Artykuły

B. Zgliński: Chińska Air Defense Identification Zone – środki jej egzekwowania

kj2000

KJ-2000

Utworzenie przez ChRL Strefy Identyfikacji Obrony Powietrznej (Air Defense Identification Zone – ADIZ) w regionie Morza Wschodniochińskiego wywołało daleko posunięte skutki w stosunkach międzynarodowych pomiędzy państwami regionu. Strefa ma w najszerszym – na wysokości Szanghaju – miejscu ok. 600 km szerokości licząc od wybrzeża. Natomiast z północy na południe liczy ok. 980 km. Celem analizy jest przedstawienie posiadanych przez ChRL środków mogących stanowić podstawę monitorowania ruchu lotniczego w strefie oraz związane z tym wyzwania.

Wydaje się, że do największe możliwości rozpoznania ADIZ daje wykorzystanie samolotów typu Airborne Early Warning and Control (AEW&C). W porównaniu do stacjonarnych stacji radarowych dają one kontrolę nad większym obszarem powietrznym, a co za tym idzie wcześniejsze wykrycie samolotu mogącego naruszyć patrolowany obszar. ChRL od kilkunastu lat stara się pozyskać samoloty tego typu. Pod koniec ubiegłego wieku została podpisana umowa pomiędzy ChRL, Rosją a Izraelem na budowę i wyposażenie samolotów typu AEW&C na bazie Beriev’a A-50. Miał być on wyposażony w izraelski radar systemu Phalcon. Na wskutek nacisków ze strony USA Izrael wycofał się z umowy. Skutkiem tego ChRL zostały zmuszone do wyposażenia samolotów w rodzimy radar i elektronikę. Sprawę dodatkowo utrudniła katastrofa testowego KJ-200 z 2006 roku, podczas której zginęło ok. 40 osób zajmujących się pracami nad systemami AEW&C.

  • 5 egzemplarzy KJ-2000 (budowany na bazie transportowego Il-76) z radarem mogącym śledzić do 100 celów jednocześnie w odległości do 400 km w czasie patrolu trwającego do 7,5 godziny.

  • 7 egzemplarzy KJ-200 (budowany na bazie transportowego Shaanxi Y-8) mogący śledzić cele w odległości do 300 km. Niektóre źródła podają, że lotnictwo marynarki wojennej ChRL posiada dodatkowe 8 egzemplarzy KJ-200, lecz mogą być to też inne samoloty rozpoznania budowane na bazie Y-8.

Obecnie trwają prace nad następcami w/w systemów: KJ-3000 i KJ-500. Prace nad ostatnim wydają się być bardziej zaawansowane. Program KJ-3000 może natomiast cierpieć na podobne problemy jak Y-20 (ciężki samolot transportowy) – głównie przy wprowadzaniu rodzimych silników zamiast importowanych z Rosji. Do tej pory trudno powiedzieć nawet na jakiej platformie miałby działać nowy system. Najbardziej prawdopodobna, na bazie samolotu pasażerskiego Comac C919, jest jeszcze w fazie prototypu. Znamiennym jest fakt, że planuje się użyć silniki produkcji amerykańsko-francuskiej, a nie rodzimej.

Po wykryciu obcych samolotów zmierzających w kierunki chińskiej ADIZ do lotu powinny zostać poderwane samoloty myśliwskie. Z pośród różnych typów pozostających obecnie w służbie, najbardziej prawdopodobne wydaj się użycie w tym celu samolotów z rodzin Su-27/J-11, Su-30 lub J-10. Samoloty te mają zasięg bojowy od ok. 500 km do 1500 km. Mimo możliwości korzystania z wielu lotnisk wojskowych w Nankińskim Regionie Wojskowym, nie gwarantuje to odpowiedniego marginesu bezpieczeństwa do sprawnego przechwytywania intruzów wewnątrz ADIZ.

W celu wydłużenia czasu operowania myśliwców ChRL może wykorzystać flotę 10 tankowców Xian HY-6 (na bazie bombowców H-6). Pomijając ich małą liczbę, to ich główną wadą jest niekompatybilność z częścią myśliwców (np. Su-30) oraz mała pojemność zbiorników – może on w czasie jednego lotu uzupełnić paliwo w tylko 2 myśliwcach. Gdyby HY-6 był kompatybilny z Su-30, to wystarczyłoby paliwa na jedno tankowanie tego myśliwca. W dalszym ciągu nie ma potwierdzenia, że kontrakt na kupno z Rosji tankowców Il-78 Midas dojdzie kiedykolwiek do skutku. Bez tego chińskie możliwości tankowania w powietrzu w celu zwiększenia obecności w regionie ADIZ należy uznać za problematyczne.

Do rozpoznania ADIZ mogą być także użyte lądowe stacje dozoru bądź też okręty wojenne. Takie rozwiązanie ma zasadniczą wadę w postaci małego zasięgu radarów. Pozwalają one śledzić cele powietrzne do około 200 km, co przy małej mobilności (albo jej braku) nie zapewnia dostatecznego pokrycia obserwowanego obszaru.

Wnioski:

  1. ChRL posiada niewystarczające środki do egzekwowania ogłoszonych przez siebie restrykcji dotyczących ADIZ w sposób ciągły i na całym jej obszarze.

  2. Ogłoszone przez linie lotnicze z Japonii i Republiki Korei niestosowanie się do zasad ogłoszonych przez władze ChRL wprowadza kolejny element niepewności w regionie może skutkować incydentami w udziałem samolotów cywilnych. Właściwszą decyzją wydaje się być ta podjęta przez USA sugerująca prywatnym liniom lotniczym podporządkowanie się zasadom narzuconym jednostronnie przez ChRL.

  3. Niepodporządkowanie się tym restrykcjom przez rządy USA i Japonii oraz sprzeciw innych państw regionu prowadzić może do niebezpiecznych sytuacji w powietrzu podobnych do zderzenia w powietrzu samolotów USA i ChRL w 2001

  4. Za niebezpieczeństwem tego rodzaju przemawia fakt wspomnianego braku przez ChRL odpowiednich środków, co zmniejsza ilość czasu na podjęcie decyzji w sytuacjach kryzysowych. Dodatkowym niebezpieczeństwem jest brak doświadczenia chińskich lotników w tego rodzaju misjach.

Udostępnij:
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
B. Zgliński: Chińska Air Defense Identification Zone – środki jej egzekwowania Reviewed by on 13 grudnia 2013 .

Utworzenie przez ChRL Strefy Identyfikacji Obrony Powietrznej (Air Defense Identification Zone – ADIZ) w regionie Morza Wschodniochińskiego wywołało daleko posunięte skutki w stosunkach międzynarodowych pomiędzy państwami regionu. Strefa ma w najszerszym – na wysokości Szanghaju – miejscu ok. 600 km szerokości licząc od wybrzeża. Natomiast z północy na południe liczy ok. 980 km. Celem analizy

Udostępnij:
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  

O AUTORZE /

Avatar

Pozostaw odpowiedź