Artykuły,Publicystyka

A. Maksymowicz: Rosja w stronę Dalekiego Wschodu

Synonimem rosyjskich bogactw naturalnych był dotąd Ural oraz wschodnia i zachodnia Syberia. Te trzy regiony zagospodarowane zostały przede wszystkim na południu wzdłuż Transsyberyjskiej Magistrali Kolejowej. Łagodniejszy klimat i stosunkowo dobra komunikacja pozwoliły na eksploatacje pobliskich bogactw naturalnych. Znaleziono i eksploatowano tu wszystkie kopaliny, jakie potrzebne są dla tradycyjnego i nowoczesnego przemysłu. Zapleczem energetycznym tego regionu jest węgiel kamienny Kuźnieckiego Zagłębia oraz elektrownie wodne na Angarze i w górnym biegu Jeniseju (24,6 tys. MW). Nadwyżki energetyczne sprzedawane są do Chin. Poza zasobami wodnymi elektrowni wodnych wszystkie inne po stu latach intensywnej eksploatacji zaczynają się wyczerpywać. Dotyczy to przede wszystkim ropy naftowej i gazu ziemnego. Pod tym względem Rosja jest światowym liderem i chce tę pozycję zachować. Dotychczas głównym rynkiem zbytu rosyjskich surowców energetycznych była Europa. Na przełomie tysiącleci nastąpiła zasadnicza zmiana położenia centrum politycznego i gospodarczego, które przesunęło się z rejonu Atlantyku w strefę Pacyfiku. Rosja postanowiła wykorzystać to dla aktywizacji swoich dalekowschodnich republik. Planowane na tym terytorium inwestycje mają charakter wielokierunkowy. Po pierwsze wzmacniają pozycje tego kraju na arenie światowej jako eksportera poszukiwanych surowców. Po drugie tworzą na tym coraz bardziej wyludniającym się obszarze tysiące nowych miejsc pracy w licznych centrach pozyskiwania i przetwarzania surowców. Po trzecie dla funkcjonowania przemysłu górniczego budowana jest niezbędna infrastruktura drogowa, kolejowa i mieszkaniowa dająca minimum cywilizacyjnych warunków egzystencji. Podstawowe znaczenie dla realizacji tego zamierzenia mają aktualnie realizowane tu inwestycje.

Władywostok

Jak na razie Rosja dysponuje dwoma wizytówkami wskazującymi na jej poważne zaangażowanie gospodarcze na Dalekim Wschodzie. Pierwszą z nich jest końcowa stacja Transsyberyjskiej Kolei we Władywostoku. To nie tylko stacja, ale przede wszystkim port eksportowy węgla, ropy naftowej i gazu ziemnego do szybko rozwijających się krajów Azji Południowej. Tu będzie też kończyć się niedawno rozpoczęta budowa gigantycznego rurociągu gazowego „Siła Syberii”. Będzie on dostarczał gaz ziemny zarówno do Chin, jak i do kilku zakładów chemicznych znajdujących się na jego trasie. Na końcu we Władywostoku będzie on skraplany i gazowcami dostarczany do Chin, Indii, Japonii i innych krajów. Region Władywostoku od wschodu wspierany jest zespołem portów przeładunkowych Nachodka, Koźmino i Wostocznyj. Od zachodu już po stronie Korei Północnej tuż przy granicy z Rosją rozbudowywany jest port węglowy Rajin. Stanowić ma on uzupełnienie dla przeładunków węgla w portach Władywostoku (port Wostoczny – 18 mln ton rocznie). Nie może on podołać eksportowi węgla z kopalń Dalekiego Wschodu przeznaczonego dla szybko rozwijających się państw południowoazjatyckich. Rosjanie wybudowali 32 km odcinek torów łączących kolej Transsyberyjską z tym portem. Docelowo będzie on przeładowywał 4 mln ton węgla. Barki do jego przewozu dostarczają Chiny. Kolej ta połączy oba państwa koreańskie zwiększając do nich dostawy rosyjskiego węgla.

