Japonia

ABC japońskiej Partii Liberalno-Demokratycznej

Członkostwo

Członkostwo w partii wynosiło przez pierwsze lata około kilkuset tysięcy. Fukudzie udało się zwiększyć liczbę członków partii do rekordowego półtora miliona osób. Ōhira pragnął podwoić liczbę członków PLD i żeby to osiągnąć nakazał każdemu członkowi partii rekrutowanie jednej osoby. Zabieg się powiódł. W 1978 roku partia posiadała 1,5 miliona członków.[1] W 1985 roku, kiedy PLD obchodziła swoje trzydziestolecie, z łączną liczbą członków przekraczającą 4 miliony[2] i trzydziestoletnim stażem u władzy partia triumfowała. W 1994 roku, mimo trudnej sytuacji partii, mogła pochwalić się 5,8 miliona członków.[3]

Elektorat

Wyborcy PLD rekrutują się spośród wiejskich konserwatywnych farmerów, ale także z establishmentu: urzędników, przedstawicieli keiretsu, kadry zarządzającej przedsiębiorstw. Geograficzne ujęcie kształtowania się mapy poparcia dla PLD wskazuje, że popierają ją mieszkańcy silnie zurbanizowanych i gęsto zaludnionych prefektur Tokio
i Osaka.[4] Ostatnio partia otworzyła się na inne grupy społeczne i zdołał zagospodarować sporą część głosów kobiet i młodzieży. [5]

Program

Deklaracja Inauguracyjna z 1955 roku zaczyna się patetycznie od słów: ,,Polityka musi służyć dobru społecznemu”[6]. Dalej Deklaracja podkreśla przywiązanie do zasad państwa demokratycznego i praw człowieka, odrzuca przemoc, rewolucję i dyktatorskie metody sprawowania władzy. PLD określa się jako partia narodowa, pacyfistyczna, demokratyczna. PLD w swym programie zamieszcza kilka fundamentalnych celów:

  1. budowanie społeczeństwa obywatelskiego i utrwalanie demokracji;
  2. bezpieczeństwo zewnętrzne, ochrona suwerenności;
  3. rozwój gospodarczy, zapewnienie swobody działalności gospodarczej, zbudowanie państwa dobrobytu.

W programie PLD znajduje się wiele haseł i postulatów związanych z ideą ,,regulowanego” kapitalizmu, opartego na wykorzystywaniu przez państwo mechanizmów interwencyjnych i jego zaangażowaniu w inwestycje. Partia często nawiązuje do idei sprawiedliwości społecznej, realizując programy socjalne.[7]

W polityce wewnętrznej partia pozostaje konserwatywna. Chociaż udział sektora prywatnego jest znaczący, to wielu działaczy PLD jest przeciwko prywatyzacji państwowych przedsiębiorstw[8], zwłaszcza tych z kluczowych dla bezpieczeństwa państwa gałęzi gospodarki.

Partia postuluje reformę administracji, która ma polegać na zmniejszeniu liczby urzędników i prywatyzacji przedsiębiorstw pozostałych w rękach państwa. Istotnym problemem w obliczu starzejącego się społeczeństwa jest także reforma emerytalna.[9]

W polityce zagranicznej i obronnej partia stawia na bliską współpracę ze Stanami Zjednoczonymi. Kluczową kwestią różniącą konserwatystów i socjalistów stała się Konstytucja z 1945 roku[10] oraz Traktat o Bezpieczeństwie zawarty w 1951 roku między Japonią a Stanami Zjednoczonymi.

ldp2

Logo PLD

Struktura

PLD jest silnie zdecentralizowana zarówno w strukturze poziomej (podział na frakcje), jak i pionowej (istnienie lokalnych komitetów koenkai, które wspierają jednego polityka).[11]

Na czele partii stoi prezydent (sosai), który może zajmować ten fotel maksymalnie przez dwie trzyletnie kadencje (kadencja została wydłużona z 2 do 3 lat w 2002 roku).

W sytuacji formowania rządu przez PLD przewodniczący partii zostaje premierem.

Wybory przewodniczącego odbywają się w trakcie konwencji partyjnej, na której obradują członkowie PLD zasiadający w parlamencie oraz przedstawiciele lokalnych struktur partyjnych. W latach osiemdziesiątych premier Takeo Fukuda, chcąc uczynić procedurę wyboru bardziej demokratyczną, rozszerzył prawo do glosowania na 1,5-milionową rzeszę członków PLD. System ten był tak kosztowny i niewydajny, że stopniowo go zarzucono.

