ II: struktura Reviewed by on 27 stycznia 2010 .

Przeczytaj część I Vellupillai Prabhakaran Vellupillai Prabhakaran urodził się 26 listopada 1954 roku, w położonym na północy wyspy mieści Velvettithurai. Pochodził z jednej z niższych kast, Karaiyar. Jako student założył w wieku 18 lat TNT. Później stanął na czele LTTE [1]. Prabhakaran nie uważał siebie za polityka a za wojownika o wolność. Dlatego główna ideologia

Udostępnij:
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  

O AUTORZE /

Avatar

Pozostaw odpowiedź