Źródło: Wikimedia Commons

Źródło: Wikimedia Commons

Sachalin

To druga rosyjska gospodarcza wizytówka na Dalekim Wschodzie. W północnej części wyspy odkryto 73 złoża ropy i gazu ziemnego. Większość z nich znajduje się na lądzie, ale największe są na szelfie mórz Ochockiego i Japońskiego. Łączne zasoby węglowodorów tego regionu szacuje się na ok. 4 miliardy ton ropy i przeszło 1 bilion metrów sześciennych gazu. Trudności z odprowadzeniem możliwej do eksploatacji ilości gazu spowodowały, że zdecydowano się tu na budowę pierwszej w Rosji instalacji skraplania gazu (LNG). Oddano ją do użytku na początku 2009 roku. Realizacji tej inwestycji podjęło się międzynarodowe konsorcjum zachodnich koncernów Sakhalin Energy (brytyjsko-holenderskiego Royal Dutch Shell i japońskich Mitsubishi i Mitsui). W końcowym jej etapie przejął nad nią kontrolę wspierany przez państwo Gazprom. Docelowa wydajność tego zakładu wynosi ok. 10 miliardów metrów sześciennych gazu, co stanowi ok. 5 procent światowego obrotu gazem skroplonym. Obecna produkcja to 2 miliony ton, która wkrótce ma być powiększona do 5 milionów ton. Cała produkcja jest już zakontraktowana na 20 – 25 lat naprzód przez firmy japońskie (przeszło 60%), południowokoreańskie i amerykańskie. Program eksploatacji i zagospodarowania kolejnych złóż ropy i gazu został podzielony na kolejne etapy określone kryptonimami Sachalin-1 do 8. Realizowany jest program 3, 4 i 5. W 2011 roku otwarto gazociąg o długości 1300 km łączący przez Cieśninę Tatarską wyspę z Władywostokiem. Nie mniej ambitny jest drugi podobny projekt połączenia z japońską wyspą Hokkaido. Na jego realizację od wielu lat nalegają Japończycy. Chcieliby oni, aby gaz i ropa naftowa z Sachalinu mogły być bezpośrednio dostarczane na wyspy Japońskie. Jest to o tyle ważne, że Japonia w surowce te zaopatruje się tankowcami i gazowcami z odległego Kataru. Wydaje się, że sprawa ta staje się coraz bardziej aktualna.

Jakucja

Wszystko wskazuje na to, że będzie to trzecia rosyjska wizytówka gospodarcza na Dalekim Wschodzie. Nosząca nazwę Republiki Sacha Jakucja od dawna słynie z wydobywanych tu diamentów i złota. Trudne warunki klimatyczne spowodowały, że dotychczas dla przewiezienia tych skarbów wystarczała tu komunikacja lotnicza. Zagospodarowanie znajdujących się złóż gazu ziemnego rurociągiem „Siła Syberii” zmienia tę sytuację. Łączne zasoby mające zasilać ten rurociąg wynoszą około 4,8 biliona metrów sześciennych. Jego przepustowość wyniesie 61 milionów metrów sześciennych gazu rocznie. Jeżeli zasoby te miałyby być eksploatowane tylko tym jednym rurociągiem to starczyłoby je prawie na 80 tysięcy lat! Wynika z tego, że po wybudowaniu rurociągu „Siła Syberii” Gazprom przystąpi do budowy nowych podobnych inwestycji. Trzeba zaznaczyć, że zasygnalizowane tu zasoby to tylko te, które są już odkryte, udokumentowane i przygotowane do eksploatacji. Rosyjski Daleki Wschód to obszar koło 10 milionów kilometrów kwadratowych. Jest on zbadany zaledwie w skali penetracyjnej. Dlatego jest wielce prawdopodobne, że prowadzone tam intensywne badania i poszukiwania mogą jeszcze przynieść nie jedną niespodziankę. Chiny aktywnie uczestniczą w finansowaniu tych inwestycji, dając na to odpowiednie kapitały, które mają być spłacone dostawami gazu. Na dużą skalę uruchomiono tu odkrywkową eksploatację złoża węgla kamiennego. Górniczo-metalurgiczny międzynarodowy koncern Michael zwiększa dostawy węgla koksującego do Chin ze złoża Elge położonego w południowej części Republiki Jakucji. Posiada ono zasoby w wielkości 2.2 mld ton. Zagłębie węglowe Ałdan posiada powierzchnię 25 tys. km kwadratowych. Jego zasoby wynoszą 40 mld ton węgla koksującego. Jest on wydobywany odkrywkowo z pokładu grubości 5 m. W osi zagłębia wybudowano linię kolejową o długości 321 km do linii Transsyberyjskiej i granicy chińskiej nad Amurem. Firma otrzymała kredyt bankowy 2,5 mld USD na zagospodarowanie tego złoża. W tym roku sprzedaż do Chin wyniesie 7,5 mln ton (wzrost 19%), do Japonii 1,85 mln i do Korei Południowej 1 mln. Trwa budowa wiecznej zmarzliny budowa dwupoziomowego (kolejowo -drogowego) mostu na Lenie mającego otworzyć drogę na Magdan i na Alaskę.

