Artykuły

B. Zgliński: ASW w Azji w kontekście rozwoju chińskiej broni podwodnej. Część druga – okręty podwodne i samoloty państw regionu

Okręty podwodne

Okręt podwodny uznawany jest za najlepszy rodzaj broni ASW. Sam pozostając w ukryciu może czekać na pojawienie się wrogiego okrętu. W Azji wiele państw dokonuje obecnie lub planuje zakupy nowych okrętów podwodnych.

Indyjska marynarka wojenna dysponuje obecnie 9  (po zatonięciu INS Sindhurakshak) okrętami klasy Kilo, 4 niemieckiej klasy 209 (w największym wariancie 1500)  oraz jednostką o napędzie atomowym klasy Akula II (INS Chakra), która została wydzierżawiona przez Rosję na 10 lat. Pozwoliło to na przygotowanie się do przyjęcia na wyposażenie pierwszego okrętu podwodnego o napędzie atomowym zwodowanego w Indiach – INS Arihant. Obecnie w prasie pojawiają się postulaty wydzierżawienia od Rosji jeszcze jednego okrętu podwodnego o napędzie atomowym. Opóźnia się natomiast wprowadzenie na wyposażenie konwencjonalnych okrętów francuskiej klasy Scorpene. Na wskutek wielu problemów, mających swoje źródło w większości po stronie indyjskiej, dostarczenie 1 z 6 okrętów przełożone zostało na połowę tego roku.

W Japonii wprowadzane są obecnie na wyposażenie okręty klasy Sōryū. Do tej pory zwodowano 5 z 15 planowanych egzemplarzy. Te nowoczesne okręty zostały wyposażone w system Air Independent Propulsion,  który w teorii pozwala przepłynąć w zanurzeniu ponad 11 000 km bez wykorzystywania akumulatorów. Uzupełniają je okręty starszej klasy Oyashio, której 11 egzemplarzy zostało wprowadzonych na wyposażenie Morskich Sił Samoobrony Japonii w latach 1994-2008.

130412-N-LS794-166

Hakuryu, japoński okręt klasy Soryu; źródło: commons.wikimedia.org

Także Singapur stara się wprowadzić do służby okręty podwodne z napędem AIP. Dwa zamówione w Niemczech 218SG mają zostać dostarczone do roku 2020. Do tego czasu siły podwodne marynarki wojennej Singapuru opierać się będą na 4 okrętach klasy Challenger (b. szwedzkie okręty klasy Sjöormen z lat 60. XX w.) i 2 klasy Archer (b. szwedzkie okręty klasy Västergötland z drugiej połowy lat 80. XX w.).

Australia posiada obecnie 6 okrętów podwodnych rodzimej klasy Collins.  Okręty te cierpią na szereg problemów spowodowanych wadami konstrukcyjnymi. Obecnie trwają pracę nad projektem zastąpienia tej klasy 12 okrętami nowej generacji. Głównym pytaniem pozostaje wybór między zakupem jednostek zagranicą (wspomina się o japońskich okrętach klasy Sōryū), a opracowaniem własnej konstrukcji. Wybór drugiej koncepcji naraża cały projekt na podobne problemy, z jakimi walczą okręty klasy Collins.

Republika Korei posiada plany znaczącej rozbudowy sił podwodnych w oparciu o jednostki niemieckich klas 209 (9 sztuk) i 214 (obecnie trwają prace nad 4 jednostką, wszystkie wyposażone są w napęd AIP). Jednostki klasy 214 (lub Son Won-Il według nazewnictwa koreańskiego) budowane są w stoczniach koreańskich, podobnie jak część jednostek starszej klasy. Stanowi to niebagatelne znaczenie w perspektywie prac nad klasą okrętów zaprojektowanych samodzielnie przez koreańskie firmy. Okręty o wyporności ok. 3000 ton (dwa razy więcej niż poprzedzające go klasy) mają wejść na wyposażenie ok. 2030 r.

Wietnam w styczniu 2014 r. otrzymał 1 z 6 zamówionych okrętów podwodnych klasy tzw. improved Kilo (projekt 636). Reszta tych największych okrętów podwodnych w regionie (4000 t wyporności) zostanie dostarczona do 2016 r. Obecnie trwa proces szkolenia pierwszych załóg w Rosji.

Inne kraje regionu, jak Indonezja i Malezja, posiadają nieliczne siły podwodne (bazujące na konstrukcjach francuskich i niemieckich) lub pracują nad stworzeniem takich sił (Tajlandia). Tajwan bezskutecznie stara się zakupić nowoczesne okręty podwodne, lecz presja ChRL pozbawia go dostępu do najważniejszych dostawców.