Kolejne funkcje w strukturze partyjnej zajmują sekretarz generalny (kanjicho) oraz przewodniczący Rady Wykonawczej (somukaicho) i  Rady Studiów Politycznych (seimu chosakaicho).[12]

Relacje między PLD a społeczeństwem funkcjonują na zasadzie opiekun – klient (oyabun – kobun) zarówno na poziomie ogólnokrajowym jak i lokalnym. Pod tym względem PLD jest najbardziej tradycyjną partią.

Rozrośnięta w swoich strukturach partia stanowi konglomerat wielu pomniejszych interesów i celów. PLD od wielu lat utrzymywała się u władzy i jak każda tego typu partia nie musi się przejmować rozbuchaną biurokracją i zaspokajaniem biurokratycznych apetytów swoich członków, bowiem posiada do obsadzenia wiele stanowisk w państwowej administracji. Natomiast rozwarstwiony społecznie elektorat (farmerzy z terenów wiejskich i klasa średnia z aglomeracji), który artykułuje częstokroć rozbieżne interesy, nie pozwala na istnienie jednego spójnego programu politycznego. Odpowiedzią na tę sytuację jest istnienie frakcji wewnątrz partii.[13]

Frakcje

W rzeczywistości PLD nie jest monolitem, ale konglomeratem wielu organizacji, które, mimo zapewnień o jednomyślności, rywalizują ze sobą. Każda frakcja grupuje się wokół polityka, który przybiera rolę przywódcy. Każda frakcja reprezentuje konkretne interesy określonej części elektoratu i o nie walczy na forum partii. W wyniku dyskusji, a niejednokrotnie zakulisowych negocjacji, działacze ukuwają kompromisowe rozwiązanie, które następnie frakcje przyjmują jako stanowisko partii. Taka sytuacja pozwala na maksymalne rozszerzenie elektoratu oraz zapobieżenie rozpadowi partii, z drugiej strony istnienie frakcji wewnętrznie osłabia PLD.

W ciągu przeszło pięćdziesięcioletniej historii PLD najbardziej wpływowym liderem frakcyjnym był Kakuei Tanaka, którego frakcja Mokuyo Club na początku lat osiemdziesiątych zrzeszała w obu izbach parlamentu 110 członków. W tym okresie Tanaka pełnił również funkcję premiera. W tym czasie w partii rozgorzał spór między frakcją Takedy a frakcją Takeo Fukudy. Obaj liderzy znacznie się między sobą różnili: Takeda miał talent przywódczy, skończył jedynie szkolę podstawową, a majątku dorobił się w przemyśle, natomiast Fukuda był absolwentem prestiżowego Uniwersytetu Tokijskiego i urzędnikiem wysokiego szczebla.[14]

Ponieważ wobec Fukudy powstała silna opozycja, Tanaka był w stanie samodzielnie przeforsować na stanowisko premiera najpierw Masayoshi Ōchirę, potem Zenkō Suzukiego oraz Yasuhiro Nakasonego. W efekcie Nakasone, któremu w tamtym czasie brakowało zaplecza politycznego, był złośliwie nazywany ,,Tanakasone”. [15] Kres wszechmocy Tanaki położył Noboru Takeshita, który dokonał rozłamu i utworzył własną frakcję.[16]

Obecnie w partii jest 5 głównych frakcji. Podczas gdy większość z tych frakcji posiada własne nazwy, powszechnie są nazywane od nazwisk ich przywódców.

Najbardziej wpływowe to:

– Heisei Kenkyukai (frakcja Tsushimy)

Obecnym liderem od września 2005 roku jest Yuji Tsushima. Wcześniej Heisei Kenkyukai szefował były premier Ryutaro Hashimoto. Frakcja ta jest spadkobiercą frakcji Noboru Takeshity. Rzeczywistym liderem jest członek izby wyższej Mikio Aoki.

Jest to frakcja prochińska. Posiada duże wpływy w administracji państwowej.

W niedalekiej przeszłości frakcji bardzo zaszkodziła afera korupcyjna, gdzie Hashimoto i związani z nim politycy oskarżeni zostali o nielegalne czerpanie korzyści od Japońskiego Stowarzyszenia Stomatologicznego. Hashimoto zrezygnował z przewodniczenia frakcji w 2004 roku, zaś z polityki ostatecznie wycofał się rok później.Frakcja Tsushimy jest spadkobiercą frakcji Tanaki.

– Seiwa Seisaku Kenkyukai (frakcja Machimury)

Liderem jest były minister spraw zagranicznych Nobutaka Machimura.

