Artykuły,Publicystyka

D. Stasiak: K. Chairasmisak „Orientatal CEO” – recenzja

Przeglądając półki jednej z księgarni w Bangkoku natrafiłem na tę. Tytuł sugerował pozycję z dziedziny zarządzania ale ze wschodniego (azjatyckiego) punktu widzenia. Ten jeden ważny element zainteresował mnie na tyle by po tę pozycję sięgnąć. Literatura z dziedziny zarządzania i przywództwa zdominowana jest przez autorów zachodnich a ta pozycja zdawała się sugerować zupełnie inne podejście. Od razu zacząłem się zastanawiać czy dzięki lekturze tej pozycji znajdę odpowiedź na pytanie jak azjaci zarządzają w biznesie i czym ich sposób działania różni się od naszego (zachodniego). Zaintrygowany ochoczo po te pozycję sięgnąłem. Szybka lektura tylnej okładki obiecywała dać odpowiedzi na te ważne pytania. Dowiedziałem z niej także, że autor Korsak Chairasmisak jest CEO kompanii CP ALL właściciela sieci franczyzowej SevenEleven w Tajlandii. Będąc w Tajlandii nie da się nie zauważyć skali działania sieci sklepów SevenEleven. SevenEleven w Tajlandii to tak jak Żabka w Polsce. Wydaje się jednak, że skala działania SevenEleven jest dużo większa gdyż w Tajlandii istnieje obecnie ponad 9400 sklepów marki (z czego około połowa w samym Bangkoku) a w Polsce ok. 4500 Żabek. W Tajlandii działające 24 godziny na dobę sklepy SevenEleven są wręcz nieodłączną częścią krajobrazu. W Bangkoku często spotykamy te sklepy bardzo blisko siebie. Informacja, że autor kieruje tak poważnym tajskim biznesem rozpaliła moje nadzieje związane z lekturą książki.

Polscy czytelnicy interesujący się rynkiem sklepów Convenience Store (popularna nazwa dla branży małych sklepów osiedlowych jak Żabka czy SevenEleven) z pewnością zwrócili uwagę na mającą niedawno miejsce transakcje na Polskim rynku (sieć Żabka zmieniła właściciela). Przed transakcją w prasie polskiej można też było przeczytać informacje że jednym z zainteresowanych kupnem jest właśnie CP ALL.

Książka jest podzielona na 3 części. Pierwsza jest zatytułowana: Biznesowa strategia orientalnego CEO. Autor rozpoczyna swój wywód od definicji kim w świecie biznesu jest CEO (Chief Executive Officer) i zestawia je z łowcą (Hunter) oraz hazardzistą (gambler). CEO to ten, który zna rynek, branżę i wytrwale rozwija swoją organizację. Z kolei łowca to inwestor szukający nowych pomysłów na biznes. Rozsądny łowca powinien zatrudnić odpowiednie wykwalifikowanego CEO do swojego biznesu.

W biznesie pracodawcy mają tendencję do cięcia kosztów natomiast pracownicy do żądania jak największych płac i przywilejów. Rolą profesjonalnego CEO w opinii autora jest bycie mediatorem pomiędzy tymi dwiema stronami. Z jednej strony bycie jak inni pracownicy w instytucji z drugiej podejmowanie najważniejszych strategicznych decyzji będąc obdarowanym zaufaniem właściciela biznesu (akcjonariuszy). Autor czerpie pełnymi garściami z literackich klasyków dalekiego wschodu. Jako przykład typowej relacji pomiędzy CEO i właścicielem firmy podaje Zhuge Liang-a i Liu Bei-a będących historycznymi postaciami z dzieła „Romance of The Three Kingdoms” napisanej przez Luo Guanzhong. Tę część książki autor poświęca wyjaśnieniu jakie są właściwie zadania CEO.