Samoloty

Najnowocześniejszymi samolotami przeznaczonymi do misji ASW dysponują obecnie Indie. Są to samoloty typu Boeing P-8I – eksportowa wersja pozostającego na wyposażeniu USA P-8A Poseidon. W listopadzie 2013 r. dostarczony został 3 z 8 zakontraktowanych egzemplarzy, z których ostatnie mają zostać dostarczone do końca 2015 r. Sukces tego programu spowodowany jest brakiem udziału przemysłu induskiego w procesie produkcji P-8I, co pozwoliło ominąć typowe dla Indii problemy ze współpracą na linii przemysł indyjski-zagraniczny kooperant. W prasie pojawiają się też informacje o możliwości zakupienia od 4 (na tyle opiewa opcja kupna dodatkowych samolotów w podpisanym kontrakcie) do 12 dodatkowych samolotów (w mgliście określonej przyszłości) tego typu. Ta nowoczesna konstrukcja może pozostawać w rejonie patrolu do 4 godzin i ma zasięg ponad 1200 Mm. Wraz z obchodzącymi w listopadzie 2013 25-lecie służby w Indiach 8 Tu-142MK-E pozwalają kontrolować ruch okrętów podwodnych między Zachodnim Pacyfikiem a Oceanem Indyjskim.

Do współpracy przy produkcji P-8 przystąpiła także Australia. Docelowo 8 samolotów miałoby zastąpić bądź też uzupełnić flotę 18 samolotów Lockheed AP-3C Orion wprowadzonych na wyposażenie w 2002 r. Dodatkowo planuje się zakupić od 6 do 8 UAV Northrop Grumman MQ-4C Triton, które mogą współpracować z P-8. Nawet jeżeli pogłoski o dostosowaniu bezzałogowców do misji ASW okażą się bezpodstawne, to mimo wszystko będą mogły one odciążyć AP-3C i P-8 w misjach ASuW, w ten sposób zwiększając potencjał ASW Australii.

Także Japonia posiada lotniczy potencjał do zwalczania okrętów podwodnych. Przewyższa on liczebnie siły wszystkich państw w regionie. Samych P-3C  pozostaje w służbie 80 egzemplarzy. Do tego należy doliczyć pozostające w rezerwie starsze samoloty typu Shin Meiwa PS-1 (15 sztuk). Dodając do tego strategiczne położenie Japonii w stosunku do ChRL można powiedzieć, że okręty podwodne ChRL mają trudne zadanie, aby bez wiedzy Japończyków przedostać się np. na Pacyfik. Także prowadzenie operacji wewnątrz tzw. pierwszego łańcucha wysp może być bardzo utrudnione. Obecnie trwają prace nad wprowadzeniem na wyposażenie rdzennie japońskiego samolotu ASW – Kawasaki P-1. Do tej pory wyprodukowano 5 egzemplarzy i ocenia się, że osiągną one gotowość bojową w 2015 roku.

Wnioski:

  1. Ostatnie wydarzenia w Azji, jak wzrost napięcia na linii Pekin-Tokio, będzie prowadził do wzrostu wydatków na zbrojenia. W połączeniu ze wzrostem PKB krajów regionu oznaczać to będzie zwiększenie środków dostępnej na zakup okrętów podwodnych.
  2. Firmy zbrojeniowe z Europy Zachodniej, w tym ich morskie segmenty, będą poszukiwały rynków zbytu w Azji w związku ze zmniejszeniem się zamówień z państw europejskich. Oznacza to łatwiejszy dostęp do technologii dla państw azjatyckich.
  3. Także państwa regionu, jak Japonia czy Republika Korei, uzyskały wystarczający poziom technologiczny oraz zdobyły wystarczające doświadczenie, aby stanowić źródło zaopatrzenia w ASW.
  4. Dalszy napływ technologii, w szczególności lotniczej, zapewniać będzie „przeosiowanie” polityki zagranicznej USA i chęć wzmocnienia potencjału obronnego państw regionu w kontekście ich sporów (obecnych i możliwych) z ChRL.
Udostępnij:
  • 31
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
    31
    Udostępnienia
B. Zgliński: ASW w Azji w kontekście rozwoju chińskiej broni podwodnej. Część druga – okręty podwodne i samoloty państw regionu Reviewed by on 3 lutego 2014 .

Okręty podwodne Okręt podwodny uznawany jest za najlepszy rodzaj broni ASW. Sam pozostając w ukryciu może czekać na pojawienie się wrogiego okrętu. W Azji wiele państw dokonuje obecnie lub planuje zakupy nowych okrętów podwodnych. Indyjska marynarka wojenna dysponuje obecnie 9  (po zatonięciu INS Sindhurakshak) okrętami klasy Kilo, 4 niemieckiej klasy 209 (w największym wariancie 1500)

Udostępnij:
  • 31
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
    31
    Udostępnienia

O AUTORZE /

Avatar

Pozostaw odpowiedź