Frakcja założona została przez Takeo Fukudę w 1962 roku. Opowiada się za klasyczną ekonomią Smitha, a w polityce wykazuje konserwatywne nastawienie.  Były premier Shinzo Abe przynależy do tej frakcji. Jego ojciec Shintarō Abe był liderem frakcji w latach 1986-91. Byli premierzy Junichiro Koizumi oraz Yoshiro Mori również przewodzili tej frakcji.

Należy zwrócić uwagę na fakt, że od kwietnia 2000 roku premierzy Japonii są członkami właśnie tej frakcji. W 2004 roku Seiwa Seisaku Kenyukai zajęła więcej miejsc w Izbie Reprezentantów niż frakcja Tsushimy, ale przegrywała z nią jeśli wziąć pod uwagę liczbę miejsc w obu izbach łącznie.

– Shisuikai (frakcja Ibukiego)

Kierowana jest przez Bunmei Ibukiego. Shisuikai jest postrzegana jako najbardziej wysunięta na prawo
spośród liczących się frakcji. Obecnie jest znacznie osłabiona, od kiedy Kamei i inni jej członkowie opuścili partię i na znak protestu przeciwko planom prywatyzacji poczty założyli Nową Partię Ludową.

– Kochkai (frakcja Kogi)

Przewodniczy jej Sadakazu Tanigaki. Do 2002 roku liderem był Koichi Kato, który musiał zrezygnować po skandalu korupcyjnym. Kato był przywódcą frakcji jeszcze przed odejściem w 2001 roku grupy działaczy obecnie skupionych przez Horiuciego. Stało się to po przegranej przez Kato walce przeciwko ówczesnemu premierowi Mori Yoshirō.

– Kinmirai Sesji Kenkyukai (frakcja Yamasakiego)

Liderem tej frakcji jest Taku Yamasaki.

– Bancho Seisaku Kenkyujo (frakcja Komury)

Przewodniczy jej Masachiko Komura.

– Taiyukai (frakcja Kono)

Poprzednio przewodniczył jej Yohei Kono, który pełnił funkcję przewodniczącego (Speakera) w Izbie Reprezentantów. Frakcja ta powstała po odejściu w połowie lat dziewięćdziesiątych części członków z frakcji Kato.

– Atarashii Nami ,,New Wave” (frakcja Nikai)

Liderem tej frakcji jest Nikai Toshihiro. Skupia ona byłych członków Nowej Partii Konserwatywnej, która uległa samorozwiązaniu w 2003 roku. Jest to jedna z najbardziej prawicowych frakcji w łonie PLD.


[1] W. Wowczuk, op. cit., s. 72.

[2] www.jimin.jp/jimin/english

[3] L. Leszczyński, op. cit., s. 73.

[4] H. Abe, M. Shindō, S. Kawato: op. cit, s. 161.

[5] www.jimin.jp/jimin/english

[6] Tamże.

[7] K. Kishimoto, op. cit., s. 96.

[8] Np. spór wokół prywatyzacji poczty. Zob. R. Morse, op. cit.

[9] Dotychczasowy system swoistej umowy społecznej, gdzie obywatele w zamian za zapewnienie pracy aż do emerytury i przejrzysty kalendarz awansów ofiarowali lojalność i zaangażowanie, od lat dziewięćdziesiątych znajduje się w stanie rozkładu. Młodzi ludzie porzucają słynny japoński wyścig szczurów. Poza tym niekorzystna piramida wieku wskazuje, że nie mogą liczyć na dostatnią emeryturę.

[10] Największe spory wzbudzał artykuł 9. Zob. A. i L. Garliccy, op. cit., s. 22.

[11] S. Jameson, op. cit.,

[12] H. Abe, M. Shinto, S. Kawato, op. cit., s. 126.

[13] Tamże, s. 129.

[14] K. E. Calder, op. cit., s. 105.

[15] J. M. Schlesinger, op. cit., s. 149.

[16] K. Kishimoto, op. cit., s. 101-103.

[17] Opisy frakcji partyjnych PLD zaczerpnięte z: K. Kishimoto, op. cit., s. 101-103; www.jimin.jp/jimin/english

Udostępnij:
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
ABC japońskiej Partii Liberalno-Demokratycznej Reviewed by on 30 lipca 2010 .

Członkostwo Członkostwo w partii wynosiło przez pierwsze lata około kilkuset tysięcy. Fukudzie udało się zwiększyć liczbę członków partii do rekordowego półtora miliona osób. Ōhira pragnął podwoić liczbę członków PLD i żeby to osiągnąć nakazał każdemu członkowi partii rekrutowanie jednej osoby. Zabieg się powiódł. W 1978 roku partia posiadała 1,5 miliona członków.[1] W 1985 roku, kiedy

Udostępnij:
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  

Pozostaw odpowiedź