W drugiej części autor skupia się głównie na omówieniu strategii działania. Zaczynając od omówienia wizji organizacji autor z jednej strony czerpie z aktualnych globalnych przykładów a z drugiej bardzo mocno podpiera się osiągnięciami starożytnej Chińskiej filozofii min. traktatu Sun Tzu „Sztuka wojny”. Sporo miejsca w książce jest poświęcone porównaniu „zachodniego modelu robienia biznesu” opartego na maksymalizacji profitów a wschodniego opartego o budowanie relacji i wzajemnej pomocy w ramach społeczności. Wiele miejsca autor poświęca omówieniu fundamentów organizacji takich jak polityka organizacji i wyznawane przez nie wartości. Dużo miejsca autor poświęca przeglądowi dorobkowi wschodniej filozofii w kontekście bycia CEO. Czerpie głównie ze starożytnych źródeł Chińskich ale również Indyjskich czy Koreańskich. Jednym z ważniejszych rozdziałów książki wydaje się być „Go: master of Strategy”. Autor zaczyna rozdział stwierdzając, że każdy CEO pragnie sukcesu ale sukces należy tylko do strategów. A najlepszym sposobem nauczenia się strategii jest gra w Go, chińską grę planszową. Wielu szuka szybkich , natychmiast gotowych do użycia, strategii osiągnięcia sukcesu. Niczym pojemnik instant noodle do którego wlewa się gorącą wodę i pije (w wolnym tłumaczeniu szybki makaron choć dla polskiego czytelnika lepiej będzie powiedzieć chińska zupka choć to ryzykowne w takiej recenzji jako że chińskie zupki są raczej synonimem tandety, taniego bardzo prostego w przyrządzeniu posiłku o niewielkiej wartości odżywczej). Autor zauważa, że studiowanie gotowych strategii ma ograniczoną użyteczność z uwagi na to, że każda sytuacja jest inna. Największą skuteczność osiągniemy jeśli zaadaptujemy się do istniejących warunków i wtedy będziemy w stanie odpowiednio zareagować. A każda wojna dzieje się na wielu płaszczyznach jednocześnie i zwycięstwo na jednej może powodować dużo większe straty na innych. Również ważne jest odpowiednie strategiczne zarządzanie tak aby wiedzieć kiedy przegrać bitwę tak aby wygrać wojnę. Autor podaje taką maksymę: „If you don’t know how to lose, you won’t know how to win”. Jeśli nie wiesz jak przegrać to nie będziesz wiedział jak wygrać. Oczywiście jest to podparte wzniosłymi przykładami zarówno ze starożytnych Chin jak i z nieodległej historii Tajlandii. Ta część książki kończy się rozdziałem zatytułowanym „The Tao of Strategy”, który można określić jako filozoficzną podbudowę poprzedniego rozdziału tj. opracowywania strategi, której uczy antyczna gra w GO. Najważniejszą konkluzją rozdziału wydaje się być konkluzja, że zarówno Sun Tzu (autor sztuki wojny) jak i gra w GO uczy nas, żeby oszczędzać energię i osiągać optymalne wyniki przy minimalnym nakładzie energii.

W ostatniej części koncentruje się na mentalnej stronie bycia CEO. Zwraca uwagę na odpowiedzialność jaka stoi za byciem osobą wpływową (tutaj w rozumieniu bycia najważniejszą decyzyjną osobą dużej organizacji komercyjnej). Sporo uwagi poświęca na problemy trapiące dzisiejsze tajskie społeczeństwo. Tutaj również autor, aby właściwie przedstawić osobowość jaką musi mieć CEO, używa bogatej filozoficznej podbudowy zaczerpniętej z Chińskiego dorobku. Autor podaje za Konfucjuszem 3 etapy życia człowieka (od młodości poprzez wiek średni aż do starości) i zagrożenia z tym związane zarówno osobiste jak i w kontekście bycia twarzą organizacji biznesowej.

Całość książki kończy dodatek będący krótkim wprowadzeniem do podstawowych zasad gry w GO.

Na koniec recenzji tej książki pozostało odpowiedzieć dla jakiego polskiego czytelnika może ta książka być użyteczna. Książka jest napisana przez Taja dla Tajów (młodych aspirantów do bycia wyjątkowymi managerami) jednak to w żadnym razie nie umniejsza jej merytorycznej wartości. Z pewnością będzie dobrą propozycją dla wszystkich, którzy chcą zapoznać się ze wschodnim podejściem do robienia interesów. Mam tu na myśli kontrast pomiędzy zachodnim kultem jednostki i sukcesu na pierwszym miejscu a podejściu wschodnim, które wysoko stawia relacje i dobro społeczności. To jest oczywiście uogólnienie bo jak sam autor zauważa wiele biznesów na wschodzie jest prowadzonych w zachodnim duchu i na odwrót. Nie mniej jednak chodzi o pewne kulturowe uwarunkowania i predyspozycje. Jeśli czytelnik jest liderem organizacji i szuka wiedzy oraz inspiracji aby sprostać wymaganiom współczesnego świata, budować organizacje której zysk nie jest jedynym celem ale misja, wartości, poczucie sensu są równie ważne to jest to książka odpowiednia. Jest ona krótka ale wypełniona po brzegi mądrą treścią. Zdecydowanie bardziej do studiowania niż do jednorazowej lektury. Czytelnikom szukającym szybkich natychmiastowych rozwiązań należy ją zdecydowanie odradzić. Natomiast jeśli w Twojej biblioteczce już znajdują się pozycje z szeroko pojętego managementu i przywództwa i szukasz dalszego rozwoju oraz nie stronisz od podpierania się dorobkiem wschodnich cywilizacji to jest to pozycja warta uwagi. Książka nie jest dostępna bezpośrednio w Polsce ale w czasach globalnego handlu dla chcącego nie powinno to być żadnym problemem.

Damian Stasiak

Udostępnij:
  • 18
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
    18
    Udostępnienia
D. Stasiak: K. Chairasmisak „Orientatal CEO” – recenzja Reviewed by on 7 maja 2017 .

Przeglądając półki jednej z księgarni w Bangkoku natrafiłem na tę. Tytuł sugerował pozycję z dziedziny zarządzania ale ze wschodniego (azjatyckiego) punktu widzenia. Ten jeden ważny element zainteresował mnie na tyle by po tę pozycję sięgnąć. Literatura z dziedziny zarządzania i przywództwa zdominowana jest przez autorów zachodnich a ta pozycja zdawała się sugerować zupełnie inne podejście.

Udostępnij:
  • 18
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
    18
    Udostępnienia

O AUTORZE /

Avatar

Pozostaw odpowiedź