Ryba w wodzie

Wizyty japońskich polityków i biznesmenów tego kraju w Jakucji wskazują na to, że sankcje nałożone na Rosję nie mają nic wspólnego z interesami gospodarczymi tego kraju. W ostatnich dniach lipca Jakucję wraz z grupa japońskich biznesmenów odwiedził były ambasador Japonii w tym kraju pan Gotaro Ogawa, obecnie doradca Mitsui Corporation. Na wstępie swojej wizyty złożył on następujące oświadczenie: „Przyszedłem odwiedzić Jakucję, ponieważ mam zamiar rozwijać więzy przyjaźni między społeczeństwem Japonii i Republiki Sacha. Już po trzech dniach pobytu w Jakucji czuję ogromną satysfakcję z tego, co widzę, a czuje się tutaj jak ryba w wodzie.” Zaproponował on Jakucji współpracę naukową, wymianę studentów i wspólne przedsięwzięcia kulturalne. Powołał się na otwartą politykę międzynarodową premiera Shinzō Abe oraz na szczególną potrzebę rozwijania dobrych stosunków z Rosją. Przy tej okazji wzajemnym grzecznościom, prezentom i obietnicom nie było końca. Miesiąc wcześniej Jakucję odwiedził Konsul Generalny Japonii w Chabarowsku Hideaki Noguchi Wasin, który w sposób bardziej dyplomatyczny i powściągliwy również proponował to samo. Na tym tle warto przypomnieć postulat Lecha Wałęsy, że mielibyśmy być drugą Japonią. Jeśli nie było to dotąd możliwe pod względem gospodarczym, to aktualnie politycznie warto przynajmniej się nad nią zastanowić.

Artykuł pierwotnie ukazał się na portalu Przemysł Skalny.

Udostępnij:
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
A. Maksymowicz: Rosja w stronę Dalekiego Wschodu Reviewed by on 1 października 2014 .

Synonimem rosyjskich bogactw naturalnych był dotąd Ural oraz wschodnia i zachodnia Syberia. Te trzy regiony zagospodarowane zostały przede wszystkim na południu wzdłuż Transsyberyjskiej Magistrali Kolejowej. Łagodniejszy klimat i stosunkowo dobra komunikacja pozwoliły na eksploatacje pobliskich bogactw naturalnych. Znaleziono i eksploatowano tu wszystkie kopaliny, jakie potrzebne są dla tradycyjnego i nowoczesnego przemysłu. Zapleczem energetycznym tego regionu

Udostępnij:
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  

O AUTORZE /

Avatar

Pozostaw odpowiedź